Adhyaya 39

Verse 1

भीष्म उवाच । कथितं वामनस्यैव माहात्म्यं विस्तरेण वै । पुनस्तस्यैव माहात्म्यमन्यद्विष्णोरतो वद

ဘီရှ္မက ပြောသည်။ “ဝါမန၏ မဟာတန်ခိုးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခု ထိုဗိဿဏု၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို အခြားတစ်ပုဒ် ထပ်မံ မိန့်ကြားပါ”။

Verse 2

पद्मं कथमभूद्देव नाभौ येनाभवज्जगत् । कथं च वैष्णवी सृष्टिः पद्ममध्येऽभवत्पुरा

အရှင်ဘုရား၊ နာဘီပေါ်၌ ကမ္ဘာလောက ပေါ်ပေါက်စေသော ကြာပန်းသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ထို့ပြင် ရှေးကာလ၌ ထိုကြာပန်းအတွင်း၌ ဗိဿဏုသဘော စೃಷ್ಟိ (ဝိုင်ရှ္ဏဝ စೃಷ್ಟိ) သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သနည်း။

Verse 3

कथं पाद्मे महाकल्पेऽभवत्पद्ममयं जगत् । जलार्णवगतस्येह नाभौ जातं जलानुगं

ကြီးမြတ်သော ‘ပါဒ္မ မဟာကల్ప’ တွင် ဤဗြဟ္မာဏ္ဍသည် ကြာပန်းသဏ္ဍာန် ဖြစ်လာသည်မှာ မည်သို့နည်း။ ထို့ပြင် ရေမဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ လဲလျောင်းနေသော အရှင်၏ နာဘီမှ ရေကိုလိုက်၍ ဤကြာပန်းသည် ဤနေရာ၌ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။

Verse 4

प्रभावं पद्मनाभस्य स्वपतः सागरांभसि । पुष्करे तु कथं जाता देवा ॠषिगणाः पुरा

သမုဒ္ဒရာရေပြင်ပေါ်၌ အိပ်စက်သည့် ပဒ္မနာဘ၏ အာနုဘော်မဟာတန်ခိုးကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။ ထို့ပြင် ရှေးခေတ်၌ ပုရှ္ကရ၌ ဒေဝတားများနှင့် ရှင်ရသီအစုအဝေးတို့သည် မည်သို့ မွေးဖွားခဲ့သနည်း။

Verse 5

एतदाख्याहि निखिलं योगं योगविदां पते । कथं निर्मितवांस्तत्र चैतं लोकं सनातनम्

ယောဂကို သိမြင်သူတို့၏ အရှင်ဘုရား၊ ဤယောဂတရားကို အပြည့်အစုံ မိန့်ကြားပါ။ ထို့အပြင် ထိုအကြောင်းအရာအတွင်း၌ ဤအနန္တတည်မြဲသော လောကကို မည်သို့ ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သနည်း။

Verse 6

कथमेकार्णवे शून्ये नष्टे स्थावरजंगमे । भूगोलके प्रदग्धे तु प्रणष्टोरगराक्षसे

သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းတည်းသာ ကျန်ရစ်၍ အလွတ်ဗလာက လွှမ်းမိုးကာ မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး၊ မြေကမ္ဘာလုံး မီးလောင်ကျွမ်းကာ နာဂနှင့် ရာක්ෂသတို့ပါ ပျောက်ကွယ်သွားသော်—အရာတစ်စုံတစ်ရာ မည်သို့တည်မြဲနိုင်မည်နည်း?

Verse 7

नष्टानलानिलाकाशे नष्टधर्मे महीतले । केवले गह्वरीभूते महाभूतविपर्यये

မီး၊ လေ၊ အာကာသတောင် ပျောက်ကွယ်သွား၍၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓမ္မအထောက်အပံ့လည်း ဆုံးရှုံးကာ၊ အရာအားလုံး ဂူပေါက်ကဲ့သို့ အလွတ်ဗလာဖြစ်သွားပြီး—မဟာဘူတတို့ ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ပျက်လဲသွားသော်—

Verse 8

किं नु विश्वपतिः साक्षान्महातेजा महाद्युतिः । आस्ते यथाध्याननिष्ठो विधिमास्थाय योगवित्

အဘယ်ကြောင့် စကြဝဠာ၏အရှင်—ကိုယ်တိုင်ထင်ရှား၍ မဟာတေဇနှင့် မဟာရောင်ခြည်ပြည့်ဝသူ—ယောဂကိုသိမြင်သူဖြစ်လျက်ပင်၊ စည်းကမ်းတရားအတိုင်း တည်မြဲကာ သမాధိဓ్యာန်၌ မျောလျက်နေသနည်း?

Verse 9

शृण्वतः परया भक्त्या ब्रह्मन्नेतदशेषतः । वक्तुमर्हसि धर्मज्ञ यशो नारायणात्मकम्

အို ဘြဟ္မဏ! ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် နားထောင်နေပါသည်; အို ဓမ္မကိုသိမြင်သူ! ဤအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပေးပါ—နာရာယဏ၏အတ္တသဘောဖြစ်သော ဂုဏ်ရည်ယశကို။

Verse 10

श्रद्धिनः सूपविष्टस्य भगवन्वक्तुमर्हसि । पुलस्त्य उवाच । नारायणस्य यशसः श्रवणे या तव स्पृहा

အို ဘဂဝန်! သဒ္ဓါရှိသော နားထောင်သူသည် အာရုံစိုက်၍ ထိုင်နေသဖြင့် မိန့်ကြားသင့်ပါသည်။ ပုလတ္စျက ဆိုသည်မှာ—နာရာယဏ၏ ဂုဏ်ရည်ယశကို ကြားလိုသော သင်၏ ဆန္ဒပြင်းပြမှုသည်—

Verse 11

सद्वंशान्वयपूतस्य न्याय्यं कुरुकुलोद्वह । शृणुष्वादिपुराणेषु देवेभ्यश्च यथा श्रुति

ကူရုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသူ၊ သန့်ရှင်းသော မျိုးရိုးအဆက်အနွယ်ကြောင့် ပဝါသန့်စင်သူ၊ သင့်လျော်သော အကြောင်းကို နားထောင်လော့—အာဒိပုရာဏများနှင့် ဒေဝတို့မှ ဆင်းသက်လာသော ဝేదသ္ရုတိ၌ ကြားရသကဲ့သို့။

Verse 12

ब्राह्मणानां च वदतां श्रुत्वा वै सुमहात्मनाम् । यथा च तपसा दृष्ट्वा बृहस्पति समद्युतिः

ထို့နောက် မဟာအတ္တမ ဘြာဟ္မဏတို့၏ စကားကို ကြားပြီး၊ သူသည်—ဗြဟ္စပတိကဲ့သို့ တောက်ပသူ—တပစ် (tapas) ဖြင့် မြင်တွေ့သိမြင်ကာ၊ သူတို့ပြောသကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ကို ထင်ရှားစွာ နားလည်သွားသည်။

Verse 13

पराशरसुतः श्रीमान्गुरुर्द्वैपायनोऽब्रवीत् । तत्तेऽहं कथयिष्यामि यथाभक्ति यथाश्रुति

ပါရာရှရ၏ သားတော်၊ ဂုရု ဒွိုင်ပါယန (Dvaipāyana) သည် မိန့်ကြားသည်—“အဲဒီအကြောင်းကို ငါသည် သင်အား ပြောပြမည်၊ ငါ၏ ဘက္တိအတိုင်း၊ ငါကြားသိခဲ့သည့် သ္ရုတိအတိုင်း တိတိကျကျပင်။”

Verse 14

यद्विज्ञातं मया सम्यगृषिमार्गेण सत्तम । कः समुत्सहते ज्ञातुं परं नारायणात्मकम्

သတ္တမမြတ်သူ၊ ရှိတို့၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ငါက မှန်ကန်စွာ သိမြင်ထားသမျှ—နာရာယဏသဘောတရားဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး ပရမတတ္တကို အပြည့်အဝ သိနိုင်ရန် ဘယ်သူမှာ အားစွမ်းရှိမည်နည်း။

Verse 15

विश्वावितारं ब्रह्मायं न वेदयति तत्वतः । तत्कर्मविश्वदेवा न तद्रहस्यं महर्षिषु

ဤ ဘြဟ္မာတော်တိုင်ပင် လောကကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သော အရှင်ကို တတ္တဝါအရ အမှန်တကယ် မသိနိုင်သေး; ဝိශ්ဝဒေဝတို့လည်း သူ၏ ကర్మများကို မထိုးဖောက်နိုင်၊ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်သည် မဟာရိရှီတို့အတွင်း၌ပင် အပြည့်အဝ မပေါ်လွင်။

Verse 16

स इज्यस्सर्वयज्ञानां स तत्त्वं तत्त्वदर्शिनाम् । अध्यात्ममध्यात्मविदां नरकं च विकर्मिणाम्

အရှင်သည် ယဇ్ఞအားလုံးအတွင်းရှိ ပူဇော်ခြင်းတရားဖြစ်၏။ တတ္တဝကိုမြင်သောသူတို့အတွက် အရှင်သည် တတ္တဝအမှန်တရားဖြစ်၏။ အဓျာတ္မကိုသိသောသူတို့အတွက် အရှင်သည် အတွင်းအာတ္မန်ဖြစ်ပြီး—မကောင်းကမ္မ (ဗိကမ္မ) ပြုသူတို့အတွက် အရှင်သည် နရကဖြစ်၏။

Verse 17

अधिदैवं च तद्दैवमधिदैवतसंज्ञितम् । अधिभूतं च तद्भूतं परं च परमार्थिनाम्

ဒေဝတားတို့နှင့် ဆက်နွယ်သောအရာသည် တကယ်တမ်း ဒေဝီယ (သန့်ရှင်းသော) ဖြစ်၍ ‘အဓိဒೈဝတ’ ဟု ခေါ်သည်။ သတ္တဝါများနှင့် ဆက်နွယ်သောအရာသည် ဓာတ်သဘောဖြစ်၍ ‘အဓိဘူတ’ ဟု ခေါ်သည်။ ထို့ပြင် ပရမာර්ထကို ရှာဖွေသူတို့အတွက် ‘ပရ’ ဟူသော အမြင့်ဆုံး ပရမတရားလည်း ရှိ၏။

Verse 18

स यज्ञो वेदनिर्दिष्टस्तत्तपः कवयो विदुः । यः कर्त्ता कारको बुद्धिर्यतः क्षेत्रज्ञ एव च

အဲဒါသည် ဝေဒက ညွှန်ပြထားသော ယဇ్ఞဖြစ်၏။ ကဝိနှင့် ရှိတို့သည် ထိုအရာကို အမှန်တကယ်သော တပဿ (တပ) ဟု သိကြ၏။ အရှင်သည် ကర్తာလည်းဖြစ်၊ လုပ်ဆောင်မှု၏ ကာရက (ကိရိယာ/အကြောင်း) လည်းဖြစ်၊ ဗုဒ္ဓိလည်းဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အရှင်ထံမှပင် က్షೇತ್ರज्ञ (ကွင်းကိုသိသူ—သတိရှိသော အာတ္မန်) လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 19

प्रणवः पुरुषः शास्ता एकश्चेति विभाव्यते । प्राणः पंचविधश्चैव ध्रुवमक्षरमेव च

အရှင်ကို ပရဏဝ ‘အိုမ်’ အဖြစ်၊ ပုရုෂအမြင့်ဆုံးအဖြစ်၊ ဒေဝီယ သာස්တာ (ဆရာ/ဂုရု) အဖြစ်၊ တစ်ပါးတည်းသော အဖြစ် စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် အရှင်သည် ပဉ္စဝိဓ ပရాణ (အသက်ရှု) ဖြစ်ပြီး၊ မပြောင်းလဲ မပျက်စီးသော ဓြုဝ အက္ခရ (Akṣara) တရားလည်း ဖြစ်၏။

Verse 20

कालः पाकश्च यज्ञश्च यष्टा चाधीतमेव च । उच्यते विविधैर्भावैः स एवायं तु तत्परम्

ကာလ (အချိန်)၊ ပာက (ရင့်ကျက်ခြင်း)၊ ယဇ్ఞ၊ ယဇ्ञပြုသူ၊ ထို့ပြင် လေ့လာဖတ်ရှုသမျှ—ဤအရာအားလုံးကို အမျိုးမျိုးသော အနက်အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ခေါ်ဆိုကြ၏။ သို့သော် ထိုအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် အမြင့်ဆုံးတရားမှာ ဤတစ်ပါးတည်းသော အရှင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 21

स एव भगवान्सर्वं करोति न करोति च । सोस्मिन्कारयते सर्वं स्थानिनां च कृतिः कृता

ထိုဘဂဝန်တော်သည် အရာအားလုံးကို ပြုတော်မူသော်လည်း အကရ္တာကဲ့သို့ မပြုသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။ ဤလောက၌ အရာအားလုံးကို ပြုစေတော်မူ၍ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ ကမ္မလည်း ထိုကြောင့် ပြည့်စုံသွား၏။

Verse 22

यजामहे तमेवाद्यं स एवोत्थाननिर्वृतः । यो वक्ता यच्च वक्तव्यं यश्चाहं तद्ब्रवीमि ते

ကျွန်ုပ်တို့သည် အာဒိပုရုෂတော်ကိုသာ ပူဇော်အာရాధနာပြု၏။ နိုးကြားခြင်းမှ ရရှိသော နိဗ္ဗာန်သုခကလည်း သူတော်တည်း။ ပြောသူလည်း သူ၊ ပြောရမည့်အရာလည်း သူ၊ ‘ငါ’ ဟူသည်လည်း သူတော်—ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းကို သင်အား ပြောကြား၏။

Verse 23

श्रूयते यच्च वै श्राव्यं यच्चान्यत्परिजल्पितम् । या कथायाश्च श्रुतयो यो धर्मी धर्मतत्परः

ကြားရသမျှ၊ ကြားသင့်သမျှ၊ ထို့ပြင် အခြားပြောဆိုသမျှ; ပုံပြင်ကထာများနှင့် ရှရုတိတော်များကို နားထောင်ခြင်းတို့—ဓမ္မ၌ အလေးထားသော ဓမ္မဝါဒီအတွက် အဓိပ္ပါယ်ရှိ၏။

Verse 24

विश्वं विश्वपतिर्यश्च स तु नारायणः स्मृतः । यत्सत्यं यदनृतमादिमध्यभूतं यच्चांत्यं निरवधिकं च यद्भविष्यम्

လောကတစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်၍ လောက၏ အရှင်လည်း ဖြစ်သောသူကို နာရာယဏဟု မှတ်ယူကြ၏။ သူတော်သည် သစ္စာလည်း ဖြစ်၍ မသစ္စာကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည့်အရာလည်း ဖြစ်၏။ အာဒိနှင့် အလယ်၊ အဆုံးလည်း ဖြစ်၍ အကန့်အသတ်မရှိသကဲ့သို့ အနာဂတ်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 25

यत्किंचिच्चरमचरं यदस्ति चान्यत्सर्वं तत्पुरुषवरः प्रधानभूतः । चत्वार्य्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम्

ရှိသမျှအရာအားလုံး—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် အခြားအားလုံး—ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂတော်ကို အဓိကနှင့် အခြေခံတရားအဖြစ် ထားရှိ၏။ သူတော်က သတ်မှတ်သော ယုဂတစ်ခုသည် နှစ်လေးထောင်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 26

तस्य तावच्छती संध्या द्विगुणा कुरुनंदन । यत्र धर्मश्चतुष्पादस्त्वधर्मः पादविग्रहः

အို ကုရုနန္ဒန၊ ထိုယုဂ၏ စန္ဓျာ (saṃdhyā) ကာလသည် ထိုရာချီအရေအတွက်မျှ တည်ရှိပြီး ကာလအလျားကို နှစ်ဆတိုးသည်။ ထိုကာလ၌ ဓမ္မသည် ခြေလေးချောင်းလုံးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ကာ အဓမ္မသည် ခြေ၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်သည်။

Verse 27

स्वधर्मनिरताः शांता जायंते यत्र मानवाः । विप्रा स्थिता धर्मपरा राजवृत्तिस्थिता नृपाः

ထိုပြည်၌ လူသားတို့သည် မိမိမိမိ၏ စွဝဓမ္မ၌ အလေးအနက်ထားကာ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသဘောဖြင့် မွေးဖွားလာကြသည်။ ဗြာဟ္မဏများသည် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်နေပြီး မင်းများသည် ရာဇဓမ္မ၏ သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံ၌ တည်နေကြသည်။

Verse 28

कृष्यामभिरता वैश्याः शूद्रा शुःश्रूषवस्तथा । तदा सत्यं च सत्वं च धर्मश्चैव विवर्धते

ဝိုင်ရှျများသည် စိုက်ပျိုးရေး၌ အားထုတ်ကာ ရှုဒ္ဒရများသည် ဝန်ဆောင်မှု၌ အလေးအနက်ထားသည့်အခါ၊ လူမှုအတွင်း၌ သစ္စာ၊ စတ္တဝ (sattva) ဟူသော သန့်ရှင်းသဘောနှင့် ဓမ္မတို့သည် တိုးပွားလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 29

सद्भिराचरितो धर्मो येन लोकः प्रवर्त्तते । एतत्कृतयुगे वृत्तं सर्वेषामेव पार्थिव

သုတေသနသဘောရှိသော သဒ္ဓါဝန်တို့က လက်တွေ့ကျင့်သုံးသည့် ဓမ္မကြောင့် လောကသည် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်း၌ လည်ပတ်နေသည်။ အို မင်းမြတ်၊ ထိုအရာပင် ကృతယုဂ၌ လူအားလုံးအတွက် တည်မြဲသော အကျင့်အကြံ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 30

प्राणिनां धर्मसंज्ञानां नराणां नीचजन्मनाम् । त्रीणिवर्षसहस्राणि त्रेतायुगमिहोच्यते

ဓမ္မကို သိမြင်နားလည်သည့် သတ္တဝါများအနက်၊ သို့သော် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှုရှိသည့် လူသားတို့အတွက်၊ ဤနေရာ၌ တ్రေတာယုဂ၏ ကာလကို သုံးထောင်နှစ်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 31

तस्य तावच्छती संध्या द्विगुणा परिकीर्तिता । द्वाभ्यामधर्मः पादाभ्यां त्रिभिर्धर्मो व्यवस्थितः

ထိုယုဂ၌ စန္ဓျာ (sandhyā) ကာလသည် တူညီသောအတိုင်းအတာဟု ဆိုကြပြီး၊ အဆုံးသတ် စန္ဓျာအংশ (sandhyāṃśa) ကို နှစ်ဆဟု ကြေညာသည်။ အဓမ္မသည် ခြေ၂ဖက်ဖြင့် ရပ်တည်၍၊ ဓမ္မသည် ခြေ၃ဖက်ဖြင့် တည်မြဲနေသည်။

Verse 32

यत्र सत्यं च सत्वं च क्रिया धर्मो विधीयते । त्रेतायां विकृतिं यांति वर्णा लोभेन संयुताः

အမှန်တရားနှင့် စတ္တဝ (သန့်ရှင်းမှု) ထွန်းကား၍၊ ကောင်းသောကျင့်ကြံမှုနှင့် ဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ တည်ထောင်ထားသည့်နေရာ၌ပင်—တရေတားယုဂ၌ လောဘနှင့် ပေါင်းစည်းသဖြင့် ဝဏ္ဏများသည် ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

Verse 33

चातुर्वर्ण्यस्य वै कृत्यं क्षांतिर्दौर्बल्यमेव च । एषा त्रेतायुगगतिर्विचित्रा देवनिर्मिता

ဝဏ္ဏလေးပါး၏ သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်မှာ ခန္တိ (သည်းခံခြင်း) ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် လက်ခံထားသော အားနည်းမှုတစ်မျိုးလည်း ရှိသည်။ ဤသည်ပင် တရေတားယုဂ၏ လမ်းစဉ်—အမျိုးမျိုးကွဲပြား၍ နတ်တို့က ဖန်ဆင်းထားသောအရာ ဖြစ်သည်။

Verse 34

द्वापरं द्विसहस्रं तु वर्षाणां कुरुनन्दन । तस्य तावच्छती सन्ध्या द्विगुणं युगमुच्यते

ကူရုနန္ဒန၊ ဒွာပရယုဂသည် နှစ် ၂၀၀၀ ကြာမြင့်သည်။ ၎င်း၏ စန္ဓျာကာလသည် ရာနှစ်အရ တူညီသောအတိုင်း (နှစ် ၂၀၀) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုဆက်စပ်ကာလများကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် ယုဂသည် နှစ်ဆအတိုင်းအတာဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 35

तत्राप्यतीवार्थपराः प्राणिनो रजसा हताः । शठा नैष्कृतिकाः क्षुद्रा जायन्ते कुरुनन्दन

ထိုကာလ၌ပင် ကူရုနန္ဒန၊ လောကီအကျိုး (အර්ထ) ကို အလွန်လိုလား၍ ရဇသဂုဏ်၏ ထိခိုက်မှုခံရသော သတ္တဝါများ မွေးဖွားလာကြသည်—စိတ်သေးငယ်၊ လှည့်စားတတ်၊ ပြစ်မှုဘက်သို့ လိုက်လံသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူများ။

Verse 36

द्वाभ्यां धर्मः स्थितः पद्भ्यामधर्मस्त्रिभिरुत्थितः । विपर्ययशतैर्धर्मः क्षयमेति कलौ युगे

ကလိယုဂ၌ ဓမ္မသည် ခြေတံနှစ်ဖက်ပေါ်တွင်သာ တည်နေပြီး၊ အဓမ္မသည် ခြေတံသုံးဖက်ဖြင့် ထမြောက်လာသည်။ ပြောင်းပြန်လှန်လှောမှုများ ရာချီကြောင့် ဓမ္မသည် တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးရာသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 37

ब्रह्मण्यभावश्च्यवते तथास्तिक्यं विवर्ज्यते । व्रतोपवासास्त्यज्यंते कलौ वै युगपर्यये

ကလိယုဂ၏ ကာလပြောင်းလဲချိန်တွင် ဘြာဟ္မဏတို့အပေါ် ဂုဏ်ပြုမှု လျော့နည်းကာ အာஸ္တိက்ய (ယုံကြည်မှု) ကို စွန့်လွှတ်ကြပြီး၊ ဝရတနှင့် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) တို့ကိုလည်း ပယ်ချကြသည်။

Verse 38

तदा वर्षसहस्रं तु वर्षाणां द्वे शते तथा । यत्राधर्मश्चतुष्पादो धर्मः पादपरिग्रहः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်နှင့် ထပ်မံ နှစ်နှစ်ရာကြာသော ကာလတစ်ခုရှိ၍၊ အဓမ္မသည် ခြေလေးဖက်လုံးဖြင့် တည်ကြံ့နေသော်လည်း ဓမ္မသည် ခြေတံတစ်ဖက်သာ အားထားရသည့်အထိ လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 39

कामिनस्तापसाः क्षुद्रा जायंते यत्र मानवाः । न चावसायिकः कश्चिन्न साधुर्न च सत्यवाक्

အဲဒီနေရာတွင် ကာမဆန္ဒအောက်ကျနေသော သေးငယ်သည့် တပသီများသည် လူအဖြစ် မွေးဖွားလာကြသည်။ တည်ကြည်စွာ ကြိုးပမ်းသူမရှိ၊ စင်ကြယ်သော သာဓုမရှိ၊ သစ္စာစကား ပြောသူလည်း မရှိ။

Verse 40

नास्तिका ब्राह्मणा भक्ता ज्ञायंते तत्र मानवाः । अहंकारगृहीताश्च प्रक्षीणस्नेहबंधनाः

အဲဒီနေရာတွင် လူတို့အကြား နာස්တိကများ၊ ဘြာဟ္မဏများနှင့် ဘက္တများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အဟင်္ကာရ (အတ္တ) အောက်တွင် ဖမ်းဆီးခံရပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ချည်နှောင်မှုများလည်း ခြောက်သွေ့လျော့ပါးသွားသည်။

Verse 41

विप्राः शूद्रसमाचारास्संति सर्वे कलौ युगे । आश्रमाणां विपर्यासः कलौ संप्रति वर्तते

ကလိယုဂ၌ ဗိပၸရားမဏ္ဏတို့အားလုံးသည် ရှုဒ္ဒရတို့ကဲ့သို့ အကျင့်အကြံကို လိုက်နာကြ၏; ကလိကာလ၌ အာရှရမတို့၏ သင့်တော်သော အစဉ်အလာလည်း ယခု ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေ၏။

Verse 42

वर्णानां चैव संदेहो युगांते कुरुनंदन । एषा द्वादशसाहस्री युगाख्या पूर्वनिर्मिता

ယုဂအဆုံး၌၊ ကုရုနန္ဒန၊ ဝဏ္ဏတို့အကြောင်း သံသယနှင့် ရောယှက်မှု ပေါ်ပေါက်၏။ ‘ယုဂ’ ဟူသော ကာလဝန်းကျင်ကို ယခင်က တစ်သောင်းနှစ်ထောင် (နှစ်) ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

Verse 43

सहस्रयुगपर्यंतं तदहर्ब्राह्ममुच्यते । ततो ह निगते तस्मिन्सर्वेषामेव जीविनाम्

ယုဂတစ်ထောင်တိုင်အောင် ရှည်လျားသော ထိုနေ့ကို ‘ဗြဟ္မာ၏နေ့’ ဟု ခေါ်သည်။ ထို (နေ့) ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ သက်ရှိအပေါင်းတို့အတွက်…

Verse 44

शरीरनिर्वृतिं दृष्ट्वा कालः संहारबुद्धिमान् । देवतानां च सर्वेषां ब्राह्मणानां महीपते

အို မဟီပတေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော အတ္တဘဝ၏ ပျက်လဲမှုကို မြင်သော်၊ သံဟာရကို ရည်ရွယ်သော ကာလသည် နတ်တော်အပေါင်းတို့နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကိုပါ အဆုံးသတ်စေ၏။

Verse 45

दैत्यानां दानवानां च यक्षराक्षसपक्षिणाम् । गंधर्वाणामप्सरसां भुजंगानां च पार्थिव

အို ပါရ္ထိဝ၊ ထိုအရာသည် ဒೈတျနှင့် ဒာနဝ၊ ယက္ခ၊ ရက္ခသ နှင့် ငှက်တို့၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့၊ ထို့ပြင် ဘုဇင်္ဂ (မြွေ) တို့အပေါ်၌လည်း သက်ရောက်၏။

Verse 46

पर्वतानां नदीनां च पशूनां चैव सत्तम । तिर्यग्योनिगतानां च क्रिमीणां दंशिनां तथा

အို သီလရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ ဤအရာသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၊ ထို့ပြင် တိရစ္ဆာန်တို့နှင့်လည်း ဆိုင်၏။ ထို့အတူ တိရျက်ယောနိ၌ မွေးဖွားသော သတ္တဝါများ—ပိုးကောင်များနှင့် ကိုက်တတ်သော သတ္တဝါများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 47

सर्वभूतपतिः पंच भूत्वा भूतानि भूतकृत् । जगत्संहरणार्थाय कुरुते वैशसं महत्

သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်သည် ဓာတ်ငါးပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ၊ သတ္တဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ်လည်း ဖြစ်၍၊ လောကကို လယဖြစ်စေရန် မဟာသံဟာရကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 48

भूत्वा सूर्यश्चक्षुषी आददानो भूत्वा वायुः प्राणिनां प्राणिजातम् । भूत्वा वह्निर्निर्दहन्सर्वलोकान्भूत्वा मेघो भूय उग्रोऽभ्यवर्षत्

နေမင်းအဖြစ်သို့ ဖြစ်တော်မူလျှင် မျက်စိမြင်နိုင်စွမ်းကို လုယူတော်မူ၏။ လေဖြစ်တော်မူလျှင် သတ္တဝါတို့၏ အသက်ရှူသံ (ပရာဏ) ကိုပင် ဆွဲယူတော်မူ၏။ မီးဖြစ်တော်မူလျှင် လောကအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကြမ်းတမ်းသော မိုးတိမ်အဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်၍ မိုးကို သွန်းလောင်းတော်မူ၏။

Verse 49

भूत्वा नारायणो योगी सर्वमूर्ति विभावसुः । गभस्तिभिः प्रदीप्ताभिः संशोषयति सागरान्

နာရာယဏ ယောဂီအဖြစ်—စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တောက်လောင်သော နေမင်း (ဝိဘာဝသု) အဖြစ်—ပူပြင်းတောက်ပသော ရောင်ခြည်များဖြင့် သမုဒ္ဒရာတို့ကို ခြောက်သွေ့စေတော်မူ၏။

Verse 50

ततः पीत्वार्णवान्सर्वान्नदीकूपांश्च सर्वतः । पर्वतानां च सलिलं सर्वमादाय योगवित्

ထို့နောက် ယောဂပညာကျွမ်းကျင်သူသည် သမုဒ္ဒရာအားလုံးကို သောက်သုံးတော်မူပြီး၊ နေရာအနှံ့ရှိ မြစ်များနှင့် ရေတွင်းများ၏ ရေကိုလည်း သောက်သုံးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် တောင်တန်းများအတွင်းရှိ ရေအားလုံးကိုပါ ယူဆောင်သွားတော်မူ၏။

Verse 51

भूत्वा चैव स हस्तार्चिर्महीं भित्वा रसातले । रमते जलमादाय पिबन्रसमनुत्तमं

လက်မှ မီးလျှံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေကြီးကို ထိုးဖောက်၍ ရသာတလအထိ ဆင်းသက်သွားသည်; ရေကိုယူကာ ထိုနေရာ၌ ကစားပျော်ရွှင်၍ အတုမရှိသော အနှစ်သာရကို သောက်သုံးတော်မူ၏။

Verse 52

मूर्त्तामूर्त्ते तदन्यच्च यदस्ति प्राणिषु ध्रुवं । तत्सर्वमरविंदाक्ष आदत्ते पुरुषोत्तमः

သတ္တဝါတို့အတွင်းရှိ ထင်ရှားသည့်အရာ၊ မထင်ရှားသည့်အရာနှင့် တည်မြဲသော အခြားအရာအားလုံးကို ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ပုရုရှိုတ္တမ ဘုရားသခင်သည် မိမိထံသို့ အကုန်လုံး ဆောင်ယူတော်မူ၏။

Verse 53

वायुश्च बलवान्भूत्वा विधुन्वानोऽखिलं जगत् । प्राणापानं समासाद्य वायुना क्रमते हरिः

လေသည် အင်အားကြီးလာ၍ စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးကို လှုပ်ခတ်စေသည်; ဟရိသည် ပရာဏနှင့် အပာဏ ဟူသော အသက်ရှူသံများကို ကိုင်စွဲကာ ထိုလေ၏ အားဖြင့် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 54

ततो देवगणानां च सर्वेषां चैव देहिनाम् । पंचेंद्रियगुणास्सर्वे भूतान्येव च यानि च

ထို့နောက် နတ်အစုအဖွဲ့အားလုံးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အာရုံငါးပါးနှင့် ဆက်နွယ်သော ဂုဏ်သတ္တိအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ရှိသမျှ သတ္တဝါတို့လည်း ထင်ရှားလာ၏။

Verse 55

घ्रेयं घ्राणं शरीरं च पृथिवीसंश्रिता गुणाः । लोकयात्रा भगवता मुहूर्तेन विनाशिता

နံ့၏ အာရုံ၊ နံ့ခံအင်္ဂါနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ—ဤဂုဏ်သတ္တိများသည် မြေဓာတ်၌ တည်ရှိသည်; သို့သော် ဘဂဝန်သည် မုဟူရတတစ်ခဏအတွင်း လောကသံသရာ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 56

जिह्वारसश्च स्नेहश्च संश्रिताः सलिले गुणाः । रूपं चक्षुर्विभागश्च नेत्र ज्योतिः श्रिता गुणाः

ရေ၌ အရသာနှင့် စိမ့်ဝင်ချောမွတ်မှု (စနေဟ) ဟူသော ဂုဏ်တို့ တည်ရှိကြ၏; မျက်စိ၏ အလင်း၌ ရုပ် (အရောင်/အသွင်) နှင့် မြင်နိုင်ခြင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက် ဂုဏ်တို့ တည်ရှိကြ၏။

Verse 57

स्पर्शः प्राणश्च चेष्टा च पवनं संश्रिता गुणाः । शब्दः श्रोत्रे च श्रवणं गगनं संश्रिता गुणाः

လေ၌ ထိတွေ့မှု၊ ပရာဏ (အသက်ရှုသက်) နှင့် လှုပ်ရှားလုပ်ဆောင်မှု ဂုဏ်တို့ တည်ရှိကြ၏; အာကာသ (အီသာ/အာကာသ) ၌ အသံ၊ နားနှင့် ကြားနာခြင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက် ဂုဏ်တို့ တည်ရှိကြ၏။

Verse 58

मनो बुद्धिश्च चित्तं च क्षेत्रज्ञं चेति संश्रिताः । परेण परमेष्ठी च हृषीकेशमुपाश्रिताः

မနော၊ ဗုဒ္ဓိ၊ စိတ္တ—ကွင်းသိသူ က్షೇತ್ರज्ञ (အာတ್ಮန်) နှင့်တကွ—အားလုံးသည် အားထားမှီခိုရသော အရာများဖြစ်၏; ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးဘုရားနှင့် ပရမೈஷ္ဌီ ဘြဟ္မာတော်ပင်လျှင် အင်ဒြိယတို့၏ အရှင် ဟೃષီကేశ (ဗိෂ္ဏု) ထံ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 59

ततो भगवतस्तस्य रश्मिभिः परिवारिताः । वायुना परिनुन्नाश्च भूमिशाखामुपाश्रिताः

ထို့နောက် ထိုဘဂဝန်၏ ရောင်ခြည်တို့ဖြင့် ဝန်းရံခံရ၍ လေက ရှေ့သို့ တွန်းပို့သဖြင့် သူတို့သည် မြေကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ခက်တစ်ခက်၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 60

तेषां संहरणोद्भूतः पावकः शतधा ज्वलन् । प्रदहन्नखिलं विश्वं वृत्तः संवर्त्तकोऽनलः

သူတို့၏ ပျက်သိမ်းခြင်းမှ ပာဝက (မီး) ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရာဆတင် လောင်ကျွမ်း၏; စံဝတ္တက မဟာမီးသည် ပျံ့နှံ့ကာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။

Verse 61

सपर्वतद्रुमान्गुल्मान्लतावल्लीस्तृणानि च । विमानानि च दिव्यानि पुराणि विविधानि च

တောင်တန်းများ၊ သစ်ပင်များ၊ ချုံပင်များ၊ လျှောပင်နှင့် နွယ်ပင်များ၊ မြက်ပင်များနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဒိဗ္ဗ ဝိမာနများနှင့် ပုရာဏများ အမျိုးမျိုးလည်း ပါဝင်၏။

Verse 62

यानि चाश्रयणीयानि सर्वाण्यप्यदहद्भृशम् । भस्मीकृत्य तु तान्सर्वांल्लोकान्ल्लोकगुरोर्गुरुः

အာရုံခံအဖြစ် အားကိုးရန် မသင့်သော လောကများအားလုံးကို သူသည် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေ၍၊ လောကအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် ပြုလေ၏—လောကဂုရု၏တောင် ဂုရုဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး ဆရာတော်။

Verse 63

स भूतिं धारयामास युगांते लोकसंभवाम् । सहस्रवृष्टिः शतधा भूत्वा कृष्णो महाघनः

ယုဂအဆုံး၌ လောကများ ပေါ်ပေါက်စေသော အသက်ပေး ဘုန်းတန်ခိုးကို သူသည် ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏; ထူထဲသော အနက်ရောင် မဟာမိုးတိမ်ဖြစ်လာကာ၊ ကృష్ణသည် ရေမိုးကို တစ်ရာစီးကြောင်းဖြင့် တစ်ထောင်ဆတိုး၍ ရွာချတော်မူ၏။

Verse 64

दिव्यतोयेन हविषा तर्पयामास मेदिनीं । ततः क्षीरनिकाशेन स्वादुना परमांभसा

ဒိဗ္ဗရေကို ဟဝိသ် (ပူဇော်သကာ) အဖြစ် ပြု၍ မြေမိခင်ကို တရ্পတော်မူ၏; ထို့နောက် နို့ကဲ့သို့ ဖြူစင်၍ ချိုမြိန်သော အမြင့်ဆုံး ရေဖြင့်လည်း (ထပ်မံ) တရ্পတော်မူ၏။

Verse 65

शिशिरेण च पुण्येन महीनिर्वाणमागमत् । तेन तोयेन संपृक्ता पयस्साधर्म्यतो धरा

ထိုပုဏ္ဏသီတလမှုကြောင့် မြေကြီးသည် နိဗ္ဗာန်သဘောတရားကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်လေ၏; ထိုရေဖြင့် စိုစွတ်သဖြင့် မြေပြင်သည် မိမိသဘာဝ၌ပင် နို့နှင့်တူသော လက္ခဏာကို ဆောင်ယူလေ၏။

Verse 66

एकार्णावजलीभूता सर्वसत्वविवर्जिता । महासत्वान्यपि विभुं प्रविष्टान्यमितौजसं

အရာအားလုံးသည် အကန့်အသတ်မရှိသော ရေမဟာသမုဒ္ဒရာတစ်ခုတည်းအဖြစ် ဖြစ်လာ၍ သတ္တဝါအားလုံးကင်းမဲ့သွားသည်။ မဟာသတ္တဝါတို့ပင် အာနန္တတန်ခိုးရှိ၍ အလုံးစုံသို့ပြန့်နှံ့သော သခင်ဘုရားထံသို့ လုံးဝဝင်ရောက်လျက်ရှိကြသည်။

Verse 67

नष्टार्कपवनाकाशे सूक्ष्मे जगति संवृते । संशोषमात्मना कृत्वा समुद्राणां च देहिनः

နေ၊ လေ၊ ကောင်းကင်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လောကသည် သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အခြေအနေဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသည့်အခါ၊ သူသည် ကိုယ်တိုင်၏ တန်ခိုးဖြင့် သမုဒ္ဒရာများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့ကို အပြည့်အဝ ခြောက်သွေ့စေ하였다။

Verse 68

दग्ध्वा संकोच्य च तथा स्वपित्येकः सनातनः । पौराणं रूपमास्थाय स्वपित्यमितविक्रमः

အရာအားလုံးကို မီးလောင်စေပြီး ထို့နောက် ထိုအရာအားလုံးကို ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်စုဆောင်းကာ၊ တစ်ပါးတည်းသော နိစ္စတည်တံ့သခင်သည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေ하였다။ ပုရာဏသဘောရှိသော မူလရုပ်ကို ခံယူ၍ အတိုင်းမသိသော ဗိက္ခမတန်ခိုးရှိသည့် သခင်သည် ထပ်မံ၍ နိဒ္ဒရာ၌ အနားယူ하였다။

Verse 69

एकार्णवजलेयायी योगी योगमुपासितः । अनेकानि सहस्राणि युगान्येकार्णवांभसि

တစ်ခုတည်းသော ကောသမစ်သမုဒ္ဒရာရေထဲ၌ တည်နေသော ယောဂီသည် ယောဂကို အားထုတ်ကျင့်သုံး하였다။ ယုဂအထောင်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူသည် ထိုတစ်ခုတည်းသော ရေလွှမ်းမိုးမှုအတွင်း၌ပင် တည်ရှိနေ하였다။

Verse 70

न चैव कश्चिदव्यक्तं व्यक्तो वेदितुमर्हति । कश्चैष पुरुषो नाम किं योगः कश्च योगवान्

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ပေါ်လွင်နေသော သတ္တဝါမည်သူမျှ မပေါ်လွင်သော အဝျက်တကို သိမြင်ရန် မထိုက်တန်။ ထို့ကြောင့် ‘ပုရုရှ’ ဟု ခေါ်သော ဤသူသည် မည်သူနည်း? ယောဂဟူသည် အဘယ်နည်း၊ ယောဂဝန် (ယောဂီ) ဟူသည် မည်သူနည်း?

Verse 71

न पृष्ठे नैवमभितो नैव पार्श्वे न चाग्रतः । कश्चिद्विज्ञायते तस्य दृश्यते देवसत्तमः

နောက်ဘက်၌မဟုတ်၊ ပတ်လည်၌မဟုတ်၊ ဘေးဖက်၌မဟုတ်၊ ရှေ့ဖက်၌လည်းမဟုတ်—မည်သူမျှ ထိုအရှင်ကို မသိမြင်နိုင်; သို့ရာတွင် ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်သည် ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ မြင်ရ၏။

Verse 72

नभः क्षितिं पवनमपः प्रकाशनं प्रजापतिं भुवनधरं सुरेश्वरम् । पितामहं श्रुतिनिलयं मुनिं प्रभुं समापयञ्छयनमरोचयत्प्रभुः

အရှင်သည် ကောင်းကင်၊ မြေ၊ လေ၊ ရေ၊ အလင်းရောင်၊ ပ္ရဇာပတိ၊ လောကကို ထောက်တည်သူ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ပိတామဟ ဘြဟ္မာ၊ ဝေဒတို့၏ နေရာ၊ မုနိတို့ကို စုစည်းကာ အနားယူရာကို စီမံတော်မူ၍—ထိုသို့ အာဏာရှင်အရှင်က ထိုအိပ်ရာကို သတ်မှတ်တော်မူ၏။

Verse 73

एवमेकार्णवीभूते शेते लोके महाद्युतिः । प्रच्छाद्य सलिलेनोर्वीं हंसो नारायणाय ते

ဤသို့ လောကတစ်ခုလုံး မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်စင်းတည်း ဖြစ်လာသောအခါ အလွန်တောက်ပသော အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်သည် အနားယူ၍ လဲလျောင်းတော်မူ၏။ မြေကို ရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပြီး ထိုဟံသာ—နာရာယဏ—သည် သင့်အတွက် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 74

महतो रजसो मध्ये महार्णवसमस्य वै । वारिजाक्षो महाबाहुरक्षयं ब्रह्म यद्विदुः

အလွန်ကြီးမားသော ရဇသ်၏ အလယ်၌၊ မဟာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သောအတွင်းတွင်၊ ကြာပန်းမျက်စိ၊ လက်မောင်းကြီးသော အရှင်တော်ရှိ၏—ပညာရှိတို့က ထိုအရှင်ကို မပျက်မယွင်းသော ဘြဟ္မန်ဟု သိကြ၏။

Verse 75

आत्मरूपसरूपेण तमसा संवृतः प्रभुः । मनः सात्विकमादाय यत्र तत्सत्वमाहितं

အရှင်သည် မိမိ၏ သဘောတရားတည်းဟူသော ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသော်လည်း တမသ်အမှောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် စာတ္တဝိက (သန့်ရှင်း) စိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျှင် စတ္တဝါ တည်မြဲစွာ အခြေချရာ အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 76

यथातथ्यं परं ज्ञानं भूताय ब्रह्मणे ततः । रहस्यं च तथोद्दिष्टं यथोपनिषदां स्मृतम्

ထို့နောက် အမှန်တကယ်ဖြစ်သကဲ့သို့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ပညာကို သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ဘြဟ္မာထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ဥပနိရှဒ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်သော သင်ကြားချက်ကိုလည်း ရှင်းလင်းဖော်ပြ하였다။

Verse 77

पुरुषो यज्ञ इत्येतत्परमं परिकीर्तितम् । यश्चान्यः पुरुषाख्यः स्यात्स एव पुरुषोत्तमः

“ပုရုသသည် ယဇ္ဉာဖြစ်သည်” ဟူသည်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး သစ္စာတရားဟု ကြေညာထားသည်။ “ပုရုသ” ဟု အခြားမည်သူကိုမဆို ခေါ်ဆိုလျှင်လည်း ထိုသူသည်ပင် ပုရုသောတ္တမ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တော် ဖြစ်၏။

Verse 78

ये च यज्ञकरा विप्रा ये ॠत्विज इति स्मृताः । अस्मादेव पुरा भूता वक्त्रेभ्यः श्रूयते तथा

ယဇ္ဉာကို ဆောင်ရွက်သော ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) များ၊ “ဋ္ဌဝိဇ်” ဟု မှတ်မိကြသော ပူရောဟိတ်များသည် အရင်က ငါတစ်ဦးတည်းမှပင် မွေးဖွားလာခဲ့ကြသည်ဟု၊ အဘိုးအိုတို့၏ နှုတ်မှတဆင့် အစဉ်အလာ၌ ကြားရသည်။

Verse 79

ब्रह्माणं प्रथमं वक्त्रादुद्गातारं च सामगं । होतारं च तथाद्ध्वर्युं बाहुभ्यामसृजत्प्रभुः

အရှင်သည် မိမိ၏ ပါးစပ်မှ ပထမဦးစွာ ဘြဟ္မန် (ပူရောဟိတ်) ကိုလည်းကောင်း၊ စာမန်သီချင်းများကို သီဆိုသော ဥဒ္ဂာတೃ ကိုလည်းကောင်း ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မိမိ၏ လက်မောင်းတို့မှ ဟောတೃ နှင့် အဓ္ဝရျု ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

Verse 80

ब्रह्माणं ब्राह्माणाच्छंसि स्तोतारौ चैव सर्वशः । मेढ्राच्च मैत्रावरुणं प्रतिष्ठातारमेव च

ဘြဟ္မာမှ ဘြဟ္မာ-ပူရောဟိတ် (Brahmā-priest) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူ၏ ပါးစပ်မှ ဘြာဟ္မဏာချံစင် နှင့် စ္တောတೃ ပူရောဟိတ်တို့သည် အစုံအလင် ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ မျိုးပွားအင်္ဂါမှ မૈတြာဝရုဏ နှင့် ပရတိဋ္ဌာတೃ တို့လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 81

उदरात्प्रतिहर्तारं पोतारं चैव पार्थिव । पाणिभ्यामथ चाग्नीध्रमुन्नेतारं च याजुषम्

အို မင်းကြီး၊ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ပရတိဟရ္တೃ နှင့် ပိုတೃ ယဇ္ဈပုရောဟိတ်တို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်မှ အာဂ္နီဓြ၊ အုန္နేతೃ နှင့် ယာဇုစ် (အဓ္ဝရျု) ပုရောဟိတ်တို့ကို ထုတ်ဖော်စေတော်မူ၏။

Verse 82

अच्छावाकमथोरुभ्यां सुब्रह्मण्यं च सामगम् । एवमेवं स भगवान्षोडशैतान्जगत्पतिः

ထို့နောက် အစ္ဆာဝာက ပုရောဟိတ်နှင့် အုရုဘျာ ပုရောဟိတ်နှစ်ပါး၊ ထို့ပြင် သုဗြဟ္မဏျ နှင့် သာမဂါ (သာမန်ဂီတ သီဆိုသူ)တို့ကိုပါ ထည့်သွင်း၍၊ ဤသို့ပင် ကမ္ဘာ၏အရှင် ဘဂဝန်သည် အလုပ်အကိုင် ဆယ့်ခြောက်ပါးကို ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 83

स्वयंभूः सर्वयज्ञानामृत्विजोऽसृजदुत्तमान् । तदा चैष महायोगी पुरुषो यज्ञसंज्ञितः

ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာသည် ယဇ္ဈအားလုံးအတွက် အထူးမြတ်သော ရ္တ்வိဇ် (ပူဇော်ပွဲပုရောဟိတ်)တို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏; ထိုအခါ ဤမဟာယောဂီ ကမ္ဘာပုရုಷသည် ‘ယဇ္ဈ’ ဟူသော နာမဖြင့် သိကြားလေ၏။

Verse 84

वेदाश्चैव तथा सर्वे सहांगोपनिषत्क्रियाः । स्वपित्येकार्णवे चैव यदाश्चर्यमभूत्पुरा

ဝေဒအားလုံးလည်း—ဝေဒအင်္ဂ၊ ဥပနိရှဒ်နှင့် ကర్మကဏ္ဍ အစဉ်အလာတို့နှင့်အတူ—ထိုတစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ ရှိနေကြ၏; ရှေးကာလ၌ ထိုနေရာတွင် အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာတစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့၏။

Verse 85

श्रूयतां तु तदा विप्रो मार्कंडेयः कुतूहलात् । गीर्णो भगवता तेन कुक्षावासीन्महामुनिः

ယခု နားထောင်ပါ: ထိုအခါ ကৌတုဟလကြောင့် ဘြာဟ္မဏ မာရ္ကဏ္ဍေယ ရှိသည်ကို ထိုဘဂဝန်က မျိုချတော်မူပြီး၊ မဟာမုနိသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ နေထိုင်လေ၏။

Verse 86

बहुवर्षसहस्रायुस्तस्यैव वरतेजसः । अटंस्तीर्थप्रसंगेन पृथिवीतीर्थगोचरः

ထိုသူသည် မြတ်သောတေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ တီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးသွားခြင်းကို အကြောင်းပြုကာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းသောနေရာများကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

Verse 87

आश्रमाणि च पुण्यानि देवतायतनानि च । देशाद्राष्ट्राणि चित्राणि पुराणि विविधानि च

သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်များနှင့် တီရ္ထများ၊ ဒေဝတားတို့၏ ဘုရားကျောင်းများကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အမျိုးမျိုးသော တိုင်းပြည်နှင့် နိုင်ငံများ၊ မျိုးစုံသော ပုရာဏများကိုပါ သိမြင်ခဲ့သည်။

Verse 88

जपहोमपराः शांतास्तपोभिरमलाः स्मृताः । मार्कंडेयस्ततस्तस्य शनैर्वक्त्राद्विनिर्गतः

သူတို့သည် ဇပနှင့် ဟိုးမကို အလေးထားကာ စိတ်ငြိမ်သက်၍ တပသဖြင့် သန့်စင်သူများဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထို့နောက် မာရ္ကဏ္ဍေယသည် တဖြည်းဖြည်း သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 89

निष्क्रामन्तं न चात्मानं जानीते देवमायया । निष्क्रम्य तस्य उदरादेकार्णवमथो जगत्

အရှင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သဖြင့် ထွက်ပေါ်လာနေသော တစ်ပါးတည်းသော အဲကကိုလည်း မသိမမြင်၊ ကိုယ်တိုင်၏ အတ္တမန်အမှန်ကိုလည်း မသိနိုင်။ ထိုအဲကသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်လာသောအခါ တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာ ပေါ်ထွန်း၍ ထို့နောက် ကမ္ဘာလောက ပေါ်လာ하였다။

Verse 90

सर्वतस्तमसाछन्नं मार्कंडेयोन्ववैक्षत । तस्योत्पन्नं भयं तीव्रं व्यत्ययं चात्मजीवितम्

မာရ္ကဏ္ဍေယသည် အရပ်ရပ်ကို ကြည့်ရာ အရာအားလုံးသည် အမှောင်တမိုက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်하였다။ ထိုကြောင့် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်ကြီးကို ခံစားသိမြင်하였다။

Verse 91

देवदर्शनसंहृष्टो विस्मयं परमं गतः । सोऽचिंतयदमोघात्मा मार्कंडेयोथ शंकितः

ဒေဝတော်၏ ဒർശနကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်လှုပ်ရှားကာ အလွန်အံ့ဩခြင်း၌ နစ်မြုပ်သွားသည်။ မလွဲမသွေစိတ်ဓာတ်ရှိသော ရှင်မားကဏ္ဍေယသည် ထို့နောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သံသယနှင့် စဉ်းစားတော်မူလေ၏။

Verse 92

किं नु स्याच्चित्तसंमोहः किं नु स्वप्नोनुभूयते । व्यक्तमन्यतरो भाव एतयोर्भविता मम

“ဤအရာသည် စိတ်၏ မောဟမုန်းတီးမှုလား၊ သို့မဟုတ် ငါသည် အိပ်မက်ကို ခံစားနေရသလား။ ထင်ရှားစွာပင် ဤနှစ်မျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးသည် ငါ့အပေါ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။”

Verse 93

न हि स्वप्नो ह्ययं सत्ययुक्तं यत्सत्यमर्हति । नष्टचंद्रार्कपवनो नष्टपर्वतभूतलः

ဤအရာသည် အမှန်တကယ် အိပ်မက်ပင် ဖြစ်သည်။ သစ္စာတရားနှင့် မချိတ်ဆက်သဖြင့် အမှန်တရားဟု မယူဆသင့်—လ၊ နေ၊ လေတို့ ပျောက်ကွယ်ပြီး တောင်တန်းများနှင့် မြေမျက်နှာပြင်တိုင်အောင် မရှိတော့သည့်နေရာဖြစ်၏။

Verse 94

कतमः स्यादयं लोक इति शोकमुपागतः । ददर्श चापि पुरुषं स्वपंतं पर्वतोपमम्

ဝမ်းနည်းခြင်းက လွှမ်းမိုးလာသဖြင့် “ဤသည် ဘယ်လိုလောကနည်း” ဟု တွေးမိသည်။ ထို့နောက် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမား၍ အိပ်ပျော်နေသော လူတစ်ဦးကိုလည်း မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 95

सलिलेऽधमथो मग्नं जीमूतमिव सागरे । तपंतमिव तेजोभिरामुक्तशशिभास्करम्

ထို့နောက် သူသည် ရေထဲတွင် အောက်သို့ နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်—ပင်လယ်ထဲက မိုးတိမ်တစ်စင်းကဲ့သို့။ တေဇော၏ အလင်းရောင်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး လနှင့် နေတို့သည် သူ၏ လက်ကုပ်မှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 96

गांभीर्यात्सागरमिव भासमानम्मवौजसा । देवं द्रष्टुमिहायातः को भवानिति विस्मयात्

အံ့ဩလျက် သူကဆိုသည်– “သင်သည် မဟာတေဇဖြင့် တောက်ပ၍ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၏။ ငါသည် ဒီဝါကို မြင်တော်မူရန် လာခဲ့သည်—သင်သည် မည်သူနည်း?”

Verse 97

तथैव च मुनिः कुक्षिं पुनरेव प्रवेशितः । संप्रविष्टः पुनः कुक्षिं मार्कंडेयः सविस्मयम्

ထိုနည်းတူပင် မုနိကို ထပ်မံ၍ ဝမ်းဗိုက်(ဂರ್ಭ)အတွင်းသို့ ဝင်စေ하였다။ ထို့ကြောင့် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော မာရကဏ္ဍေယသည် ဂರ್ಭအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ဝင်ရောက်하였다။

Verse 98

तथैव च पुनर्भूयो विजानन्स्वप्नदर्शनम् । स तथैव यथापूर्वं पृथिवीमटते वनम्

ထပ်မံ၍ ထိုအရာသည် အိပ်မက်မြင်ကွင်းဖြစ်ကြောင်း သိနားလည်သော်လည်း၊ သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်တစ်လျှောက်နှင့် တောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေ하였다။

Verse 99

पुण्यतीर्थजलोपेतं विविधान्याश्रमाणि च । क्रतुभिर्यजमानांश्च समाप्तगुरुदक्षिणैः

ထိုနေရာသည် ပုဏ္ဏတီရ္ထရေ၏ ရေများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အမျိုးမျိုးသော အာရှရမ်များလည်း ရှိ၏။ ကရတုယဇ္ဍများကို ဆောင်ရွက်နေသော ယဇမာနများဖြင့် ပြည့်နှက်ပြီး၊ ဂုရု-ဒက္ခိဏာကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပြီးစီးခဲ့ကြ၏။

Verse 100

अपश्यद्देवकुक्षिस्थान्यज्ञस्थान्शतशो द्विजान् । सद्वृत्तमाश्रिताः सर्वे वर्णा ब्राह्मणपूर्वकाः

သူသည် ဒေဝကុក္ခီအတွင်း၌ ယဇ္ဍနေရာများ ရာချီနှင့် ဒွိဇများကို မြင်တွေ့하였다။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏများကို ဦးဆောင်၍ အဝဏ္ဏအားလုံးသည် သဒ္ဓါမနှင့် သဒ္ဝృတ္တ၌ တည်မြဲနေ하였다။

Verse 101

चत्वार आश्रमाः सम्यग्यथापूर्वं विलोकिता । एवं वर्षशतं साग्रं मार्कंडेयेन धीमता

ဤသို့ အာရှရမ်လေးပါးကို ယခင်သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးခဲ့ကြ၏။ ထိုနည်းဖြင့် ဉာဏ်ပညာကြီးသော မာရကဏ္ဍေယ မုနိသည် နှစ်တစ်ရာကျော် အနည်းငယ် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 102

चरता पृथिवी सर्वा तत्कुक्षौ हि समीक्ष्यते । ततः कदाचिदथ वै पुनः कुक्षेर्विनिर्गतः

သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာစဉ် ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ မြင်ရသည်။ ထို့နောက် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် ထိုဝမ်းဗိုက်မှပင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 103

सुप्तंन्यग्रोधशाखायांबालमेकंनिरीक्ष्यच । तथैवैकार्णवजले नीहारेणावृतांतरे

ထို့နောက် နျာဂရောဓ (ဗညားပင်/ဗညား) ကိုင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးတစ်ဦးတည်းကို မြင်၏။ ထိုနည်းတူ တစ်ခုတည်းသော ကောသမစ်သမုဒ္ဒရာ၏ ရေထဲ၌ အတွင်းပိုင်းသည် မြူနှင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ하였다။

Verse 104

अव्यक्तक्रीडिते लोके सर्वभूतविवर्जिते । स मुनिर्विस्मयाविष्टः कौतूहलसमन्वितः

ထို အဗျက္တ လောက၌—သတ္တဝါအားလုံး မရှိသကဲ့သို့—မုနိသည် အံ့ဩမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ (ရပ်တည်၍) စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 105

बालमादित्यसंकाशं न शक्नोत्यभिवीक्षितुम् । सोप्यचिंतयदेकांते स्थित्वा सलिलसन्निधौ

ထိုကလေးသည် နေထွက်သကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ တိုက်ရိုက် မကြည့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း ရေနား၌ ရပ်တည်ကာ တိတ်ဆိတ်သောနေရာတွင် ဆင်ခြင်တော်မူ하였다။

Verse 106

पूर्वदृष्टमिदं मेने शंकितो देवमायया । अगाधे सलिले शेते मार्कंडेयः सविस्मयः

နတ်မாயာ၏ လှည့်စားမှုကြောင့် သံသယဖြစ်ကာ ယခင်က မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ထင်မြင်하였다။ အနက်မတိုင်းနိုင်သော ရေထဲ၌ မာရကဏ္ဍေယသည် အံ့ဩစွာ လဲလျောင်းနေ하였다။

Verse 107

पूर्ववत्तमथो द्रष्टुमव्रजत्त्रस्तलोचनः । स तस्मै भगवानाह स्वागतो बाल भो इति

ထို့နောက် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့၍ မျက်လုံးတုန်လှုပ်ကာ သူ့ကို တွေ့ရန် သွား하였다။ ထိုအခါ ဘဂဝန်က “ကြိုဆိုပါ၏၊ ကလေးရေ” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 108

बभाषे मेघतुल्येन स्वरेण पुरुषोत्तमः । मार्कंडेय न भेतव्यमागच्छस्व ममांतिकम्

မိုးတိမ်ကြဲသံကဲ့သို့သော အသံဖြင့် ပုရုရှိုတ္တမက မိန့်တော်မူသည်— “မာရကဏ္ဍေယ၊ မကြောက်ပါနှင့်၊ ငါ့အနီးသို့ လာပါ”။

Verse 109

मार्कंडेय उवाच । को नाम्ना कीर्तयति मां कुर्वन्परिभवं मम । दिव्यवर्षसहस्राख्यं धर्षयंश्चैव मे वयः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်— “ငါ့နာမည်ကို ခေါ်၍ ငါ့ကို အပြစ်တင်သကဲ့သို့ မလေးစားဘဲ၊ နတ်နှစ်တစ်ထောင်ဟု ဆိုသော ငါ့အသက်ကိုပါ လျော့တွက်ရဲသူကား မည်သူနည်း”။

Verse 110

न ह्येष च सदाचारो देवेष्वपि ममोचितः । मां ब्रह्मापि हि सस्नेहो दीर्घायुरिति भाषते

ဤသည်မှာ သဒ္ဓါචာရ မဟုတ်၊ နတ်တို့အကြား၌ပင် ငါ့အတွက် မသင့်တော်။ ဘြဟ္မာတော်တောင် မေတ္တာဖြင့် “အသက်ရှည်ပါစေ” ဟု ငါ့ကို ဆိုတော်မူသည်။

Verse 111

कस्तपोघोरमासाद्य ममाद्य त्यक्तजीवितः । मार्कंडेयेति मामुक्त्वा मृत्युमीक्षितुमर्हसि

ဤမျှ ပြင်းထန်သော အကျင့်သီလကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ယနေ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော သင်သည် မည်သူနည်း။ ငါ့ကို 'မာကဏ္ဍေယ' ဟု ခေါ်ဆိုပြီး သေမင်းကို တွေ့မြင်ရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ထင်မှတ်သလော။

Verse 112

एवं प्रक्षुभितः क्रोधान्मार्कंडेयो महामुनिः । तदैनं भगवान्भूयो बभाषे मधुसूदनः

ဤသို့လျှင် ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော မဟာရသေ့ မာကဏ္ဍေယအား မြတ်စွာဘုရား မဓုသူဒနသည် ထပ်မံ၍ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 113

श्रीभगवानुवाच । अहं ते जनको वत्स हृषीकेशः पिता गुरुः । आयुः प्रदाता पौराणः किं मां त्वं नोपसर्पसि

မြတ်စွာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– "ချစ်သား၊ ငါသည် သင့်ကို ဖန်ဆင်းသောသူ—ဟရိသီကေသ—သင့်ဖခင်နှင့် သင့်ဆရာ၊ အသက်တမ်းကို ပေးသနားသော ရှေးဦးစွာသောသူ ဖြစ်၏။ သို့ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ငါ့ထံသို့ မလာသနည်း။"

Verse 114

मां पुत्रकामः प्रथमं त्वत्पितांगिरसो मुनिः । पूर्वमाराधयामास तपस्तीव्रं समाश्रितः

ရှေးကာလက သားဆုကို လိုလားသဖြင့် သင့်ဖခင်—ရသေ့ အင်္ဂိရသ—သည် ပြင်းထန်သော အကျင့်သီလကို ဆောက်တည်၍ ငါ့ကို ဦးစွာ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 115

तं दृष्ट्वा घोरतपसं त्रिदशोत्तमतेजसम् । दत्तवांस्त्वामहं पुत्रं महर्षिममितौजसम्

ပြင်းထန်သော အကျင့်သီလရှိ၍ နတ်တို့ထက် သာလွန်သော အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသော သူ့ကို မြင်သောအခါ အတိုင်းမသိသော တန်ခိုးအာနုဘော်ရှိသော မဟာရသေ့တည်းဟူသော သင့်ကို ငါသည် (သူ့အား) သားအဖြစ် ပေးသနားခဲ့၏။

Verse 116

कस्समुत्सहते चान्यो योगिभूतात्मगात्मकम् । द्रष्टुमेकार्णवगतं क्रीडंतं योगमायया

ယောဂီတို့၏ အတ္တမန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော သဘာဝရှိတော်မူသည့် ထိုဘုရားကို—ယောဂမာယာ၏ အာနုဘော်ဖြင့် တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း ကစားလျက်ရှိတော်မူသည်ကို—အခြားမည်သူက မြင်ရန်ရဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 117

ततः प्रहृष्टहृदयो विस्मयोत्फुल्ललोचनः । मूर्ध्नि बद्धांजलिपुटो मार्कंडेयो माहातपाः

ထို့နောက် မဟာတပသီ မာရကဏ္ဍေယသည် စိတ်နှလုံး ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်လာ၏။ ထို့ပြင် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီပုံစံဖြင့် ဆုပ်ကာ ခေါင်းပေါ်တင်၍ ရိုသေစွာ ပူဇော်နမസ്കာရ ပြုလေ၏။

Verse 118

नामगोत्रे तु संप्रोच्य दीर्घायुर्लोकपूजितः । तस्मै भगवते भक्त्या नमस्कारमथाकरोत्

ထို့နောက် မိမိ၏ အမည်နှင့် ဂိုထ္ရကို သင့်တော်သလို ကြေညာပြီး၊ လူထုကလည်း လေးစားပူဇော်သော ဒီဃာယုသည် ထိုဘဂဝန်တော်အား ဘက္တိဖြင့် နမസ്കာရ ပြုလေ၏။

Verse 119

मार्कंडेय उवाच । इच्छामि तत्त्वतो ज्ञातुमिमां मायां तवानघ । यदेकार्णवमध्यस्थः शेषे त्वं बालरूपवान्

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– အပြစ်ကင်းရှင်းတော်မူသောအရှင်၊ အရှင်၏ ဤမာယာကို အမှန်တကယ်သဘောတရားအတိုင်း သိလိုပါသည်—တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာအလယ်၌ ရှေသပေါ်တွင် ကလေးရုပ်ဖြင့် အရှင် မည်သို့ တည်ရှိခဲ့ပါသနည်း။

Verse 120

किं संज्ञश्चैव भगवान्लोके विज्ञायसे प्रभो । तर्कयेहं महात्मानं को ह्यन्यः स्थातुमर्हसि

အရှင်ပရဘု၊ လောက၌ ဘဂဝန်တော်ကို မည်သည့်နာမဖြင့် သိကြပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် အရှင်ကို မဟာအတ္တမန်တော်ဟု ခန့်မှန်းပါ၏—ဤသို့ တည်နေနိုင်ရန် အခြားမည်သူက ထိုက်တန်မည်နည်း။

Verse 121

श्रीभगवानुवाच । अहं नारायणो ब्रह्मन्सर्वभूतविनाशनः । अहं सहस्रशीर्षास्यः सहस्रपदसंयुतः

မြတ်စွာသော ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဘြာဟ္မဏ၊ ငါသည် နာရာယဏ ဖြစ်၍ သတ္တဝါအပေါင်းကို ဖျက်သိမ်းသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် ခေါင်းနှင့် မျက်နှာ တစ်ထောင်ရှိ၍ ခြေတစ်ထောင်နှင့် ပြည့်စုံ၏။”

Verse 122

आदित्यवर्णः पुरुषो मुखे ब्रह्ममयो ह्यहम् । अहमग्निर्हव्यवहः सप्तसप्तिभिरन्वितः

ငါသည် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ပုရုෂ ဖြစ်၏။ ငါ၏ ပါးစပ်၌ ငါသည် ဘြဟ္မာသဘော ဖြစ်၏။ ငါသည် အဂ္နိ၊ ဟဝ်ယ (ပူဇာပူဇော်) ကို သယ်ဆောင်သူ၊ ခုနစ်ခုနစ်နှင့် တွဲဖက်ရှိ၏။

Verse 123

अहमिंद्रपदः शक्र ॠतूनां परिवत्सरः । अहं योगिषु सांख्याख्यो युगांतावर्त एव च

ငါသည် အင်ဒြာ၏ အဆင့်အတန်း၊ အင်အားကြီးသော ရှက္ကရ ဖြစ်၏။ ရာသီများအနက် ငါသည် နှစ် (သံဝတ္စရ) ဖြစ်၏။ ယောဂီများအနက် ငါသည် သာံခ္ယ ဟု ခေါ်သိကြပြီး၊ ယုဂအဆုံး၌ ဖြစ်ပေါ်သော မဟာလှည့်ဝိုင်းလည်း ငါပင် ဖြစ်၏။

Verse 124

अहं सर्वाणि सत्वानि दैवतान्यखिलानि च । भुजगानामहं शेषस्तार्क्ष्योऽहं सर्वपक्षिणाम्

ငါသည် သတ္တဝါအပေါင်းနှင့် ဒေဝတာအပေါင်းကို မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။ မြွေများအနက် ငါသည် ရှေရှ (Śeṣa) ဖြစ်ပြီး၊ ငှက်အပေါင်းအနက် ငါသည် တာရက္ရှျ (ဂရုဍ) ဖြစ်၏။

Verse 125

कृतांतः सर्वभूतानां विज्ञेयः कालसंज्ञितः । अहं धर्मस्तपश्चाहं सर्वाश्रमनिवासिनाम्

သတ္တဝါအပေါင်းအတွက် ငါကို ကృతान्त (အဆုံးသတ်ပေးသူ) ဟု၊ ‘ကာလ’ (အချိန်) ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားသူဟု သိမှတ်ကြလော့။ အာရှရမ အဆင့်အားလုံး၌ နေထိုင်သူတို့အတွက် ငါသည် ဓမ္မနှင့် တပသ (တပဿ) လည်း ဖြစ်၏။

Verse 126

अहं दया परोधर्मः क्षीरोदोहं महार्णवः । यत्सत्यं तत्परं त्वेक अहमेव प्रजापतिः

ငါသည် ကရုဏာ—အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မ ဖြစ်၏။ ငါသည် နို့ပင်လယ် (Kṣīroda) မဟာသမုဒ္ဒရာ ဖြစ်၏။ သစ္စာတရားသည် ပရမ; သင်သည် တစ်ပါးတည်း—အမှန်တကယ် ငါကိုယ်တိုင် ပရဇာပတိ ဖြစ်၏။

Verse 127

अहं सांख्यमहं योगो ह्यहं तत्परमं पदम् । अहमिज्या क्रिया चाहमहं विद्याधिपः स्मृतः

ငါသည် သာင်ခ္ယ (Sāṅkhya) ဖြစ်၏၊ ငါသည် ယောဂ (Yoga) ဖြစ်၏; အမှန်တကယ် ငါသည် ပရမပဒ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေ ဖြစ်၏။ ငါသည် အိဇ္ဇာ (ပူဇော်ခြင်း) နှင့် ကရိယာ-ကမ္မ (ပွဲတော်လုပ်ငန်း) လည်း ဖြစ်၏; ငါကို ဗိဒ္ယာ၏ အဓိပတိ ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 128

अहं ज्योतिरहं वायुरहं भूमिरहं जलम् । आकाशोहं समुद्राश्च नक्षत्राणि दिशो दश

ငါသည် အလင်း ဖြစ်၏၊ ငါသည် လေ ဖြစ်၏၊ ငါသည် မြေ ဖြစ်၏၊ ငါသည် ရေ ဖြစ်၏။ ငါသည် အာကာသ ဖြစ်၏၊ ငါသည် သမုဒ္ဒရာတို့ ဖြစ်၏၊ ငါသည် ကြယ်တို့နှင့် ဒသဒိသ (တစ်ဆယ်ဦးတည်) ဖြစ်၏။

Verse 129

अहं वर्षमहं सोमः पर्जन्योहमहं रविः । अहं पुराणं परमं तथैवाहं परायणम्

ငါသည် မိုး ဖြစ်၏၊ ငါသည် ဆိုမ (Soma) ဖြစ်၏၊ ငါသည် ပရဇန္ယ (Parjanya) ဖြစ်၏၊ ငါသည် ရဝိ—နေမင်း ဖြစ်၏။ ငါသည် ပရမ ပုရာဏ ဖြစ်၏၊ ထို့အတူ ငါသည် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ—နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက် ဖြစ်၏။

Verse 130

भविष्ये चापि सर्वत्र भविष्यत्सर्वसंग्रहः । यत्किंचित्पश्यसे विप्र यच्छृणोषि च किंचन

အနာဂတ်၌လည်း—နေရာတိုင်းတွင်—ဖြစ်လာမည့်အရာအားလုံးကို စုံလင်စွာ စုစည်းထားသော စာစုတစ်ရပ် ရှိလိမ့်မည်။ ဟေ ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သင်မြင်သမျှနှင့် သင်ကြားသမျှ—အရာအားလုံးသည် ထိုအတွင်း၌ ပါဝင်နေ၏။

Verse 131

यच्चानुभवसे लोके तत्सर्वं मामनुस्मर । विश्वं सृष्टं मया पूर्वं सृजेद्यापि च पश्य माम्

လောက၌ သင်တွေ့ကြုံသမျှ အရာအားလုံးကို ငါနှင့်ဆက်နွယ်သည်ဟု သတိရလော့။ အစကာလ၌ ငါသည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ယခုလည်း ငါပင် ဖန်ဆင်းနေဆဲဖြစ်သည်; အရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားအဖြစ် ငါကို မြင်လော့။

Verse 132

युगे युगे च रक्षामि मार्कंडेयाखिलं जगत् । तदेतत्कथितं सर्वं मार्कंडेयावधारय

အို မာရကဏ္ဍေယ၊ ယုဂတိုင်း ယုဂတိုင်း၌ ငါသည် လောကတစ်လောကလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၏။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို ပြောပြီးပြီ; အို မာရကဏ္ဍေယ၊ ကောင်းစွာ နားလည်၍ စိတ်၌ ထိန်းသိမ်းလော့။

Verse 133

शुश्रूषुरपि धर्मेषु कुक्षौ चरसुखं मम । मम ब्रह्मा शरीरस्थो देवाश्च ॠषिभिः सह

ဓမ္မရေးရာများ၌ ဝန်ဆောင်မှုစိတ်ဖြင့် အားထုတ်နေသော်လည်း ငါ၏ ဝမ်းအတွင်း၌ လှုပ်ရှားလှည့်လည်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ရပ် ရှိနေသည်။ ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ဘြဟ္မာ တည်ရှိပြီး၊ ဒေဝတားတို့လည်း ရှင်ရသီတို့နှင့်အတူ တည်ရှိကြသည်။

Verse 134

व्यक्तमव्यक्तयोगं मामवगच्छ मुरद्विषम् । अहमेकाक्षरो मंत्रस्त्र्यक्षरश्च पितामहः

မုရဒွိသ် (မုရာကို သတ်သူ) အဖြစ် ငါကို သိမြင်လော့—ထင်ရှားသောအရာနှင့် မထင်ရှားသောအရာ နှစ်မျိုးလုံးနှင့် ယောဂဖြစ်သော တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်ဆုံးတတ္တဝါ။ ငါသည် တစ်အက္ခရာ မန္တရ; ထို့ပြင် သုံးအက္ခရာ ပိတామဟ၊ အနက် ဘြဟ္မာလည်း ငါပင် ဖြစ်သည်။

Verse 135

परस्त्रिवर्गओंकारः परमात्मप्रदर्शनः । एवमादिपुराणं च वदतेमां महामते

သုံးပါးသော ပုရုෂာရ્થကို ကျော်လွန်သည့် သန့်ရှင်းသော ဩံကာရသည် ပရမာတ္မန်ကို ထင်ရှားပြသ၏။ ထို့အတိုင်းပင်၊ အို မဟာမတေ၊ အာဒီပုရာဏ (ပုရာဏအရင်း) ကိုလည်း ငါ့အား ဟောပြောလော့။

Verse 136

वक्त्रं यातो भगवतो मार्कंडेयो महामुनिः । ततो भगवतः कुक्षिं प्रविष्टो मुनिसत्तमः

မဟာမုနိ မာရကဏ္ဍေယ သည် ဘဂဝန်၏ ပါးစပ်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ အမြတ်ဆုံး ရှိသူမုနိသည် ဘဂဝန်၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 137

तस्यासम्मुखमेकान्ते शुश्रूषुर्हंसमव्ययम् । यदक्षयं विविधमुपाश्रितं तु तन्महार्णवे व्यपगतचंद्रभास्करे

သူ၏ ရှေ့မှောက်၌၊ တိတ်ဆိတ်သော အထီးကျန်နေရာ၌၊ သူတို့သည် မပျက်မယွင်းသော “ဟံသာ” ကို ဆည်းကပ်ပြုစုကြ하였다။ ထိုဌာနသည် မကုန်ခန်း၍ အမျိုးမျိုးသော အရূপအနေအထားများပါဝင်ကာ မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ တည်ရှိပြီး လနှင့် နေရောင် မထွန်းလင်းသော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 138

शनैश्चरन्प्रभुरथ हंससंज्ञितः सृजन्जगद्विहरति कालपर्यये । अथ चैवं शुचिर्भूत्वा वरयामास वै तपः

ထို့နောက် အရှင်သည် ဖြည်းဖြည်းလှုပ်ရှား၍ “ဟံသာ” ဟု ခေါ်ဝေါ်သိကြပြီး၊ ကာလ၏ လှည့်ပတ်မှုများအတွင်း လောကများကို ဖန်ဆင်းကာ ထိုလောကများ၌ လီလာဖြင့် လှည့်လည်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဤသို့ သန့်စင်လာပြီးနောက် အမှန်တကယ် တပဿာကို ရွေးချယ်ဆောင်ရွက်တော်မူသည်။

Verse 139

छादयित्वात्मनो देहं पयसांबुजसंभवः । ततो महात्मातिबलो मर्त्यलोकविसर्जने

ကောစ्मिकရေများမှ ပေါက်ဖွားသော ကြာပန်းမှ မွေးဖွားလာသူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်ပြီးနောက်၊ အလွန်အားကြီးသော မဟာအတ္မာသည် မရဏလောကမှ ထွက်ခွာရန် စတင်တော်မူ하였다။

Verse 140

महतां चैव भूतानां विश्वो विश्वमचिंतयत् । तस्य चिंतयमानस्य नियते संस्थितेर्णवे

ထို့နောက် စကြဝဠာပုရုಷသည် မဟာဘူတများနှင့်အတူ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်တော်မူ하였다။ ထိုသို့ ဆင်ခြင်နေစဉ် သမုဒ္ဒရာသည် သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်အတိုင်း တည်ငြိမ်၍ မလှုပ်မယွင်း ရှိနေ하였다။

Verse 141

निराकाशे तोयमये सूक्ष्मे जगति संक्षये । ईशः संक्षोभयामास सोर्णवं सलिलं गतः

ကမ္ဘာပျက်ကာလ၌ အရာအားလုံး အလွန်သိမ်မွေ့၍—အာကာသမရှိ၊ ရေတည်းဟူသောအဖြစ်—ဖြစ်သွားသောအခါ၊ အရှင်ဣဿရသည် ရေမဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုရေကို လှုပ်ရှားကန့်ကွက်စေ하였다။

Verse 142

अथांतरादपां सूक्ष्ममथ च्छिद्रमभूत्पुरा । शब्दं प्रति ततो भूतो मारुतश्छिद्रसंभवः

ထို့နောက် ရေထဲ၌ အလွန်သိမ်မွေ့သော အပေါက်ငယ်တစ်ခု၊ အတွင်းခေါင်းပေါက်တစ်စင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အသံတတ္တဝနှင့် ဆက်နွယ်၍ ထိုအပေါက်မှ မာရုတ်—ဝါယု (လေ)—သည် ပေါက်ဖွားလာ하였다။

Verse 143

संलब्ध्वांतरसंक्षोभं व्यवर्धत समीरणः । नभस्वता बलवता वेगाद्विक्षोभितोर्णवः

အတွင်းပိုင်း လှုပ်ရှားမှုကို ရရှိသဖြင့် လေ (စမီရဏ) သည် ပိုမိုအားကောင်းလာ하였다။ ထိုပြင်းထန်၍ အင်အားကြီးသော လေတံခွန်၏ အရှိန်ကြောင့် မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ မွှေကန့်ကွက်ခံရ하였다။

Verse 144

तस्यार्णवस्य क्षुब्धस्य तस्मिन्नंभसि मथ्यतः । कृष्णवर्त्मा समभवत्प्रभुर्वैश्वानरो महान्

ထိုလှုပ်ရှားနေသော မဟာသမုဒ္ဒရာကို ထိုရေထဲ၌ မွှေကန့်ကွက်နေစဉ်၊ မဟာပရဘု ဝိုင်ရှ္ဝာနရ (မီး) ပေါ်ထွန်းလာ하였다—လမ်းကြောင်းမှာ မှောင်မိုက်၍ အနက်ရောင်အရာရာကို ချန်ထားသကဲ့သို့။

Verse 145

ततः संशोषयामास पावकः सलिलं बहु । समस्तजलधिश्छिद्रमभवद्विसृतं नभः

ထို့နောက် ပာဝက (မီး) သည် ရေကို အလွန်များစွာ ခြောက်သွေ့စေ하였다။ သမုဒ္ဒရာတစ်လျှောက်လုံး အပေါက်အပြဲများ ပြန့်နှံ့လာပြီး၊ အာကာသသည် ကျယ်ပြန့်၍ ဖွင့်လှစ်သွား하였다။

Verse 146

आत्मतेजोभवाः पुण्या आपोमृतरसोपमाः । आकाशं छिद्रसंभूतं वायुराकाशसंभवः

အတ္တမန်၏ တေဇောမှ ပူဇော်ထိုက်သော ရေများ ပေါ်ထွန်း၍ အမృతရသာနှင့် တူ၏။ အာကာသသည် အပေါက်ကွက်မှ ဖြစ်၍ ဝါယုသည် အာကာသမှ ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 147

अथ संघर्षसम्भूतं पावकं चास्य संभवम् । दृष्ट्वा पितामहो देवो महाभूतविभावनः

ထို့နောက် ပွတ်တိုက်ခြင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မီး—၎င်း၏ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းမှု—ကို မြင်၍ မဟာဘူတတို့၏ ဖြစ်ပေါ်စေသူနှင့် စီမံထိန်းချုပ်သူ ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ဒေဝသည် သတိပြုလေ၏။

Verse 148

दृष्ट्वा भूतानि भगवान्लोकसृष्ट्यर्थमुत्तमम् । ब्रह्मणो जन्मसहितं बहुरूपो ह्यचिंतयत्

သတ္တဝါတို့ကို မြင်၍ လောကဖန်ဆင်းခြင်း၏ မြင့်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အားထုတ်သော ဘဂဝါန်သည် ဗြဟ္မာ၏ မွေးဖွားပေါ်ထွန်းမှုကိုပါ စိတ်တွင် ချမှတ်ကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ခံယူလေ၏။

Verse 149

चतुर्युगानां संख्यातं सहस्रं युगपर्यये । यत्पृथिव्यां द्विजेंद्राणां तपसा भावितात्मनाम्

ယုဂလေးပါး၏ လှည့်ပတ်မှုကို တစ်ထောင်ကြိမ် ရေတွက်လျှင် မဟာကာလတစ်ခုဟု ခေါ်၏။ ထိုကာလအတွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့သည် တပသဖြင့် အတွင်းစိတ်သန့်စင်ကာ တပစ္စယာကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 150

बहुजन्मविशुद्धात्मा ब्रह्मणो हरिरुच्यते । ज्ञानं दृष्ट्वा तु विश्वात्मा योगिनां याति योग्यताम्

မွေးဖွားမှုများစွာဖြင့် အတွင်းစိတ် သန့်စင်ပြီးသူကို ဗြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူဟု ဆိုကြသည်—ထိုသူကို ဟရီဟုလည်း ခေါ်၏။ အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကို မြင်သိသောအခါ ဝိශ්ဝာတ္မာသည် ယောဂီတို့ကို ယောဂ၏ သင့်လျော်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုသို့ ခေါ်ဆောင်၏။

Verse 151

तं योगवंतं विज्ञाय संपूर्णैश्वर्यमुत्तमम् । पदे ब्रह्मणि विश्वस्य न्ययोजयत योगवित्

သူကို စုံလင်သော ယောဂီဟု သိမြင်၍ အမြင့်ဆုံးနှင့် ပြည့်စုံသော အိශ්ဝရိယာဖြင့် ပြည့်ဝသူဟု ခံယူကာ ယောဂဗေဒင်သည် သူကို စကြဝဠာ၏ ပုဒ်—ဗြဟ္မာပုဒ်၌ ခန့်အပ်하였다။

Verse 152

ततस्तस्मिन्महातोये महेशो हरिरच्युतः । जलक्रीडां च विधिवत्स चक्रे सर्वलोककृत्

ထို့နောက် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော ရေပြင်ကြီး၌ မဟေရှ—ဟရီ အချျုတ၊ လောကအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်—သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေကစားခြင်းကို ပြုတော်မူ하였다။

Verse 153

पद्मं नाभ्युद्भवं चैकं समुत्पादितवांस्ततः । सहस्त्रवर्णं विरजं भास्कराभं हिरण्मयम्

ထို့နောက် နာဘီမှ ပေါက်ဖွားလာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ဖော်တော်မူ၏—အရောင်တစ်ထောင်မျိုး၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ရွှေရောင်လင်းလက်သော။

Verse 154

हुताशनज्वलितशिखोज्जवलप्रभं समुत्थितं शरदमलार्कतेजसम् । विराजते कमलमुदारवर्चसं महात्मनस्तनुरुह चारुशैवलम्

မီးလောင်သည့် လျှံတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ရောင်ပြန်၍ သန့်ရှင်းသော ဆောင်းဦးနေရောင်၏ တေဇောဖြင့် ထမြောက်လာသော—အလွန်မြတ်သော အလင်းဝါရှိသည့် ကြာပန်းသည် မဟာအတ္တမန်၏ ကိုယ်ပေါ်၌ တင့်တယ်စွာ တောက်ပနေ၏; ၎င်း၏ နူးညံ့သော အမျှင်များကို လှပသော ရေညှိတို့က အလှဆင်ထားသည်။