Adhyaya 4

Verse 1

भीष्म उवाच । क्षीराब्धौ तु तथा लक्ष्मीः किलोत्पन्ना मया श्रुता । ख्यात्यां भृगोः समुत्पन्ना एतदाह कथं भवान्

ဘီရှ္မက ပြောသည်– “လက္ခ္မီသည် နို့ပင်လယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ကျွန်ုပ်ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ဘೃဂု၏ ဇနီး ချျာတီမှ မွေးဖွားသည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ဤအရာကို မည်သို့ရှင်းပြမည်နည်း?”

Verse 2

कथं च दक्षदुहिता देहं त्यक्तवती शुभा । मेनायां गर्भसंभूतिमुमाया जन्म एव च

ထို့ပြင် ဒက္ခ၏ မင်္ဂလာသမီးသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့သနည်း။ အတူတကွ မေနာ၏ ဝမ်း၌ သန္ဓေတည်၍ ဥမာသည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။

Verse 3

किमर्थं देवदेवेन पत्नी हैमवती कृता । विरोधं चाथ दक्षेण भगवांस्तु ब्रवीतु मे

အို ဘဂဝန်၊ နတ်တို့၏နတ်တော်သည် ဟိုင်မဝတီကို မယားအဖြစ် အဘယ်ကြောင့် လက်ခံတော်မူသနည်း။ ဒက္ခနှင့် အဘယ်ကြောင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်သနည်း၊ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । इदं च शृणु भूपाल यत्पृष्टोहमिह त्वया । श्रीसंबंधो मयाप्येष श्रुत आसीत्पितामहात्

ပုလஸ္တျာက မိန့်သည်— အို မင်းကြီး၊ သင်ဤနေရာ၌ မေးမြန်းသဖြင့် ဤအကြောင်းကိုလည်း နားထောင်ပါ။ သရီနှင့် ဆက်နွယ်သော ဤကഥာကို ကျွန်ုပ်သည် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ထံမှ ကြားနာခဲ့သည်။

Verse 5

अत्रिपुत्रस्तु दुर्वासाः परिभ्राम्यन्महीमिमाम् । विद्याधरीकरेमालां दृष्ट्वा सौगन्धिकीं शुभाम्

အတြိ၏သား ဒုရ္ဝာသာသည် ဤမြေပြင်ကို လှည့်လည်သွားလာစဉ်၊ ဝိဒ္ယာဓရီတစ်ဦး၏ လက်ထဲ၌ သုဂန္ဓိကာပန်းတို့၏ မွှေးကြိုင်၍ မင်္ဂလာရှိသော ပန်းမောင်းကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 6

याचयामास मे देहि जटाजूटे करोम्यहम् । इति विद्याधरी तेन पृष्टा सा ऋषिणा तथा

သူက “ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ; ကျွန်ုပ်၏ ဇဋာချုပ် (ဆံပင်ကြိုး) ထဲတွင် ထားမည်” ဟု တောင်းပန်하였다။ ထိုသို့ ရှင်ရသီက မေးမြန်းသဖြင့် ဝိဒ္ယာဓရီကလည်း ထိုနည်းတူ ပြော하였다။

Verse 7

ददौ तस्मै मुदायुक्ता तां मालां स तदा नृप । गृहीत्वा सुचिरं कालं शिरोमालां बबंध ह

အို မင်းကြီး၊ သူမသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုပန်းမောင်းကို ပေးအပ်하였다။ သူက လက်ခံယူပြီး အလွန်ကြာမြင့်သောကာလတစ်လျှောက် ခေါင်းပေါ်တွင် ခေါင်းပန်းမောင်းအဖြစ် ချည်နှောင်ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

Verse 8

उन्मत्त प्रेतवद्विप्रः शोभमानोब्रवीदिदम् । इयं विद्याधरी कन्या पीनोन्नत पयोधरा

အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့—တစ္ဆေကဲ့သို့ပင်—တောက်ပစွာမြင်ရသော ဗြာဟ္မဏသည် ဤသို့ဆို၏– “ဤသည်မှာ ဝိဒ္ယာဓရ မိန်းကလေးဖြစ်၍ ရင်သားပြည့်ဝ မြင့်မားလှ၏။”

Verse 9

शोभालंकारसौभाग्यैर्युक्ता दृष्टा ततो मनः । क्षोभमायाति मे चाद्य नाहं कामे विचक्षणः

သူမကိုမြင်သော်—အလှအပ၊ အလှဆင်အလင်္ကာနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ဖြင့်ပြည့်စုံ၍—ယနေ့ ငါ့စိတ်သည် ချက်ချင်းလှုပ်ရှားတုန်လှန်လာ၏; သို့သော် ကာမရေးရာ၌ ငါ မကျွမ်းကျင် မသိမြင်တတ်။

Verse 10

व्रजामि तावदन्यत्र सौभाग्यं स्वं प्रदर्शयन् । एवमुक्त्वा स राजेंद्र परिबभ्राम मेदिनीम्

“ခဏတစ်ခါ အခြားနေရာသို့ သွားမည်၊ ကိုယ့်ကံကောင်းခြင်းကို ပြသလျက်” ဟုဆိုပြီး၊ အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ သူသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 11

ऐरावतं समारूढं राजानं त्रिदिवौकसाम् । त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं भ्राजमानं शचीपतिम्

အဲရာဝတ ဆင်ပေါ်တက်စီးနေသော သကရာ အိန္ဒြာ—သချီ၏ခင်ပွန်း—သုံးလောကအုပ်စိုးရှင်၊ ကောင်းကင်နေသူတို့၏ဘုရင်၊ တောက်ပထင်ရှားသူကို သူမြင်၏။

Verse 12

तामात्मशिरसो मालां भ्रमदुन्मत्तषट्पदाम् । आदायामरराजाय चिक्षेपोन्मत्तवन्मुनिः

ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်မှ ပန်းကုံးကိုယူ၍—မူးယစ်သကဲ့သို့ ပျားများဝိုင်းပတ်နေသော—ထိုရသီသည် ကိုယ်တိုင်လည်း အရူးအမူးကဲ့သို့ဖြစ်ကာ နတ်ဘုရင်ထံသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 13

गृहीत्वा देवराजेन माला सा गजमूर्द्धनि । मुक्ता रराज सा माला कैलासे जाह्नवी यथा

ဒေဝရာဇာသည် ထိုပန်းမော်လီကို ယူဆောင်၍ ဆင်၏ခေါင်းပေါ်သို့ လွှတ်ချသော်၊ ထိုမော်လီသည် ကိုင်လာသတောင်ပေါ်ရှိ ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 14

मदांधकारिताक्षोसौ गंधाघ्राणेन वारणः । करेणादाय चिक्षेप तां मालां पृथिवीतले

မူးယစ်မှု၏အမှောင်ကြောင့် မျက်စိမမြင်သကဲ့သို့ဖြစ်သော ဆင်သည် အနံ့ကိုရှု၍၊ ထို့နောက် နှာမောင်းဖြင့် မော်လီကိုယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 15

ततश्चुक्रोध भगवान्दुर्वासा मुनिपुंगवः । राजेंद्रदेवराजानं क्रुद्धश्चेदमुवाच ह

ထို့နောက် ရှင်သန့် ဒုရ္ဝာသာ မုနိပုင်္ဂဝသည် ဒေါသထွက်လာ၍၊ ရာဇာတို့၏ရာဇာ ဒေဝရာဇာအား ဒေါသဖြင့် ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 16

ऐश्वर्यमददुष्टात्मन्नतिस्तब्धोसि वासव । श्रियोधामस्रजं यस्मान्मद्दत्तान्नाभिनंदसि

ဟေ ဝာသဝ (အိန္ဒြ)၊ အာဏာ၏မူးယစ်မှုက သင်၏အတွင်းစိတ်ကို ပျက်စီးစေ၍ သင်သည် အလွန်မာနထောင်လွှားနေပြီ။ ငါပေးသော သီရိ(ကံကောင်းခြင်း)၏အိမ်ရာဖြစ်သည့် မော်လီကို သင်မကြိုဆို။

Verse 17

त्रैलोक्यश्रीरतो मूढ विनाशमुपयास्यति । मद्दत्ता भवता माला क्षिप्ता यस्मान्महीतले

ဟေ မိုက်မဲသူ၊ သုံးလောက၏တင့်တယ်မှုကို မောဟဖြင့်ချစ်မြတ်နိုးသူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်မည်။ အကြောင်းမှာ ငါပေးသော မော်လီကို သင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သောကြောင့်။

Verse 18

तस्मात्प्रणष्टलक्ष्मीकं त्रैलोक्यं ते भविष्यति । यस्य संजातकोपस्य भयमेति चराचरम्

ထို့ကြောင့် သင်၏အကြောင်းကြောင့် သုံးလောကသည် သီရိလက္ခမီကင်းမဲ့သွားလိမ့်မည်။ သူ၏ဒေါသပေါက်ကွဲလာသော် လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံးအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုကျရောက်သည်။

Verse 19

तं मां त्वमतिगर्वेण देवराजावमन्यसे । महेंद्रो वारणस्कंधादवतीर्य त्वरान्वितः

အလွန်အမင်း မာနကြီးခြင်းကြောင့် သင်သည် ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ‘ငါသည် ဒေဝရာဇာ’ ဟု ထင်နေသည်။ ထိုအခါ မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် မိမိဆင်၏ပခုံးမှ အလျင်အမြန်ဆင်း၍ ရှေ့သို့ အမြန်တက်လာ하였다။

Verse 20

प्रसादयामास मुनिं दुर्वाससमकल्मषम् । प्रसाद्यमानः स तदा प्रणिपातपुरःसरम्

သူသည် အပြစ်ကင်းစင်သော မုနိ ဒုရ္ဝာသာကို စိတ်ပြေစေရန် တောင်းပန်လေ၏။ ထိုသို့ စိတ်ပြေစေရာတွင် အချိန်นั้น တောင်းပန်ခြင်းသည် မြေပြင်၌ လုံးဝပျပ်ဝပ်ကန်တော့ခြင်း (ပရဏိပါတ) ဖြင့် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 21

नाहं क्षमिष्ये बहुना किमुक्तेन शतक्रतो । इत्युक्त्वा प्रययौ विप्रो देवराजोपि तं पुनः

“ဤအမှုကို ငါ မခွင့်လွှတ်နိုင်။ အများကြီးပြော၍ အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း၊ ဟေ သတကရတု?” ဟုဆိုကာ ဗြာဟ္မဏသည် ထွက်ခွာသွား၏။ ဒေဝရာဇ အိန္ဒြလည်း ထပ်မံ၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွား하였다။

Verse 22

आरुह्यैरावतं नागं प्रययावमरावतीम् । ततः प्रभृति निःश्रीकं सशक्रं भुवनत्रयम्

သူသည် အဲရာဝတ ဆင်ပေါ်တက်စီး၍ အမရာဝတီသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ အိန္ဒြနှင့်တကွ သုံးလောကလုံးသည် သီရိတောက်ပမှုကင်းမဲ့သွား하였다။

Verse 23

न यज्ञाः संप्रवर्तंते न तपस्यंति तापसाः । न च दानानि दीयंते नष्टप्रायमभूज्जगत्

ယဇ္ဉပူဇာများ မဆက်လက်ကျင်းပတော့ဘဲ၊ တပသီတို့လည်း တပသျာမပြုတော့၊ ဒါနလှူဒါန်းခြင်းလည်း မရှိတော့သဖြင့် လောကသည် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်လာ하였다။

Verse 24

एवमत्यंतनिःश्रीके त्रैलोक्ये सत्त्ववर्जिते । देवान्प्रतिबलोद्योगं चक्रुर्दैतेयदानवाः

ဤသို့ သုံးလောကလုံး အလွန်အမင်း သာယာစည်းစိမ်ကင်းမဲ့၍ သတ္တဝဂုဏ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ဒိုင်တျနှင့် ဒာနဝတို့သည် ဒေဝတားတို့ကို ဆန့်ကျင်ကာ အင်အားဖြင့် တန်ပြန်ကြိုးပမ်းမှု ပြုလေ၏။

Verse 25

विजितास्त्रिदशा दैत्यैरिंद्राद्याः शरणं ययुः । पितामहं महाभागं हुताशनपुरोगमाः

ဒိုင်တျတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရသဖြင့် တြိဒశဒေဝတားများ—အိန္ဒြာတို့—သည် ဟုတာရှန အဂ္ဂနိကို ရှေ့တန်းထားလျက် မဟာဘဂ္ဂ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ အားကိုးခိုလှုံရန် သွားကြ하였다။

Verse 26

यथावत्कथिते देवैर्ब्रह्मा प्राह तथा सुरान् । क्षीरोदस्योत्तरं कूलं जगाम सहितः सुरैः

ဒေဝတားတို့က အကြောင်းအရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ လျှောက်တင်ပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် စုရတို့အား သင့်လျော်သကဲ့သို့ မိန့်ကြားကာ၊ သူတို့နှင့်အတူ က္ရှီရောဒ (နို့သမုဒ္ဒရာ) ၏ မြောက်ဘက်ကမ်းသို့ သွားလေ၏။

Verse 27

गत्वा जगाद भगवान्वासुदेवं पितामहः । उत्तिष्ठ विष्णो शीघ्रं त्वं देवतानां हितं कुरु

သွားရောက်ပြီးနောက် ပိတာမဟသည် ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝကို မိန့်ကြားလေ၏—“ထလော့၊ ဗိဿဏုရေ၊ မြန်မြန်လှုပ်ရှား၍ ဒေဝတားတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပါ။”

Verse 28

त्वया विना दानवैस्तु जिताः सर्वे पुनःपुनः । इत्युक्तः पुंडरीकाक्षः पुरुषः पुरुषोत्तमः

“အရှင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ဒါနဝတို့၏လက်၌ ထပ်ခါထပ်ခါ ရှုံးနိမ့်ရပါသည်။” ဟူ၍ လျှောက်တင်ကြသော်၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ—ပုရုရှောတ္တမ—အား ဆက်သွယ်လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 29

अपूर्वरूपसंस्थानान्दृष्ट्वा देवानुवाच ह । तेजसो भवतां देवाः करिष्याम्युपबृंहणम्

မကြုံဖူးသေးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် သဘောသဘာဝများရှိသော ဒေဝတို့ကို မြင်၍ သူက မိန့်တော်မူသည်—“အို ဒေဝတို့၊ သင်တို့၏ တေဇောအလင်းကို ငါ တိုးပွားစေမည်။”

Verse 30

वदाम्यहं यत्क्रियतां भवद्भिस्तदिदं सुराः । आनीय सहिता दैत्यैः क्षीराब्धौ सकलौषधीः

အို စုရတို့၊ သင်တို့လုပ်ရမည့်အရာကို ငါဆိုမည်—ဒိုင်တျတို့နှင့်အတူ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့အပြားကို စုဆောင်းယူလာပြီး နို့သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ထည့်ကြလော့။

Verse 31

मंथानं मंदरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा च वासुकिम् । मथ्यताममृतं देवाः सहाये मय्यवस्थिते

မန်ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်ယူ၍ ဝါစုကီကို ကြိုးအဖြစ်ယူကြလော့။ အို ဒေဝတို့၊ အမృతရရန် မွှေကြလော့—ငါသည် ဤနေရာ၌ ကူညီထောက်ပံ့သူအဖြစ် ရပ်တည်နေမည်။

Verse 32

सामपूर्वं च दैतेयांस्तत्र सम्भाष्य कर्मणि । समानफलभोक्तारो यूंय चात्र भविष्यथ

ထို့ပြင် အရင်ဆုံး သဘောတူညီမှုနှင့် နူးညံ့သောစကားဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဒိုင်တျတို့နှင့် ဤလုပ်ငန်းအကြောင်း ဆွေးနွေးကြလော့။ ထို့နောက် သင်တို့အားလုံးသည် ဤနေရာ၌ အကျိုးရလဒ်ကို တန်းတူဝေမျှခံစားရမည်။

Verse 33

मथ्यमाने च तत्राब्धौ यत्समुत्पद्यतेऽमृतम् । तत्पानाद्बलिनो यूयममराः संभविष्यथ

ထိုသမုဒ္ဒရာကို မွှေချိန်၌ ထိုနေရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အမృత (နတ်ရည်) ကို သောက်လျှင် သင်တို့သည် အင်အားပြည့်ဝကာ မသေမပျောက်သော နတ်တို့ ဖြစ်လာမည်။

Verse 34

तथैवाहं करिष्यामि यथा त्रिदशविद्विषः । न प्राप्स्यंत्यमृतं देवाः केवलं क्लेशभागिनः

ထို့အတူ ငါသည် ထိုသို့ စီမံမည်။ သုံးဆယ်သုံးနတ်တို့၏ ရန်သူ (အဆုရ) များသည် အမృతကို မရနိုင်စေရန်၊ နတ်တို့သည် ဒုက္ခပင် အစိတ်အပိုင်းသာ ခံယူရမည်။

Verse 35

इत्युक्ता देवदेवेन सर्व एव ततः सुराः । संधानमसुरैः कृत्वा यत्नवंतोऽमृतेभवन्

နတ်တို့၏ နတ်တော်က ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ကြားပြီးနောက်၊ နတ်အားလုံးသည် အဆုရတို့နှင့် မဟာမိတ်ပြုကာ အမృతရရှိရေးအတွက် အားထုတ်ကြိုးပမ်းလျက် စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

Verse 36

सर्वौषधीः समानीय देवदैतेयदानवाः । क्षिप्त्वा क्षीराब्धिपयसि शरदभ्रामलत्विषि

ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့ကို စုဆောင်းပြီးနောက် နတ်၊ ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့သည် ဆောင်းဦးမိုးတိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သော နို့သမုဒ္ဒရာ၏ နို့ရေထဲသို့ ပစ်ချကြသည်။

Verse 37

मंथानं मंदरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा च वासुकिम् । ततो मथितुमारब्धा राजेंद्र तरसामृतम्

မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်ယူ၍၊ ဝါစုကီကို ကြိုးအဖြစ်ပြုကာ၊ ထို့နောက်—အို မင်းတို့၏မင်း—အမృతရရှိရန် သမုဒ္ဒရာကို လျင်မြန်စွာ မွှေတင်ကြသည်။

Verse 38

विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः । विष्णुना वासुकेर्द्दैत्याः पूर्वकाये निवेशिताः

နတ်တို့အားလုံး စုဝေးကာ ဝါစုကီ၏ အမြီးဘက်၌ ရပ်တည်ကြ၏။ ဗိဿဏုသည် ဒೈတျတို့ကို ဝါစုကီ၏ ရှေ့ပိုင်း၊ ခေါင်းအနီး၌ နေရာချထား하였다။

Verse 39

ते तस्य प्राणवातेन वह्निना च हतत्त्विषः । निस्तेजसोऽसुराः सर्वे बभूवुरमरद्युते

သူ၏ အသက်ရှူသက်ဝင်လေကဲ့သို့သော လေတံခွန်နှင့် မီးတောက်တို့ကြောင့် ထိခိုက်သဖြင့် အသူရအားလုံး၏ တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နတ်တော်ကဲ့သို့ တောက်ပသူရေ၊ သူတို့အားလုံး အလင်းမဲ့သွားကြ၏။

Verse 40

तेनैव मुखनिःश्वासवायुनाथ बलाहकैः । पुच्छप्रदेशे वर्षद्भिस्तदा चाप्पयिताः सुराः

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သော အသက်ရှူလေကြောင့် မောင်းနှင်လာသည့် မိုးတိမ်များက အမြီးဘက်ဒေသ၌ မိုးရွာချ၏။ ထိုအခါ နတ်တို့လည်း ရေဖြင့် စိုပြေတက်ကြွ၍ တೃप्तသွားကြ၏။

Verse 41

क्षीरोदमध्ये भगवान्ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः । महादेवो महातेजा विष्णुपृष्ठनिवासिनौ

နို့ပင်လယ်အလယ်၌ ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မန်ကို သိသူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍၊ တောက်ပကြီးမားသော မဟာဒေဝနှင့်အတူ—နှစ်ပါးလုံး ဗိဿဏု၏ ကျောပေါ်၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 42

बाहुभ्यां मंदरं गृह्य पद्मवत्स परंतपः । शृंखले च तदा कृत्वा गृहीत्वा मंदराचलम्

ထို့နောက် ရန်သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေသူ ပဒ္မဝတ္စသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္ဒရကို ဆုပ်ကိုင်၏။ ထို့ပြင် ချိန်းကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ မန္ဒရာချလ တောင်ကို ခိုင်မာစွာ ကိုင်တွယ်ယူ၏။

Verse 43

देवानां दानवानां च बलमध्ये व्यवस्थितः । क्षीरोदमध्ये भगवान्कूर्मरूपी स्वयं हरिः

ဒေဝတို့နှင့် ဒာနဝတို့၏ အင်အားအလယ်၌လည်း၊ နို့ပင်လယ်အတွင်း၌လည်း၊ ဘဂဝန် ဟရီ ကိုယ်တိုင် ကူර්မ (လိပ်) ရုပ်ဖြင့် တည်မြဲစွာ စံနေတော်မူ၏။

Verse 44

अन्येन तेजसा देवानुपबृंहितवान्हरिः । मथ्यमाने ततस्तस्मिन्क्षीराब्धौ देवदानवैः

ထို့နောက် ဒေဝတို့နှင့် ဒာနဝတို့က နို့ပင်လယ်ကို လှုပ်ခတ်မုန့်သည့်အခါ၊ ဟရီသည် အခြားတေဇောတစ်ပါးဖြင့် ဒေဝတို့ကို အားတိုးခိုင်မာစေတော်မူ၏။

Verse 45

हविर्धान्यभवत्पूर्वं सुरभिः सुरपूजिता । जग्मुर्मुदं तदा देवा दानवाश्च महामते

ရှေးကာလ၌ စုရဘီသည် ဟဝိ (ယဇ္ဉပူဇာအာဟာရ) ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်လာ၍ ဒေဝတို့က ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။ ထိုအခါ မဟာမတေ၊ ဒေဝနှင့် ဒာနဝ နှစ်ဖက်လုံး ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်လျှံကြ၏။

Verse 46

व्याक्षिप्तचेतसः सर्वे बभूवुस्तिमितेक्षणाः । किमेतदिति सिद्धानां दिवि चिंतयतां तदा

ထိုအခါ အားလုံး၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးကာ လှုပ်ရှားမရှိသော မျက်စိဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရပ်တန့်နေကြ၏။ ထိုစဉ် ကောင်းကင်၌ရှိသော စိဒ္ဓတို့က “ဤသည် ဘာနည်း” ဟု စဉ်းစားကြ၏။

Verse 47

बभूव वारुणी देवी मदाघूर्णितलोचना । कृतावर्त्ता ततस्तस्मात्प्रस्खलंती पदे पदे

ထို့နောက် ဝါရုဏီ ဒေဝီ ပေါ်ထွန်းလာ၍ မူးယစ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ လှည့်ဝဲနေ၏။ ထိုမှတစ်ဖန် သူမသည် လှုပ်ယမ်းလှုပ်ယမ်းဖြင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ချော်လဲလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

Verse 48

एकवस्त्रा मुक्तकेशी रक्तांतस्तब्धलोचना । अहं बलप्रदा देवी मां वा गृह्णन्तु दानवाः

အဝတ်တစ်ထည်တည်း ဝတ်ဆင်၍ ဆံပင်လွတ်လပ်ချထားကာ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် မိန့်တော်မူသည်—“ငါသည် အင်အားပေးသော ဒေဝီဖြစ်၏၊ ဒာနဝတို့ အလိုရှိလျှင် ငါ့ကို ဖမ်းယူကြစေ။”

Verse 49

अशुचिं वारुणीं मत्वा त्यक्तवंतस्तदा सुराः । जगृहुस्तां तदा दैत्या ग्रहणान्तेसुराभवत्

ဝါရုဏီကို မသန့်ရှင်းဟု ထင်မြင်၍ ထိုအခါ ဒေဝတို့က သူမကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ ထို့နောက် ဒೈတျတို့က လက်ခံယူကြသော်လည်း၊ ထိုလက်ခံမှု၏ အဆုံးတွင် သူမသည် ဒေဝဘက်သို့ လှည့်ဝင်သွား하였다။

Verse 50

मंथने पारिजातोभूद्देव श्रीनंदनो द्रुमः । रूपौदार्य्यगुणोपेतास्ततश्चाप्सरसां गणाः

သမုဒ္ဒရာကို မန်ထနလုပ်ရာမှ ပါရိဇာတ သစ်ပင် ပေါ်ထွန်းလာသည်—ဒေဝတို့၏ သီရိနန္ဒန အလွန်မြတ်သော သစ်ပင်တည်း။ ထို့နောက် ရုပ်ရည်လှပမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်ရည်များ ပြည့်စုံသည့် အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးလည်း ပေါ်လာ하였다။

Verse 51

षष्टिकोट्यस्तदा जातास्सामान्या देव दानवैः । सर्वास्ताः कृतपूर्वास्तु सामान्याः पुण्यकर्मणा

ထို့နောက် ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့အကြား၌ ‘သာမန်’ အဖြစ် လူဦးရေ ခြောက်ဆယ်ကုဋိ မွေးဖွားလာ하였다။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် ယခင်ကပင် ကုသိုလ်ကံမြတ်သော အကျိုးကြောင့် ‘သာမန်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။

Verse 52

ततः शीतांशुरभवद्देवानां प्रीतिदायकः । ययाचे शंकरो देवो जटाभूषणकृन्मम

ထို့နောက် အေးမြသော ရောင်ခြည်ရှိသည့် လမင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဒေဝတို့အား ပီတိပေး하였다။ ထို့ပြင် ဒေဝ ရှင်ကရ (သင်္ကရ) သည် သူ့ကို တောင်းခံကာ မိမိ၏ ဇဋာဆံထုံးအလှဆင်အဖြစ် ပြုလုပ်လို하였다။

Verse 53

भविष्यति न संदेहो गृहीतोयं मया शशी । अनुमेने च तं ब्रह्मा भूषणाय हरस्य तु

သံသယမရှိ၊ ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်—ဤလကို ငါယူထားပြီးပြီ။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာလည်း ထိုလုပ်ရပ်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်၊ ဟရ (ရှီဝ)၏ အလှဆင်အဖြစ် ဖြစ်စေရန်ကြောင့်ပင်။

Verse 54

ततो विषं समुत्पन्नं कालकूटं भयावहं । तेन चैवार्दितास्सर्वे दानवाः सह दैवतैः

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်တစ်မျိုး ပေါ်ထွန်းလာသည်—ကာလကူဋ (Kālakūṭa) ဟူသော အလွန်ကြောက်စရာသဘောရှိသောအဆိပ်။ ထိုအဆိပ်ကြောင့် ဒာနဝများနှင့် ဒေဝများ အားလုံးပင် ထိခိုက်နာကျင်ကြရသည်။

Verse 55

महादेवेन तत्पीतं विषं गृह्य यदृच्छया । तस्य पानान्नीलकंठस्तदा जातो महेश्वरः

မဟာဒေဝသည် ကံကြမ္မာအတိုင်း ထိုအဆိပ်ကို ယူကာ သောက်တော်မူ၏။ ထိုသောက်ခြင်းကြောင့် မဟေရှဝရသည် ထိုအခါ ‘နီလကဏ္ဍ’—လည်ချောင်းပြာရောင်ရှိသော အရှင်—ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခံရသည်။

Verse 56

पीतावशेषं नागास्तु क्षीराब्धेस्तु समुत्थितम् । ततो धन्वंतरिर्जातः श्वेतांबरधरः स्वयम्

ထို့နောက် နာဂများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ နို့ပင်လယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သောက်ရန်ကျန်ရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းကို ယူဆောင်သွားကြသည်။ ထိုမုန့်ထုတ်ခြင်းမှပင် သန္ဝန္တရီသည် ကိုယ်တိုင် မွေးဖွားပေါ်ထွန်းလာ၍ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 57

बिभ्रत्कमंडलुं पूर्णममृतस्य समुत्थितः । ततः स्वस्थमनस्कास्ते वैद्यराजस्य दर्शनात्

ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ သူသည် အမృతဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကမဏ္ဍလုကို ဆောင်ထား၏။ ထို့နောက် ဆေးပညာ၏ မင်းတော်ကို မြင်တွေ့သဖြင့် သူတို့၏ စိတ်များသည် ငြိမ်းချမ်း၍ ကျန်းမာသက်သာလာကြသည်။

Verse 58

ततश्चाश्वः समुत्पन्नो नागश्चैरावतस्तथा । तत स्फुरत्कांतीमतिविकासि कमलेस्थिता

ထို့နောက် ကောင်းကင်မြင်းတော် ပေါ်ထွန်းလာပြီး အဲရာဝတ ဆင်တော်လည်း ထင်ရှားပေါ်လာ하였다။ ထို့နောက် ရောင်ခြည်တောက်ပ၍ အလှအပပြည့်စုံကာ ကြာပန်းပေါ်တွင် တည်နေသော သာသနာတော်မိခင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 59

श्रीर्द्देवी पयसस्तस्मादुत्थिता धृतपंकजा । तां तुष्टवुर्मुदायुक्ताः श्रीसूक्तेन महर्षयः

နို့ပင်လယ်မှ ကြာပန်းကိုင်ဆောင်သော သရီဒေဝီ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော မဟာရိရှိတို့သည် သရီသုတ်ကတော်ဖြင့် သူမကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 60

विश्वावसुमुखास्तस्या गंधर्वाः पुरतो जगुः । घृताचीप्रमुखास्तत्र ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ဝိශ්ဝာဝစု ဦးဆောင်သော ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် သူမ၏ရှေ့တွင် သီချင်းဆိုကြ하였다။ ထိုနေရာ၌ ဂဃ္ရတാചီ ဦးဆောင်သော အပ္စရာအဖွဲ့တို့လည်း ကပြကြ하였다။

Verse 61

गंगाद्याः सरितस्तोयैः स्नानार्थमुपतस्थिरे । दिग्गजा हेमपात्रस्थमादाय विमलं जलम्

ဂင်္ဂါစသော မြစ်များသည် ရေချိုးပူဇော်ရန် မိမိတို့၏ရေကို ဆက်ကပ်လာ하였다။ ဒိဂ္ဂဇများသည် ရွှေခွက်များတွင် ထည့်ထားသော သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေကို ယူဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာ하였다။

Verse 62

स्नापयांचक्रिरे देवीं सर्वलोकमहेश्वरीम् । क्षीरोदस्तु स्वयं तस्यै मालामम्लानपंकजाम्

သူတို့သည် လောကအားလုံး၏ မဟာအိရှွရီဖြစ်သော ဒေဝီကို စနာန်ပူဇော်ပွဲဖြင့် ရေချိုးပေး하였다။ နို့ပင်လယ်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် မညှိုးမနွမ်းသော ကြာပန်းမော်လီကို သူမအား ဆက်ကပ်하였다။

Verse 63

ददौ विभूषणान्यंगे विश्वकर्मा चकार ह । दिव्यमाल्यांबरधरां स्नातां भूषणभूषिताम्

ထို့နောက် ဝိශ්ဝကမ္မာသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် အလှဆင်အလင်္ကာများကို တင်ပေး၍ ထိုသို့ပင် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏—ရေချိုးသန့်စင်ပြီး၊ ဒိဗ္ဗမလားနှင့် ဒိဗ္ဗဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ၊ ရတနာအလင်္ကာများဖြင့် တင့်တယ်လှပ၏။

Verse 64

इंद्राद्याश्चामरगणा विद्याधरमहोरगाः । दानवाश्च महादैत्या राक्षसाः सह गुह्यकैः

အိန္ဒြာနှင့် အခြားသော ဒေဝတားအဖွဲ့များ၊ ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် မဟာနာဂများ၊ ဒာနဝများနှင့် မဟာဒೈတျများ၊ ဂုဟျကများနှင့်အတူ ရာක්ෂသများ—အားလုံး စုဝေးလာကြ၏။

Verse 65

कन्यामभिलषन्ति स्म ततो ब्रह्मा उवाच ह । वासुदेव त्वमेवैनां मया दत्तां गृहाण वै

သူတို့က မိန်းကလေးကို လိုလားကြသောအခါ ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ဝါសုဒေဝ၊ သင်တစ်ဦးတည်းပင်၊ ငါပေးအပ်ထားသော သူမကို အမှန်တကယ် လက်ခံယူလော့။”

Verse 66

देवाश्च दानवाश्चैव प्रतिषिद्धा मया त्विह । तुष्टोहं भवतस्तावदलौल्येनेह कर्मणा

ဤနေရာ၌ ငါသည် ဒေဝတားတို့နှင့် ဒာနဝတို့ နှစ်ဖက်လုံးကို တားဆီးထား၏။ ယခုတော့ လောဘကင်း၍ မတုန်မလှုပ် တည်ကြည်သော သင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 67

सा तु श्रीर्ब्रह्मणा प्रोक्ता देवि गछस्व केशवं । मया दत्तं पतिं प्राप्य मोदस्व शाश्वतीः समाः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရသော သရီကို မိန့်ကြားတော်မူသည်—“ဟေ ဒေဝီ၊ ကေရှဝထံ သွားလော့။ ငါပေးအပ်သော ခင်ပွန်းကို ရရှိပြီးနောက် အနန္တနှစ်ကာလတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်လော့။”

Verse 68

पश्यतां सर्वदेवानां गता वक्षस्थलं हरेः । ततो वक्षस्थलं प्राप्य देवं वचनमब्रवीत्

နတ်တို့အားလုံး ကြည့်ရှုနေစဉ်၌ သူမသည် ဟရိ၏ ရင်ဘတ်သန့်ရှင်းရာသို့ သွားရောက်လေ၏။ ထို့နောက် ရင်ဘတ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ဘဂဝန်ထံ သဒ္ဒါစကားကို လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 69

नाहं त्याज्या सदा देव सदैवादेशकारिणी । वक्षस्थले निवत्स्यामि सर्वस्य जगतः प्रिय

အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်မကို အစဉ်မပြစ်ပယ်သင့်ပါ။ ကျွန်မသည် အမြဲတမ်း သင်၏ အမိန့်ကို လိုက်နာသူ ဖြစ်၏။ ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံး၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ သင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ကျွန်မ နေထိုင်မည်။

Verse 70

ततोवलोकिता देवा विष्णुवक्षस्थलस्थया । लक्ष्म्या राजेंद्र सहसा परां निर्वृतिमागताः

ထို့နောက် အို မင်းတို့၏မင်း၊ ဗိဿဏု၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ နေထိုင်သော လက္ခမီက နတ်တို့ကို ကြည့်မြင်သော် နတ်တို့သည် ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပီတိကို ရရှိကြလေ၏။

Verse 71

उद्वेगं च परं जग्मुर्द्दैत्या विष्णुपराङ्मुखाः । त्यक्तास्तु दानवा लक्ष्म्या विप्रचित्तिपुरोगमाः

ဗိဿဏုကို မျက်နှာလှည့်ကာ ဝေးကွာသွားသော ဒೈတျများသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်မှုသို့ ကျရောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဝိပရစိတ္တိ ဦးဆောင်သော ဒာနဝများကို လက္ခမီ (ကံကောင်းခြင်း) က စွန့်ပစ်သွားလေ၏။

Verse 72

ततस्ते जगृहुर्दैत्या धन्वंतरिकरस्थितम् । अमृतं तन्महावीर्य्या दैत्याः पापसमन्विताः

ထို့နောက် အင်အားကြီးမားသော်လည်း အပြစ်အနာအဆာပါဝင်သော ဒೈတျများသည် ဓနွန္တရိ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော အမတဖြစ်စေသည့် အမృతကို လုယူသွားကြလေ၏။

Verse 73

मायया लोभयित्वा तु विष्णुः स्त्रीरूपसंश्रयः । आगत्य दानवान्प्राह दीयतां मे कमंडलुः

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် မာယာဖြင့် မိုဟ်လှည့်စားကာ မိန်းမရုပ်ကို အားကိုးယူ၍ ဒာနဝတို့ထံ သွားရောက်ပြီး “ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ငါ့အား ပေးလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 74

युष्माकं वशगा भूत्वा स्थास्यामि भवतां गृहे । तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नां नारीं त्रैलोक्यसुंदरीम्

“သင်တို့၏ အာဏာအောက်၌ နေ၍ သင်တို့အိမ်၌ပင် ငါနေမည်” ဟု ဆို၏။ ထိုရုပ်ရည်ပြည့်စုံ၍ သုံးလောကအလှတရားဟု ဆိုထိုက်သော မိန်းမကို မြင်သော်—

Verse 75

प्रार्थयानास्सुवपुषं लोभोपहतचेतसः । दत्त्वामृतं तदा तस्यै ततोपश्यन्त तेग्रतः

လောဘကြောင့် စိတ်မိုက်မဲသွား၍ သူတို့သည် ရုပ်လှပသော မိန်းမကို တောင်းပန်ကြ၏။ ထို့နောက် အမృతကို သူမအား ပေးအပ်ပြီး၊ ထို့နောက် (အကျိုး) ကို မျက်စိရှေ့တင် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 76

दानवेभ्यस्तदादाय देवेभ्यः प्रददेमृतं । ततः पपुः सुरगणाः शक्राद्यास्तत्तदामृतम्

ထိုအမృతကို ဒာနဝတို့ထံမှ ယူကာ ဒေဝတို့အား ပေးအပ်၏။ ထို့နောက် သက္က (အိန္ဒြာ) စသည့် ဒေဝတပ်စုတို့သည် ထိုအမృతကို သောက်ကြ၏။

Verse 77

उद्यतायुधनिस्त्रिंशा दैत्यास्तांस्ते समभ्ययुः । पीतेमृते च बलिभिर्जिता दैत्यचमूस्ततः

လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ဓားများကို ဆွဲထုတ်၍ ထိုဒာနဝ/ဒೈတျတို့သည် သူတို့ထံသို့ တိုက်ခိုက်လာကြ၏။ သို့သော် အမృతကို သောက်ပြီးနောက် အင်အားကြီးသူတို့က ဒೈတျတပ်ကို ထိုခဏမှာပင် အနိုင်ယူခဲ့၏။

Verse 78

वध्यमाना दिशो भेजुः पातालं विविशुश्च ते । ततो देवा मुदायुक्ताः शंखचक्रगदाधरम्

သူတို့ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်နေစဉ် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြ၍ အချို့က ပာတာလာ (အောက်လောက) ထဲသို့တောင် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ပီတိပြည့်သော ဒေဝတားတို့သည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားရှင်ထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်။

Verse 79

प्रणिपत्य यथापूर्वं प्रययुस्ते त्रिविष्टपम् । ततःप्रभृति ते भीष्म स्त्रीलोला दानवाभवन्

ယခင်ကဲ့သို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် သူတို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အို ဘီရှ္မ၊ ထို ဒာနဝ များသည် မိန်းမတို့အပေါ် မောဟလွန်ကဲလာကြသည်။

Verse 80

अपध्यातास्तु कृष्णेन गतास्ते तु रसातलम् । ततः सूर्यः प्रसन्नाभः प्रययौ स्वेन वर्त्मना

သို့သော် ကృష్ణ၏ အပစ်ဒဏ် (အမိန့်ဆိုး) ခံရသူတို့သည် ရသာတလ (အောက်ဆုံးလောက) သို့ ဆင်းသက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် နေရောင်မင်းသည် တည်ငြိမ်ပျော်ရွှင်သည့် တောက်ပမှုဖြင့် မိမိ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်သွားလေသည်။

Verse 81

जज्वाल भगवांश्चोच्चैश्चारुदीप्तिर्हुताशनः । धर्मे च सर्वभूतानां तदा मतिरजायत

ထိုအခါ ဘဂဝန် ဟုတာရှန (မီးသခင်) သည် အလွန်မြင့်မားစွာ လောင်ကျွမ်းတောက်ပ၍ လှပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းလင်းလေသည်။ ထိုကာလ၌ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ စိတ်တွင် ဓမ္မသို့ ဦးတည်သော အလိုတရား ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 82

श्रियायुक्तं च त्रैलोक्यं विष्णुना प्रतिपालितं । देवास्तु ते तदा प्रोक्ता ब्रह्मणा लोकधारिणा

သီရိ (ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် စည်းစိမ်) ဖြင့် ပြည့်ဝသော တြိလောကကို ဗိဿဏုက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ လောကကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော ဘြဟ္မာသည် ထို ဒေဝတားတို့ကို တာဝန်ပေး၍ အဆင့်အတန်းကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။

Verse 83

भवतां रक्षणार्थाय मया विष्णुर्नियोजितः । उमापतिश्च देवेशो योगक्षेमं करिष्यतः

သင်တို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ငါသည် ဗိဿဏုကို တာဝန်ပေးအပ်ထား၏။ ထို့ပြင် ဥမာပတိ ရှိဝ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် သင်တို့၏ ယောဂခေမ—ကောင်းကျိုးနှင့် လုံခြုံရေး—ကို စီမံပေးမည်။

Verse 84

उपास्यमानौ सततं युष्मत्क्षेमकरौ यतः । ततः क्षेम्यौ सदा चैतौ भविष्येते वरप्रदौ

ဤဒေဝနှစ်ပါးကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ကန်တော့လျှင် သင်တို့၏ ခေမ—ကောင်းကျိုး—ကို ဖြစ်စေသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝနှစ်ပါးသည် အစဉ်မပြတ် မင်္ဂလာပေးကာ ဆုတောင်းရာကို ပေးသနားမည်။

Verse 85

एवमुक्त्वा तु भगवान्जगाम गतिमात्मनः । अदर्शनं गते देवे सर्वलोकपितामहे

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန်သည် မိမိ၏ သာသနာတော်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုဒေဝ—လောကအားလုံး၏ ပိတామဟ—သည် မျက်စိမှောက်က ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊

Verse 86

देवलोकं गते शक्रे स्वं लोकं हरिशंकरौ । प्राप्तौ तु तत्क्षणाद्देवौ स्थानं कैलासमेव च

ရှကရ (အိန္ဒြ) သည် ဒေဝလောကသို့ သွားသောအခါ ဟရီနှင့် ရှင်ကရတို့သည် မိမိတို့၏ လောကသို့ ပြန်လည်သွားကြ၏။ ထိုခဏချင်းပင် ဒေဝနှစ်ပါးသည် မိမိတို့၏ အာသန—ကೈလာသ—သို့ ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 87

ततस्तु देवराजेन पालितं भुवनत्रयम् । एवं लक्ष्मीर्महाभागा उत्पन्ना क्षीरसागरात्

ထို့နောက် ဒေဝရာဇသည် ဘုဝနသုံးပါးကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း하였다။ ဤသို့ပင် မဟာကံကောင်းရှင် ဒေဝီ လက္ခမီသည် ချီရသမုဒ္ဒရာ—နို့ပင်လယ်—မှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 88

पुनः ख्यात्यां समुत्पन्ना भृगोरेषा सनातनी । श्रिया सह समुत्पन्ना भृगुणा च महर्षिणा

ထပ်မံ၍ ချျာတီမှ ဤအနန္တတည်မြဲသော ဒေဝီသည် မွေးဖွားလာ၍ ဘೃဂု၏ မဟေသီ ဖြစ်၏။ မဟာရိရှိ ဘೃဂုက သရီ (လက္ခမီ) နှင့်အတူ ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 89

स्वनाम्ना नगरी चैव कृता पूर्वं सरित्तटे । नर्मदायां महाराज ब्रह्मणा चानुमोदिता

အို မဟာရာဇာ၊ ယခင်က နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် သူ၏အမည်တူ မြို့တော်တစ်မြို့ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဘြဟ္မာကလည်း အတည်ပြုအနုမോദနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 90

लक्ष्मीः पुरं स्वपित्रे स्वं सह कुञ्चिकयाऽप्य च । आगता देवलोकं साऽयाचतागत्य वै पुनः

လက္ခမီသည် မိဘ၏ မြို့တော်သို့ သွား၍ သော့ကိုပါ ယူဆောင်သွားသည်။ ဒေဝလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် ထပ်မံပြန်လာကာ မေတ္တာရပ်ခံချက်ကို တင်ပြ하였다။

Verse 91

लोभान्न दत्तं तु पुरं प्रार्थयाना यदा पुनः । भृगोः सकाशान्नावाप तदा चैवाह केशवम्

သို့သော် လောဘကြောင့် သူသည် မြို့တော်ကို မပေးခဲ့။ နောက်တဖန် တောင်းပန်သော်လည်း ဘೃဂုထံမှ မည်သည့်အရာမျှ မရခဲ့သဖြင့် ထိုအခါ ကေရှဝ (ဗိဿနု) ကို ခေါ်တော်မူ하였다။

Verse 92

परिभूता तु पित्राहं गृहीतं नगरं मम । तस्य हस्तात्त्वमाक्षिप्य पुरं तच्चानय स्वयम्

“အဖေက ကျွန်မကို အရှက်ခွဲခဲ့ပြီး ကျွန်မ၏ မြို့တော်ကိုလည်း သိမ်းယူထားသည်။ သူ၏လက်မှ ထိုမြို့တော်ကို ဆွဲယူကာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ယူဆောင်လာပါ။”

Verse 93

तं गत्वा पुंडरीकाक्षो देवश्चक्रगदाधरः । भृगुं सानुनयं प्राह कन्यायै पुरमर्पय

ထိုအရပ်သို့ သွားရောက်ပြီး ပဒုမမျက်စိရှိသော သခင်—စက္ကရနှင့် ဂဒာကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော—သည် ဘೃဂုကို နူးညံ့စွာ မိန့်တော်မူ၍ “ကညာအတွက် မြို့ကို အပ်နှံပေးလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 94

कुञ्चिकातालिके चोभे दीयेतां च प्रसादतः । भृगुस्तं कुपितः प्राह नार्पयिष्याम्यहं पुरम्

“ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သော့နှင့် သော့ခတ်ကို နှစ်ခုလုံး ပေးအပ်ပါစေ” ဟုဆိုသော်လည်း၊ ဒေါသထွက်သော ဘೃဂုက “ငါ မြို့ကို မအပ်နှံမည်” ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 95

न लक्ष्म्यास्तत्पुरं देव मया चेदं स्वयं कृतम् । भगवन्नैव दास्यामि त्यजाक्षेपं तु केशव

အို ဒေဝါ! ဤမြို့သည် လက္ရှ္မီ၏ မဟုတ်၊ ငါကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသည်။ အို ဘဂဝန်! ငါ မပေးမည်၊ ထို့ကြောင့် အို ကေရှဝ၊ အပြစ်တင်ခြင်းကို ရပ်စဲလော့။

Verse 96

तं प्राह देवो भूयोपि लक्ष्म्यास्तत्पुरमर्पय । सर्वथा तु त्वया त्याज्यं वचनान्मे महामुने

သခင်ဘုရားက ထပ်မံ မိန့်တော်မူသည်– “လက္ရှ္မီထံသို့ ထိုမြို့ကို အပ်နှံလော့။ အို မဟာမုနိ၊ ငါ၏ အမိန့်ကို မည်သို့မျှ မလျစ်လျူရှုရ။”

Verse 97

ततः कोपसमाविष्टो भृगुरप्याह केशवम् । पक्षपातेन मां साधो भार्याया बाधसेधुना

ထို့နောက် ဒေါသလွှမ်းမိုးသော ဘೃဂုက ကေရှဝကို ပြောသည်– “အို သာဓု၊ ဘက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ငါ့ကို ထိခိုက်စေပြီ; မင်း၏ ဇနီးကြောင့် ငါ့လမ်းကို အတားအဆီး ချထားသည်။”

Verse 98

नृलोके दशजन्मानि लप्स्यसे मधुसूदन । भार्यायास्ते वियोगेन दुःखान्यनुभविष्यसि

အို မဓုသූဒန၊ လူ့လောက၌ သင်သည် မွေးဖွားခြင်း ဆယ်ကြိမ် ခံယူရမည်၊ မယားနှင့် ကွာခွာခြင်းကြောင့် ဒုက္ခဝေဒနာများကို ခံစားရမည်။

Verse 99

एवं शापं ददौ तस्मै भृगुः परमकोपनः । विष्णुना च पुनस्तस्य दत्तः शापो महात्मना

ဤသို့ အလွန်ဒေါသကြီးသော ရှင်ဘృဂု မုနိက သူ့အား ကျိန်စာပေးခဲ့သည်၊ ထို့နောက် မဟာအတ္မာ ဗိဿဏုကလည်း ပြန်လည်၍ ကျိန်စာတော်မူ하였다။

Verse 100

न चापत्यकृतां प्रीतिं प्राप्स्यसे मुनिपुंगव । शापं दत्त्वा ऋषेस्तस्य ब्रह्मलोकं जगाम ह

“အို မုနိပုင်္ဂဝ၊ သားသမီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ပီတိကို သင် မရနိုင်။” ထိုရဟန်း၏ ကျိန်စာကို ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် သူသည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မလောကသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 101

पद्मजन्मानमाहेदं दृष्ट्वा देवस्तु केशवः । भगवंस्तव पुत्रोसौ भृगुः परमकोपनः

ပဒ္မဇန్మာ (ဗြဟ္မာ) ကို မြင်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝ ကေရှဝက ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်– “အို ဘဂဝန်၊ သင်၏သား ဘృဂုသည် အလွန်ဒေါသကြီးပါသည်။”

Verse 102

निष्कारणं च तेनाहं शप्तो जन्मानि मानुषे । लप्स्यसे दशधा त्वं हि ततो दुःखान्यनेकशः

ထို့အပြင် အကြောင်းမဲ့သော ထိုအပြုအမူကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် လူ့ဘဝမွေးဖွားရမည့် ကျိန်စာကို ခံရသည်။ သင်လည်း ဆယ်ဆတိုး၍ ခံစားရမည်၊ ထို့မှ ဒုက္ခအမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာမည်။

Verse 103

भार्यावियोगजा पीडा बलपौरुषनाशिनी । त्यत्क्वा चाहमिमं लोकं शयिष्ये च महोदधौ

ဇနီးနှင့် ခွဲခွာရခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ဝေဒနာသည် အင်အားနှင့် ယောက်ျားသတ္တိကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ ဤလောကကို စွန့်၍ ငါလည်း မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ လဲလျောင်းမည်။

Verse 104

देवकार्येषु सर्वेषु पुनश्चावाहनं क्रियाः । तथा ब्रुवंतं तं देवं ब्रह्मा लोकगुरुस्तदा

ဒေဝကိစ္စအလုံးစုံ၌ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) အခမ်းအနားကို ထပ်မံပြုလုပ်ရ၏။ ထိုဒေဝတော်က ထိုသို့ဆိုစဉ် လောကဂုရု ဘြဟ္မာသည် ထိုအခါ၌ ရှိနေ하였다။

Verse 105

प्रसादनार्थं विष्णोस्तु स्तुतिमेतां चकार ह । त्वया सृष्टं जगदिदं पद्मं नाभौ विनिःसृतम् । तत्र चाहं समुत्पन्नस्तव वश्यश्च केशव

ဗိဿနု၏ ကရုဏာရရန် သူသည် ဤစတုတိကို ရေးဖွဲ့하였다— “ဤလောကအလုံးစုံကို သင်ဖန်ဆင်း၏။ သင်၏ နာဘီမှ ပဒ္မ (ကြာပန်း) ပေါ်ထွန်း၏။ ထိုပဒ္မမှ ငါလည်း မွေးဖွားလာပြီး၊ ငါသည် သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ ရှိ၏၊ ဟေ ကေရှဝ။”

Verse 106

त्वं त्राता सर्वलोकानां स्रष्टा त्वं जगतः प्रभो । त्रैलोक्यं न त्वया त्याज्यमेष एव वरो मम

သင်သည် လောကအားလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်၊ သင်သည် စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ ဟေ ပရဘု။ တြိလောကကို သင် မစွန့်ပစ်ပါစေနှင့်—ဤတစ်ပါးတည်းသည် ငါ၏ ဆုတောင်းအလို (ဝရ) ဖြစ်၏။

Verse 107

दशजन्ममनुष्येषु लोकानां हितकाम्यया । स्वयं कर्त्ता न ते शक्तः शापदानाय कोपि वा

လောကတို့၏ အကျိုးကို လိုလား၍ လူသားအဖြစ် ဒသဇန్మ (မွေးဖွားမှု ဆယ်ကြိမ်) ဖြစ်လာသော်လည်း သင်သည် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မလျော့ပါ; ထို့ပြင် သင့်အား အမိန့်ဖြင့် အပြစ်ဒဏ် (ရှာပ) ပေးစေမည့်သူ မရှိ။

Verse 108

कोयं भृगुः कथं तेन शक्यं शप्तुं जनार्दन । मानयस्व सदा विप्रान्ब्राह्मणास्ते तनुस्स्वयम्

ဤဘೃဂုသည် မည်သူနည်း၊ အို ဇနာဒန၊ သူက မည်သို့ သင့်ကို ကျိန်စာတင်နိုင်မည်နည်း။ သန့်ရှင်းသော ဗိပရ—ဗြာဟ္မဏတို့ကို အမြဲဂုဏ်ပြုလော့၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် သင်၏ ကိုယ်တော်တည်းဟူသော အင်္ဂါဖြစ်ကြ၏။

Verse 109

योगनिद्रामुपास्व त्वं क्षीराब्धौ स्वपि हीश्वर । कार्यकाले पुनस्त्वां तु बोधयिष्यामि माधव

အို အရှင်၊ ယောဂနိဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်၍ နို့သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် အိပ်စက်တော်မူပါ။ လုပ်ငန်းကာလ ရောက်လာသော် မာဓဝ၊ သင့်ကို ထပ်မံနှိုးဆော်မည်။

Verse 110

भगवन्नेष तावत्तु त्वच्छक्त्या चोपबृंहितः । सर्वकार्यकरः शक्रस्तवैवांशेन शत्रुहा

အို ဘဂဝန်၊ ဤအင်ဒြာသည် သင်၏ သက္တိတော်ဖြင့် အမှန်တကယ် အားတိုးခံရသူဖြစ်၏။ သူသည် လုပ်ငန်းအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေပြီး သင်၏ အင်္ဂါတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြင့် ရန်သူဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 111

त्रैलोक्यं पालयन्नेव त्वदाज्ञां स करिष्यति । एवं स्तुतस्तदा विष्णुर्ब्रह्माणमिदमुक्तवान्

သုံးလောကကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေစဉ်တောင် သူသည် သင်၏ အမိန့်ကို မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်မည်။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရပြီးနောက် အရှင် ဝိෂ္ဏုသည် ဘြဟ္မာအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 112

सर्वमेतत्करिष्यामि यन्मां ज्ञापयसे प्रभो । अदर्शनं गतो देवो ब्रह्मा तं नाभिजज्ञिवान्

အို प्रभု၊ သင်မိန့်ကြားသမျှကို ကျွန်ုပ် အားလုံး ဆောင်ရွက်မည်။ ထို့နောက် ဒေဝတော်သည် မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၍ ဘြဟ္မာသည် ထိုသူကို ထပ်မံ မသိမှတ်နိုင်တော့ပေ။

Verse 113

गते देवे तदा विष्णौ ब्रह्मा लोकपितामहः । भूयश्चकार वै सृष्टिं लोकानां प्रभवः प्रभुः

ဘုရားဝိෂ္ဏု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ လောကတို့၏ ပိတামဟာဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် ထပ်မံ၍ စೃષ્ટိကို စတင်ဖန်ဆင်း하였다။ အကြောင်းမူကား လောကတို့ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော အရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 114

तं दृष्ट्वा नारदः प्राह वाक्यं वाक्यविदां वरः । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् । सर्वव्यापी भुवः स्पर्शादध्यतिष्ठद्दशांगुलम्

ထိုအရှင်ကို မြင်၍ စကားပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး နာရဒသည် ဆို၏—“ထို ပုရုෂသည် ခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ ခြေတစ်ထောင်ရှိ၏။ အရာအားလုံး၌ ပြန့်နှံ့တည်ရှိကာ မြေပြင်ထက် လက်ချောင်းအလျား ဆယ်ခန့် ကျော်လွန်၍ တည်နေ၏။”

Verse 115

यद्भूतं यच्च वै भाव्यं सर्वमेव भवान्यतः । ततो विश्वमिदं तात त्वत्तो भूतं भविष्यति

ဖြစ်ခဲ့သမျှနှင့် ဖြစ်လာမည့်အရာအားလုံးသည် သင်ထံမှပင် ပေါ်ပေါက်သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ၊ ဤကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးသည် သင်ထံမှ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်တဖန်လည်း သင်ထံမှပင် ဖြစ်လာမည်။

Verse 116

त्वत्तो यज्ञः सर्वहुतः पृषदाज्यं पशुर्द्विधा । ऋचस्त्वत्तोथ सामानि त्वत्त एवाभिजज्ञिरे

သင်ထံမှပင် ‘ဆာဝဟုတ’ ဟုခေါ်သော ယဇ္ဉ၊ ဒဟိနှင့် ဂhee ရောစပ်သော အဟုတိ၊ နှစ်မျိုးသော ယဇ္ဉပသုတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ပြင် ရိက်မந்திரများနှင့် စာမန်ဂီတသံများလည်း သင်ထံမှပင် မွေးဖွားလာသည်—အမှန်တကယ် သင်တစ်ပါးတည်းမှ ထွက်ပေါ်သည်။

Verse 117

त्वत्तो यज्ञास्त्वजायंत त्वत्तो श्वाश्चैव दंतिनः । गावस्त्वत्तः समुद्भूताः त्वत्तो जातावयोमृगाः

သင်ထံမှပင် ယဇ္ဉအခမ်းအနားတို့ မွေးဖွားလာသည်။ သင်ထံမှပင် ခွေးနှင့် ဆင်တို့လည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သင်ထံမှ နွားတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သင်ထံမှပင် သိုးနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့ မွေးဖွားလာသည်။

Verse 118

त्वन्मुखाद्ब्राह्मणा जातास्त्वत्तः क्षत्रमजायत । वैश्यास्तवोरुजाः शूद्रास्तव पद्भ्यां समुद्गताः

သင်၏နှုတ်မှ ဗြာဟ္မဏတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏; သင်ထံမှ က္ଷတ္တရိယ ဝဏ္ဏလည်း ဖြစ်ပေါ်၏။ သင်၏ပေါင်မှ ဝိုင်ရှျယတို့ ထွက်ပေါ်လာ၍ သင်၏ခြေမှ ဆူဒြတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 119

अक्ष्णोः सूर्योनिलः श्रोत्राच्चंद्रमा मनसस्तव । प्राणोंतः सुषिराज्जातो मुखादग्निरजायत

သင်၏မျက်စိမှ နေ (စူရျ) နှင့် လေ (ဝါယု) ပေါ်ထွန်းလာ၏; သင်၏နားမှ လ (ချန္ဒြ) ဖြစ်ပေါ်၏။ သင်၏မနောမှ မဟာမနစ် (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စိတ်) ပေါ်လာ၏။ အတွင်းပိုင်း အပေါက်ဝမှ ပရာဏ (အသက်ရှူ) မွေးဖွား၍ သင်၏နှုတ်မှ အဂ္နိ (မီး) ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 120

नाभितो गगनं द्यौश्च शिरसः समवर्त्तत । दिशः श्रोत्रात्क्षितिः पद्भ्यां त्वत्तः सर्वमभूदिदम्

သင်၏နာဗီမှ အာကာသ (ကောင်းကင်) ပေါ်ထွန်းလာ၍ သင်၏ဦးခေါင်းမှ ဒျောလောက (ကောင်းကင်ဘုံ) ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သင်၏နားမှ အရပ်ဒిశာတို့ ပေါ်လာ၍ သင်၏ခြေမှ မြေကြီး ဖြစ်ပေါ်၏။ အမှန်တကယ် သင်ထံမှ ဤစကြဝဠာအားလုံး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 121

न्यग्रोधः सुमहानल्पे यथा बीजे व्यवस्थितः । ससर्ज्ज विश्वमखिलं बीजभूते तथा त्वयि

အလွန်ကြီးမားသော နျဂ္ရောဓ (ဗန်ယန်/ညောင်) သစ်ပင်သည် သေးငယ်သော မျိုးစေ့အတွင်း တည်ရှိသကဲ့သို့၊ မျိုးစေ့-သဘော (အကြောင်းရင်း) ဖြစ်သော သင်သည် စကြဝဠာအလုံးစုံကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 122

बीजांकुरसमुद्भूतो न्यग्रोधः समुपस्थितः । विस्तारं च यथा याति त्वत्तः सृष्टौ तथा जगत्

မျိုးစေ့နှင့် အညှောင့်မှ နျဂ္ရောဓ (ဗန်ယန်/ညောင်) သစ်ပင် ပေါက်ဖွား၍ ထင်ရှားလာပြီး နောက်တစ်ဖန် အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကားသကဲ့သို့၊ စೃષ્ટိ၌လည်း လောကသည် သင်ထံမှ ပေါ်ထွန်းကာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာ၏။

Verse 123

यथा हि कदली नान्या त्वक्पत्रेभ्योऽभिदृश्यते । एवं विश्वमिदं नान्यत्त्वत्स्थमीश्वर दृश्यते

ငှက်ပျောပင်သည် ၎င်း၏အခွံနှင့် အရွက်အလွှာများမှ သီးခြားတစ်ခုအဖြစ် မမြင်ရသကဲ့သို့၊ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးလည်း ကိုယ်တော်မှ အခြားမဟုတ်—အို အရှင်၊ ကိုယ်တော်၌ပင် တည်ရှိနေသည်ဟု မြင်ရ၏။

Verse 124

ह्लादिनी त्वयि शक्तिस्सा त्वय्येका सहभाविनी । ह्लादतापकरीमिश्रा त्वयि नो गुणवर्जिते

ကိုယ်တော်၌ပင် ဟ္လာဒိနီ (Hlādinī) သက္တိရှိ၍၊ ကိုယ်တော်၌သာ မခွဲမခွာ အတူတကွ တည်ရှိနေသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် နိရ္ဂုဏ (ဂုဏ်မရှိ) ဖြစ်သဖြင့်၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝေဒနာတို့ ရောနှောကာ ဖြစ်ပေါ်စေမည့် အရာ မရှိပါ။

Verse 125

पृथग्भूतैकभूताय सर्वभूताय ते नमः । व्यक्तं प्रधानं पुरुषो विराट्सम्राट्तथा भवान्

ကိုယ်တော်အား နမස්ကာရ—ကိုယ်တော်သည် များစွာအတွင်းရှိ တစ်ပါးတည်း၊ တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း သီးခြားသကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးလည်း ကိုယ်တော်ပင်။ ကိုယ်တော်သည် ထင်ရှားသောလောက၊ အာဒိ ပရဓာန (Pradhāna)၊ ပုရုෂ (Puruṣa) နှင့် ဗိရာဋ္ မဟာဘုရင်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 126

सर्वस्मिन्सर्वभूतस्त्वं सर्वः सर्वस्वरूपधृक् । सर्वं त्वत्तः समुद्भूतं नमः सर्वात्मने ततः

ကိုယ်တော်သည် အရာအားလုံး၌၊ သတ္တဝါအားလုံး၌ တည်ရှိ၏။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးဖြစ်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်သူ။ အရာအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မှ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမန်တော်ကို နမස්ကာရပါ၏။

Verse 127

सर्वात्मकोसि सर्वेश सर्वभूतस्थितो यतः । कथयामि ततः किं ते सर्वं वेत्सि हृदिस्थितं

ကိုယ်တော်သည် အားလုံး၏ အတ္တမန်တော်၊ အို စရ္ဝေရှ (Sarveśa)၊ သတ္တဝါတိုင်းအတွင်း၌ ကိုယ်တော်တည်ရှိသောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်က ကိုယ်တော်အား ဘာကို ပြောနိုင်မည်နည်း? ကိုယ်တော်သည် နှလုံးအတွင်း၌ တည်၍ အရာအားလုံးကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်၏။

Verse 128

यो मे मनोरथो देव सफलः स त्वया कृतः । तप्तं सुतप्तं सफलं यद्दृष्टोसि जगत्पते

အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒကို သင်က ပြည့်စုံစေတော်မူပါပြီ။ အို လောက၏အရှင်၊ သင့်ကို မြင်တွေ့ဒর্শနရသဖြင့် ကောင်းစွာကျင့်သုံးခဲ့သော တပဿာသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာပါပြီ။

Verse 129

ब्रह्मोवाच । तपसस्तत्फलं पुत्र यद्दृष्टोहं त्वयाधुना । मद्दर्शनं हि विफलं नारदेह न जायते

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “သားရေ၊ ဤသည်က သင်၏ တပဿာ၏ အကျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ယခု သင်သည် ငါ့ကို မြင်တွေ့ပြီးပြီ။ အို နာရဒ၊ ဤလောက၌ ငါ၏ ပေါ်ထွန်းဒর্শနသည် ဘက္တအတွက် အလဟဿ မဖြစ်တတ်။”

Verse 130

वरं वरय तस्मात्त्वं यथाभिमतमात्मनः । सर्वं संपद्यते तात मयि दृष्टिपथं गते

ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ သင်၏နှလုံးသားအလိုအတိုင်း ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ ကလေးရေ၊ ယခု သင်သည် ငါ၏မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ အရာအားလုံး ပြည့်စုံလိမ့်မည်။

Verse 131

नारद उवाच । भगवन्सर्वभूतेश सर्वस्यास्ते भवान्हृदि । किमज्ञातं तव स्वामिन्मनसा यन्मयेप्सितम्

နာရဒက ပြောသည်– “အို ဘဂဝန်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်၊ သင်သည် လူအားလုံး၏ နှလုံးသားတွင် နေထိုင်တော်မူ၏။ အို သခင်၊ ကျွန်ုပ်စိတ်ထဲက ဆန္ဒသည် သင့်အတွက် မသိနိုင်စရာ ဘယ်လိုရှိနိုင်မည်နည်း။”

Verse 132

कृता त्वया यथा सृष्टिर्मया दृष्टा तथा विभो । तेन मे कौतुकं जातं दृष्ट्वा देवर्षिदानवान्

အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ သင်ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်က ထိုအတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝရိရှီများနှင့် ဒာနဝများကို မြင်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏စိတ်တွင် သိလိုစိတ် ကူးတုကလ် ပေါ်ပေါက်လာပါသည်။

Verse 133

पुलस्त्य उवाच । नारदस्य पिता तुष्टो ब्रह्मा देवो दिवस्पतिः । नारदाय वरं प्रादादृषीणामुत्तमो भवान्

ပုလස්တျက ဆိုသည်— နာရဒ၏ ဖခင်ဖြစ်သော ဘြဟ္မာဒေဝ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကောင်းကင်လောက၏ အုပ်စိုးရှင်သည် ပီတိဖြစ်၍ နာရဒအား ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်—“သင်သည် ရှိများအနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်”။

Verse 134

भविता मत्प्रसादेन कलिकेलिकथाप्रियः । गतिश्च तेऽप्रतिहता दिवि भूमौ रसातले

ငါ၏ကရုဏာကြောင့် သင်သည် ကာလီ၏ လီလာကထာများကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်၏ သွားလာမှုသည် အတားအဆီးမရှိ—ကောင်းကင်လောက၌လည်း၊ မြေပြင်၌လည်း၊ ရသာတလ (အောက်လောက) ၌လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 135

यज्ञोपवीतसूत्रेण योगपट्टावलंबिका । छत्रिका च तथा वीणा अलंकाराय तेनघ

ယဇ္ဉောပဝီတ သုတ်ကြိုးကို ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့၊ အောက်သို့လျှောကျနေသော ယောဂပတ်တာနှင့်တကွ၊ ထီး (ချတ်ရ) နှင့် ဝီဏာလည်း—အပြစ်ကင်းသူရေ—ဤအရာအားလုံးသည် သင်၏ အလှဆင်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 136

विष्णोः समीपे रुद्रस्य तथा शक्रस्य नारद । द्वीपेषु पार्थिवानां तु सदा प्रीतिं च लप्स्यसे

နာရဒရေ— ဝိෂ္ဏု၏ အနီး၌လည်း၊ ရုဒြ၏ အနီး၌လည်း၊ ထို့အပြင် ရှက္ရ (အိန္ဒြ) ၏ အနီး၌လည်း နေထိုင်လျက်၊ သင်သည် မြေကြီး၏ ဒွီပများရှိ မင်းများအကြား အမြဲတမ်း ချစ်ခင်မှုနှင့် အားပေးကူညီမှုကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 137

वर्णानां तु भवान्शास्तावरोदत्तोमयातव । तिष्ठ पुत्र यथाकामं सेव्यमानः सुरैर्द्दिवि

သင်သည် ဝဏ္ဏများအတွက် တရားဥပဒေကို ချမှတ်သူ၊ လမ်းညွှန်သူ ဖြစ်မည်မှာ မုချပင်။ ဤကောင်းချီးကို ငါသည် သင့်အား ပေးအပ်ပြီးပြီ။ သားရေ— သင်နှစ်သက်သလို ကောင်းကင်လောက၌ နေထိုင်လော့၊ ဒေဝတို့၏ ဂုဏ်ပြုစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူလျက်။