Adhyaya 20

Verse 1

भीष्म उवाच । अत्याश्चर्यवती रम्या कथेयं पापनाशिनी । विस्तरेण च मे ब्रूहि याथातथ्येन पृच्छतः

ဘီရှ္မက ပြောသည်– ဤဇာတ်လမ်းသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်၊ သာယာလှပ၍ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေ၏။ ကျွန်ုပ်မေးမြန်းနေသဖြင့် အမှန်အတိုင်း အပြည့်အစုံအသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 2

माहात्म्यं मध्यमस्यापि ऋषिभिः परिकीर्तितम् । फलं चान्नस्य कथितं माहात्म्यं च दमस्य तु

ရဟန်းဋ္ဌာန ဥပဒေရှိသော ရှိသူတို့သည် ‘အလယ်လမ်း’၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် အန္န (သင့်လျော်သော အာဟာရ) ၏ အကျိုးကိုလည်း ပြောကြပြီး၊ ဒမ—ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း—၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ဆိုကြ၏။

Verse 3

विष्णुना च पदन्यासः कृतो यत्र महामुने । कनीयसस्तथोत्पत्तिर्यथाभूता वदस्व मे

အို မဟာမုနိ၊ ဗိဿဏုသည် မိမိ၏ ခြေရာကို ချထားခဲ့သော နေရာအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ; ထို့ပြင် အငယ်တစ်ဦး၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကိုလည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြောဆိုပါ။

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । पुरा रथंतरे कल्पे राजासीत्पुष्पवाहनः । नाम्ना लोकेषु विख्यातस्तेजसा सूर्यसन्निभः

ပုလஸ္တျ မိန့်တော်မူသည်။ ရှေးကာလ ရထန္တရ ကလ္ပ၌ ပုဿပဝါဟန အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါးရှိ၍ လောကတို့တွင် ကျော်ကြားကာ တေဇောဖြင့် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 5

तपसा तस्य तुष्टेन चतुर्वक्त्रेण भारत । कमलं कांचनं दत्तं यथाकामगमं नृप

အို ဘာရတ၊ သူ၏ တပဿာကြောင့် စိတ်တော်ကျသော စတုရမုခ ဘြဟ္မာသည်၊ အို မင်းကြီး၊ ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ပေးအပ်တော်မူ၍ ထိုကြာပန်းဖြင့် မိမိအလိုရှိရာသို့ သွားနိုင်စေ하였다။

Verse 6

सप्तद्वीपानि लोकं च यथेष्टं विचरत्सदा । कल्पादौ तु समं द्वीपं तस्य पुष्करवासिना

သူသည် အလိုရှိသလို ဒွီပ ခုနစ်ခုနှင့် လောကအမျိုးမျိုးကို အမြဲလှည့်လည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကလ္ပအစ၌ ပုဿကရ၌ နေထိုင်သော အရှင်က ထိုဒွီပကို တန်းညီအောင် ပြုလုပ်하였다။

Verse 7

वत्सरं त्वेकभक्ताशी सभक्ष्यजलकुंभदः । शिवलोके वसेत्कल्पं प्राप्तिव्रतमिदं स्मृतम्

သို့ရာတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်၍ အစားအစာပစ္စည်းများနှင့်အတူ ရေခွက်/ရေကွန်ဘ (ရေထည့်အိုး) ကို ဒါနပြုသူသည် ကလ္ပတစ်လျှောက် ရှိဝလောက၌ နေထိုင်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသည်ကို ‘ပရာပတိ-ဝရတ’ ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 8

नक्ताशी त्वष्टमीषु स्याद्वत्सरांते तु धेनुदः । पौरंदरं पुरं याति सुगतिव्रतमुच्यते

အဋ္ဌမီ တိထိများတွင် ညအချိန်၌သာ စားသောက်ရမည်၊ နှစ်ကုန်တွင် နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ပေါရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်သည်။ ဤကို ‘သုဂတိ-ဝရတ’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 9

तपोनुभावादथ तस्य राज्ञी नारी सहस्रैरभिवंद्यमाना । नाम्ना च लावण्यवती बभूव या पार्वतीवेष्टतमा भवस्य

ထို့နောက် သူမ၏ တပဿာအာနုဘော်ကြောင့် ထိုမင်း၏ မိဖုရားသည် မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာက ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုကြပြီး “လာဝဏ္ဏယဝတီ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားလာကာ၊ ဘဝ (ရှီဝ) အတွက် ပာရဝတီကဲ့သို့ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လေသည်။

Verse 10

तस्यात्मजानामयुतं बभूव धर्मात्मनामग्र्यधनुर्धराणाम् । तदात्मजांस्तानभिवीक्ष्य राजा मुहुर्मुहुर्विस्मयमाससाद

သူ၌ သားတော် တစ်သောင်း ရှိလာ၏—ဓမ္မစိတ်ပြည့်ဝ၍ မြားကိုင်သမားသူရဲကောင်းများအနက် ထိပ်တန်းဖြစ်ကြသည်။ ထိုသားတော်များကို မြင်တိုင်း မင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် အံ့ဩလှုပ်ရှားလေ၏။

Verse 11

सोभ्यागतं पूज्य मुनिप्रवीरं प्रचेतसं वाक्यमिदं बभाषे । कस्माद्विभूतिरचलामरमर्त्यपूजा जाता कथं कमलजा सदृशी सुराज्ञी

ရောက်လာသော ဂုဏ်ထူးမြတ် မုနိပရဝီရ ပရချေတသကို ကြိုဆိုပူဇော်ပြီးနောက် မင်းက ဤသို့ မေးလေသည်– “ဒေဝနှင့် လူတို့က ပူဇော်ကြသည့် မလှုပ်မယှက် ဂုဏ်သိက္ခာဤသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်သနည်း။ ထို့ပြင် ဤဒေဝီမိဖုရားသည် ကမလဇာ (လက္ခမီ) ကဲ့သို့ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။”

Verse 12

भार्या मयाल्पतपसा परितोषितेन दत्तं ममांबुजगृहं च मुनींद्र धात्रा । यस्मिन्प्रविष्टमपि कोटिशतं नृपाणां सामात्यकुंजररथौघजनावृतानां

အို မုနိဣန္ဒြ! ဓာတာ (ဖန်ဆင်းရှင်) သည် ကျွန်ုပ်၏ တပဿာ အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မိဖုရားတစ်ပါးနှင့် ဤကြာပန်းသဖွယ် အိမ်တော်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုအိမ်တော်ထဲသို့ မင်းများ ရာကုဋိတိုင်—ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ဆင်တပ်၊ ရထားတပ်အစုအဝေးနှင့် လူအများကြီး ဝိုင်းရံလျက်—ဝင်ရောက်နိုင်လေသည်။

Verse 13

नालक्ष्यते क्वगतमम्बरगामिभिश्च तारागणेंदुरविरश्मिभिरप्यगम्यम् । तस्मात्किमन्यजननीजठरोद्भवेन धर्मादिकं कृतमशेषजनातिगं यत्

၎င်းသည် ဘယ်သို့ သွားသနည်း မမြင်နိုင်မသိနိုင်ပေ; ကောင်းကင်၌ သွားလာသူတို့၏ လက်လှမ်းမမီရာ ဖြစ်ပြီး ကြယ်စု၊ လ၊ နေ၏ ရောင်ခြည်တို့အတွက်ပင် မရောက်နိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားမိခင်၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားသူက ဓမ္မ စသည်တို့တွင် မည်သို့လုပ်ဆောင်လျှင် သတ္တဝါအားလုံးကို ကျော်လွန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 14

सर्वैर्मयाथ तनयैरथ वानयापि सद्भार्यया तदखिलं कथय प्रचेतः । सोप्यभ्यधादथ भवांतरितं निरीक्ष्य पृथ्वीपते शृणु तदद्भुतहेतुवृत्तम्

“ငါနှင့်အတူ၊ သင်၏သားများနှင့် သင်၏သီလရှိသော ဇနီး—မြတ်သော မဟာမိဖုရား—နှင့်တကွ၊ ဟေ ပရစေတစ်၊ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားလော့။” ထို့နောက် သူသည်လည်း အတွင်းစိတ်၌ အတိတ်ဘဝများကို ပြန်လည်မြင်သကဲ့သို့ စူးစမ်းကာ “ဟေ မြေကြီး၏အရှင်၊ အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းရင်း၏ ပုံပြင်ကို နားထောင်လော့” ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 15

जन्माभवत्तव तु लुब्धकुलेपि घोरं जातस्त्वमप्यनुदिनं किल पापकारी । वपुरप्यभूत्तव पुनः पुरुषांगसंधिदुर्गंधिसत्त्वकुनखाभरणं समंतात्

သင်၏မွေးဖွားခြင်းသည် ကြမ်းတမ်းသော မုဆိုးမျိုးရိုး၌ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သင်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပാപကမ္မကို ကျူးလွန်သူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြင်ပန်းအမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ—အဆစ်အမြစ်များကဲ့သို့ ချိတ်ဆက်နေသကဲ့သို့၊ အနံ့ဆိုးညစ်ညမ်းမှုနှင့် မသန့်ရှင်းသော လက်သည်းများကို အလှဆင်သကဲ့သို့—အတွင်းမလင်နှင့် ဆက်တိုက်ပാപ၏ ကမ္မဖလကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြသ၏။

Verse 16

न च ते सुहृन्न सुतबंधुजनो न तादृक्नैवस्वसा न जननी च तदाभिशस्ता । अतिसंमता परमभीष्टतमाभिमुखी जाता मही शतवयोषिदियं सुरूपा

သင်၌ စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေမရှိ၊ ထိုသို့သော သား သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးလည်း မရှိ; ထိုအခါ အစ်မ/ညီမလည်း မရှိ၊ မိခင်တောင်မှ သင့်ဘက်က ပြောဆိုကာကွယ်သူ မရှိခဲ့။ သို့ရာတွင် ဤမြေကြီးသည်—အလွန်လေးစားခံရ၍ အလွန်အလိုရှိအပ်သော—သင့်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လှပသောရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လာရောက်သည်၊ ယုဝတီတစ်ရာကဲ့သို့။

Verse 17

अभूदनावृष्टिरतीव रौद्रा कदाचनाहारनिमित्तमस्यां । क्षुत्पीडितेन भवता तु यदा न किंचिदासादितं वन्यफलादि भक्ष्यं

တစ်ခါတစ်ရံ ဤနေရာ၌ မိုးမရွာခြင်း အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ရာသီခေါင်ခေါင် ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ထိုကာလ၌ အစာအဟာရပင် မဟာဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။ သင်သည် ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော်လည်း စားစရာတစ်စုံတစ်ရာ—တောသီးတောဖျော် စသည့်အရာများတောင်—မရရှိနိုင်ခဲ့သည့်အခါ—

Verse 18

अथाभिदृष्टं महदंबुजाढ्यं सरोवरं पंकपरीतरोधः । पद्मान्यथादाय ततो बहूनि गतः पुरं वैदिश नामधेयं

ထို့နောက် သူသည် ပဒ္မပန်းများစွာ ပေါများသော ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ကို မြင်၏၊ ကမ်းပါးများမှာ ရွံ့ညစ်ဖြင့် ဝိုင်းရံနေသည်။ ထိုနေရာမှ ပဒ္မပန်းများကို များစွာ စုဆောင်းကာ ‘ဝိုင်ဒိရှ’ ဟု အမည်ရသော မြို့သို့ သွားလေ၏။

Verse 19

तन्मूल्यलाभाय पुरं समस्तं भ्रांतं त्वयाशेषमहस्तदासीत् । क्रेता न कश्चित्कमलेषु जातः क्लांतः परं क्षुत्परिपीडितश्च

၎င်း၏တန်ဖိုးကိုရယူရန် သင်သည် တစ်နေ့လုံး မြို့တစ်မြို့လုံးကို လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကြာပန်းများကို ဝယ်ယူမည့်သူ မတွေ့ခဲ့။ သင်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဆာလောင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခခံရ하였다။

Verse 20

उपविष्टस्त्वमेकस्मिन्सभार्यो भवनांगणे । ततो रात्रौ भवांस्तत्र अश्रौषीन्मंगलध्वनिं

သင်သည် ဇနီးနှင့်အတူ အိမ်ဝင်းတစ်နေရာ၌ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ညအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ မင်္ဂလာသံကို သင်ကြားနာခဲ့သည်။

Verse 21

सभार्यस्तत्र गतवान्यत्रासौ मंगलध्वनिः । तत्र मंडलमध्यस्था विष्णोरर्चाविलोकिता

မင်္ဂလာသံကြားရသောနေရာသို့ သူသည် ဇနီးနှင့်အတူ သွားရောက်하였다။ ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းသည့် မဏ္ဍလအလယ်၌ ဗိဿနု၏ အလေးအမြတ်ပြု ရုပ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 22

वेश्यानंगवती नाम बिभ्रती द्वादशीव्रतं । समाप्य माघमासस्य द्वादश्यां लवणाचलं

အနင်္ဂဝတီ ဟု အမည်ရသော ပြည့်တန်ဆာမိန်းမတစ်ဦးသည် ဒွါဒသီ ဝရတကို ဆောင်ရွက်하였다။ မာဃလ၏ ဒွါဒသီနေ့တွင် လဝဏာချလ၌ ထိုဝရတကို ပြီးမြောက်စေ하였다။

Verse 23

न्यवेदयत्तु गुरवे शय्यां चोपस्करान्विताम् । अलंकृत्य हृषीकेशं सौवर्णं सममादरात्

ထို့နောက် သင့်လျော်သော ရိုသေမှုဖြင့် ဂုရုထံသို့ ပစ္စည်းအစုံပါသော အိပ်ရာကို ဆက်ကပ်하였다။ ထို့ပြင် ဟೃṣīkēśa ကို အလှဆင်ပြီးနောက် ရိုသေစွာ ရွှေကိုလည်း ပူဇော်အပ်နှံ하였다။

Verse 24

सा तु दृष्टा ततस्ताभ्यामिदं च परिचिंतितं । किमेभिः कमलैः कार्यं वरं विष्णुरलंकृतः

သူမကို မြင်ရသော် ထိုနှစ်ဦးက “ဤကြာပန်းတို့သည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ဤကြာပန်းတို့ဖြင့် သီရိဗိဿဏုကိုယ်တိုင်ကို အလှဆင်ခြင်းက ပိုကောင်း၏” ဟု စဉ်းစားကြ၏။

Verse 25

इति भक्तिस्तदा जाता दंपत्योस्तु नरेश्वर । तत्प्रसंगात्समभ्यर्च्य केशवं लवणाचलं

အို လူတို့၏ဘုရင်တော်၊ ထိုသို့ဖြစ်ရာမှ ထိုလင်မယားနှစ်ဦး၏နှလုံးတွင် ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအကြောင်းအရာအတွင်းပင် လဝဏာချလ၌ ကေရှဝကို ဓမ္မနည်းတကျ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြ၏။

Verse 26

शय्या च पुष्पप्रकरैः पूजिताभूच्च सर्वशः । अथानंगवती तुष्टा तयोर्धान्यशतत्रयम्

ထို့ပြင် အိပ်ရာကိုလည်း ပန်းအစုအပုံများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ပူဇော်တင်မြှောက်ခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် အနင်္ဂဝတီသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ထိုနှစ်ဦးအား စပါးအနှံ သုံးရာအတိုင်းအတာကို ပေးသနား၏။

Verse 27

दीयतामादिदेशाथ कलधौतपलत्रयं । न गृहीतं ततस्ताभ्यां महासत्वावलंबनात्

ထို့နောက် “ရွှေခွက် သုံးလုံး ပေးလိုက်ကြ” ဟု အမိန့်ပေး၏။ သို့သော် ထိုနှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ မြင့်မြတ်သော သတ္တိတရားကို အားထား၍ မခံယူကြ။

Verse 28

अनंगवत्या च पुनस्तयोरन्नं चतुर्विधं । आनीय व्याहृतं चान्नं भुज्यतामिति भूपते

ထို့နောက် အနင်္ဂဝတီသည် ထိုနှစ်ဦးအတွက် အစားအစာ လေးမျိုးကို ထပ်မံ ယူဆောင်လာ၍ စားပွဲတင်ကာ “အို မင်းကြီး၊ ဤအန္နကို သုံးဆောင်ပါ” ဟု လျှောက်၏။

Verse 29

ताभ्यां च तदपि त्यक्तं भोक्ष्यावः श्वो वरानने । प्रसंगादुपवासो नौ तवाद्यास्तु शुभावहः

ထိုနှစ်ယောက်ကြောင့် အဲဒါကိုလည်း ခွဲထားခဲ့သည်။ အလှမျက်နှာရှိသူမ၊ မနက်ဖြန်မှ ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်မည်။ အခြေအနေကြောင့် ယနေ့ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ထားရသည်; သင်၏ ယနေ့နေ့ရက်သည် မင်္ဂလာဖြစ်၍ ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပါစေ။

Verse 30

जन्मप्रभृति पापिष्ठावावां देवि दृढव्रते । त्वत्प्रसंगाद्भवद्गेहे धर्मलेशोस्तु नाविह

မွေးကတည်းက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်သည် အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသူများဖြစ်ခဲ့ကြသည်၊ အခိုင်အမာ ဗြတ (သစ္စာကတိ) ကိုထိန်းသိမ်းသော ဒေဝီ။ သို့သော် သင်နှင့် ဆက်ဆံရခြင်းကြောင့် သင်၏အိမ်၌ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဓမ္မ၏ အနည်းငယ်သော အရိပ်အယောင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ ရှိလာသည်။

Verse 31

इति जागरणं ताभ्यां तत्प्रसंगादनुष्ठितं । प्रभाते च तया दत्ता शय्या सलवणाचला

ထို့ကြောင့် ထိုအခါအခွင့်အရေးကြောင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် စည်းကမ်းတကျ ညလုံးပေါက် ဇာဂရဏ (ညတစ်ညလုံး နိုးကြားစောင့်) ကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူမသည် အိပ်ရာတစ်လုံးကို လဝဏာချလ (ဆားတောင်) နှင့်အတူ ဒါနပြု၍ ပေးအပ်하였다။

Verse 32

ग्रामश्च गुरवे भक्त्या विप्रेभ्यो द्वादशैव तु । वस्त्रालंकारसंयुक्ता गावश्च कनकान्विताः

ဘက္တိဖြင့် ဂုရုအား ရွာတစ်ရွာကို ဒါနပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏများအား အဝတ်အစားနှင့် အလင်္ကာများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ရွှေနှင့်အတူ ပါသော နွားတစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်ကို ပေးလှူ하였다။

Verse 33

भोजनं च सुहृन्मित्रदीनांधकृपणैः सह । तच्च लुब्धकदांपत्यं पूजयित्वा विसर्जितम्

မိတ်ဆွေကောင်းများနှင့် မိတ်ရင်းများတို့အားလည်း အစာအဟာရ ပေးလှူခဲ့ပြီး၊ ဆင်းရဲသူများ၊ မျက်မမြင်များနှင့် အကူအညီလိုအပ်သူများကိုလည်း ကူညီထောက်ပံ့하였다။ ထို့နောက် မုဆိုးလင်မယားကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်하였다။

Verse 34

स भवान्लुब्धको जातः सपत्नीको नृपेश्वरः । पुष्करप्रकरात्तस्मात्केशवस्य तु पूजनात्

အို မင်းကြီးတို့၏ မင်းကြီးရေ၊ ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းမြတ်သော အဝန်းအဝိုင်း၌ ကေရှဝကို ပူဇော်သဖြင့် သင်သည် မိဖုရားနှင့်အတူ မုဆိုးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 35

विनष्टाशेषपापस्य तव पुष्करमंदिरं । तस्य सत्यस्य माहात्म्यादलोभतपसा नृप

အို မင်းကြီးရေ၊ သင်၏ ပုရှ္ကရဘုရားကျောင်းသည် ကျန်ရှိသမျှ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးမည်၊ ထိုသစ္စာ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် လောဘကင်းသော တပဿာကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 36

प्रादात्कामगमं यानं लोकनाथश्चतुर्मुखः । संतुष्टस्तव राजेंद्र पुष्करं त्वं समाश्रय

လောကနာထ စတုမုခ ဘြဟ္မာသည် သင်အား စိတ်ကြိုက်သွားနိုင်သော ရထားကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ အို ရာဇင်ဒြာ၊ သင်ကို နှစ်သက်၍ “ပုရှ္ကရကို အားကိုးခိုလှုံလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Verse 37

कल्पं सत्वं समासाद्य विभूतिद्वादशीव्रतं । कुरु राजेंद्र निर्वाणमवश्यं समवाप्स्यसि

အို ရာဇင်ဒြာ၊ သန့်ရှင်းသော စတ္တဝိက စည်းကမ်းကို မှန်ကန်စွာ လက်ခံကျင့်သုံးပြီး ‘ဝိဘူတိ-ဒွါဒသီ’ ဝရတကို ဆောင်ရွက်လော့။ သင်သည် မလွဲမသွေ နိဗ္ဗာန် (မုတ်ခ) ကို ရရှိမည်။

Verse 38

एतदुक्त्वा तु स मुनिस्तत्रैवांतरधीयत । राजा यथोक्तं च पुनरकरोत्पुष्पवाहनः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုမုနိသည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် ဘုရင် ပုဿပဝါဟနသည် ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြန်လည်ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 39

इदमाचरतो राजन्नखंडव्रतता भवेत् । यथाकथंचित्कालेन द्वादशद्वादशीर्नृप

အို မင်းကြီး၊ ဤအရာကို လိုက်နာကျင့်သုံးလျှင် ဝရတကို မပြတ်မတောက် ထိန်းသိမ်းနိုင်သော အခိုင်အမာမှု ရရှိမည်။ အချိန်ကာလကြာလာသော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အို အုပ်စိုးရှင်၊ ဒွာဒသီ တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ်ကို ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 40

कर्तव्या शक्तितो देव विप्रेभ्यो दक्षिणा नृप । ज्येष्ठे गावः प्रदातव्या मध्यमे भूमिरुत्तमा

အို မင်းကြီး၊ အို အလေးအနက်ခံရသူ၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများထံ ဒက္ခိဏာ (လှူဒါန်းခ) ပေးအပ်ရမည်။ အမြင့်ဆုံးလှူဒါန်းမှာ နွားများကို ပေးရပြီး၊ အလယ်အလတ်လှူဒါန်းမှာ အကောင်းဆုံးမြေယာကို ပေးနိုင်သည်။

Verse 41

कनिष्ठे कांचनं देयमित्येषा दक्षिणा स्मृता । प्रथमं ब्रह्मदैवत्यं द्वितीयं वैष्णवं तथा

အနိမ့်ဆုံးအဆင့် (ကနိဋ္ဌ) အတွက် ရွှေကို ပေးရမည်—ဤသည်ကို ဒက္ခိဏာဟု သမရိတီတွင် မှတ်သားထားသည်။ ပထမပိုင်းသည် ဘြဟ္မာ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင်ရှိပြီး၊ ဒုတိယပိုင်းသည်လည်း ဝိဿဏဝ (ဗိဿဏု) အုပ်စိုးသည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။

Verse 42

तृतीयं रुद्रदैवत्यं त्रयो देवास्त्रिषु स्थिताः । इति कलुषविदारणं जनानां पठति च यस्तु शृणोति चापि भक्त्या

တတိယပိုင်းသည် ရုဒြ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင်ရှိပြီး၊ သုံးပါးသော ဒေဝတားတို့သည် သုံးခုအတွင်း တည်ရှိကြသည်။ လူတို့၏ အညစ်အကြေးကို ခွဲဖျက်ဖယ်ရှားသော ဤသင်ခန်းစာကို ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဆိုသူ—သို့မဟုတ် နားထောင်သူပင်—သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာသည်။

Verse 43

मतिमपि च स याति देवलोके वसति च रोमसमानि वत्सराणि । अथातः संप्रवक्ष्यामि व्रतानामुत्तमं व्रतं

သူသည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်အမြင်ကို ရရှိပြီး ဒေဝလောကသို့ သွားကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအရေအတွက်နှင့် တူညီသည့် နှစ်များတိုင်အောင် နေထိုင်သည်။ ထို့နောက် ယခု ငါသည် ဝရတများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတကို ရှင်းလင်းမည်။

Verse 44

कथितं तेन रुद्रेण महापातकनाशनम् । नक्तमब्दं चरित्वा तु गवासार्धं कुटुंबिने

ဤသို့ ရုဒ္ဒရက မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဝတ္တရားကို ဟောကြား하였다။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ‘နက္တမ်’ ဝ్రတကို ကျင့်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်ရှင်ထံသို့ နွားတစ်ကောင်နှင့် ထပ်ဆောင်းတစ်ဝက်အပိုလှူဒါန်းရမည်။

Verse 45

हैमं चक्रं त्रिशूलं च दद्याद्विप्राय वाससी । एवं यः कुरुते पुण्यं शिवलोके स मोदते

ဗြာဟ္မဏ်ထံသို့ ရွှေစက်ရံ (ချက္ရ)၊ တြိရှူးလ်နှင့် အဝတ်အစားများကို လှူဒါန်းရမည်။ ဤပုဏ္ဏဒானကို ပြုသူသည် ရှိဝလောက၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 46

एतदेव व्रतं नाम महापातकनाशनम् । यस्वेकभक्तेन क्षिपेद्धेनुं वृषसमन्विताम्

ဤဝတ္တရားကို မဟာအပြစ်ဖျက်ဆီးသော ဝြတဟု ခေါ်သည်—တစ်စိတ်တစ်မြဲ ဘက္တိဖြင့် နွားမတစ်ကောင်ကို နွားထီးနှင့်အတူ လှူဒါန်းသောအခါ ဖြစ်၏။

Verse 47

धेनुं तिलमयीं दद्यात्स पदं याति शांकरम् । एतद्रुद्रव्रतं नाम भयशोकविनाशनम्

နှမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နွားကို လှူဒါန်းရမည်; ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် ရှင်ကရ (ရှီဝ) ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏။ ဤကို ‘ရုဒ္ဒရ-ဝြတ’ ဟု ခေါ်하며 ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 48

यश्च नीलोत्पलं हैमं शर्करापात्रसंयुतम् । एकांतरितनक्ताशी समांते वृषसंयुतम्

ထို့ပြင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော အပြာရောင် ကြာပန်းကို သကြားထည့်သော အိုးနှင့်အတူ ပူဇော်၍ အလှည့်ကျ အကြားအကွာဖြင့် ညအချိန်တွင်သာ စားသောက်သည့် စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းကာ နှစ်ကုန်တွင် နွားထီးကိုပါ လှူဒါန်းသူသည် ဖော်ပြထားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 49

वैष्णवं स पदं याति नीलव्रतमिदं स्मृतम् । आषाढादिचतुर्मासमभ्यंगं वर्जयेन्नरः

သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာသနာတော်၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏။ ဤသည်ကို နီလာ-ဝရတ ဟု ခေါ်ကြသည်။ အာသာဍ္ဍမှ စ၍ စာတုರ್ಮာသျာ လေးလအတွင်း လူသည် ဆီလိမ်းနှိပ်၍ ရေချိုးခြင်း (အဘျင်္ဂ) ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 50

भोजनोपस्करं दद्यात्स याति भवनं हरेः । जनप्रीतिकरं नॄणां प्रीतिव्रतमिहोच्यते

အစားအစာအတွက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်နှင့် စားသောက်ပစ္စည်းများကို လှူဒါန်းသူသည် ဟရိ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏။ လူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသဖြင့် ဤကို “ပရီတိ-ဝရတ” ဟု ခေါ်သည်။

Verse 51

वर्जयित्वा मधौ यस्तु दधिक्षीरघृतैक्षवम् । दद्याद्वस्त्राणि सूक्ष्माणि रसपात्रेण संयुतम्

မူးယစ်သောက်စရာကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး ဒဓိ၊ နို့၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ကြံရည်ကို ပူဇော်ကာ သောက်ရေခွက်နှင့်အတူ ပါးလွှာသန့်ရှင်းသော အဝတ်အထည်များကို လှူဒါန်းသူသည် ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 52

संपूज्य विप्रमिथुनं गौरी मे प्रीयतामिति । एतद्गौरीव्रतं नाम भवानीलोकदायकम्

ဗြာဟ္မဏ ဇနီးမောင်နှံကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီး “ဂေါရီ မယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ဤကို “ဂေါရီ-ဝရတ” ဟု ခေါ်၍ ဘဝါနီ၏ လောကကို ပေးအပ်သည်။

Verse 53

पुष्यादौ यस्त्रयोदश्यां कृत्वा नक्तमथो पुनः । अशोकं कांचनं दद्यादिक्षुयुक्तं दशांगुलम्

ပုရှျ နက္ခတ်မှ စ၍ တရယောဒသီနေ့တွင် နက္တ-ဝရတ (ညအစာသာ စားခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ထို့နောက် သတ်မှတ်အခါ၌ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းအလျားရှိ ကြံနှင့်အတူ ရွှေအရှိုက ပူဇော်လှူဒါန်းသူသည် ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 54

विप्राय वस्त्रसंयुक्तं प्रद्युम्नः प्रीयतामिति । कल्पं विष्णुपुरे स्थित्वा विशोकस्स्यात्पुनर्नृप

“ဗြာဟ္မဏအား ဤဝတ်စုံကို ပူဇော်သဖြင့် ပရဒျုမန မင်္ဂလာနှစ်သက်ပါစေ” ဟုဆို၏။ ဗိဿနု၏ နဂိုရ်၌ ကလ္ပတစ်ခုပတ်လုံး နေထိုင်ပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ သူသည် ထပ်မံ၍ ဝမ်းနည်းမှုကင်းစင်လာသည်။

Verse 55

एतत्कामव्रतं नाम सदा शोकविनाशनम् । आषाढादि व्रते यस्तु वर्जयेद्यः फलाशनम्

ဤအကျင့်ကို “ကာမ-ဝရတ” ဟုခေါ်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ အာဿာဍလမှ စတင်သော ဝရတအလှည့်တွင် အသီးကို အစာအဖြစ် မစားဘဲ ရှောင်ကြဉ်သူသည်…

Verse 56

चातुर्मास्ये निवृत्ते तु घटं सर्पिर्गुडान्वितम् । कार्तिक्यां तत्पुनर्हैमं ब्राह्मणाय निवेदयेत्

ချာတုർമာသျ ဝရတ ပြီးဆုံးသော်၊ ဂုဍ (သကြားညို) နှင့် ရောထားသော ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပြည့်နေသည့် အိုးတစ်လုံးကို ဗြာဟ္မဏအား ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ကာရ္တိကလတွင် ထပ်မံ၍ ဗြာဟ္မဏအား ရွှေဖြင့်သော (ပန်းကန်/အိုး) ကို ဒါနပြုရမည်။

Verse 57

स रुद्रलोकमाप्नोति शिवव्रतमिदं स्मृतम् । वर्जयेद्यस्तु पुष्पाणि हेमंते शिशिरावृते

သူသည် ရုဒ္ရလောကကို ရောက်ရှိသည်—ဤအရာကို “ရှီဝ-ဝရတ” ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သို့သော် ဟေမန္တရာသီ၌ အအေးဓာတ် ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ပန်းပူဇော်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သူသည် (ဤဝရတ၌ ချို့ယွင်းသည်)။

Verse 58

पुष्पत्रयं च फाल्गुन्यां कृत्वा शक्त्या च कांचनम् । दद्याद्द्विकालवेलायां प्रीयेतां शिवकेशवौ

ဖာလ္ဂုနလတွင် ပန်းသုံးပွင့်ကို ပြင်ဆင်၍၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ရွှေအနည်းငယ်နှင့်အတူ နေ့စဉ် ပူဇော်ပွဲနှစ်ကြိမ်၏ အချိန်၌ ပူဇော်ရမည်။ ထိုအခါ ရှီဝနှင့် ကေရှဝ (ဗိဿနု) တို့ ပီတိဖြစ်ကြသည်။

Verse 59

दत्वा परं पदं याति सौम्यव्रतमिदं स्मृतम् । फाल्गुनादि तृतीयायां लवणं यस्तु वर्जयेत्

ဤဝတ်ကို စောင့်ထိန်းကျင့်သုံးလျှင် အမြင့်ဆုံးသော ပဒ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်၏ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသည်ကို “ဆောမျဝရတ” ဟူ၍ မှတ်သားထားကြ၏။ ဖာလ္ဂုဏ မာသမှ စတင်သော တတိယတိထိ၌ ဆားကို ရှောင်ကြဉ်သူသည် ဤဝတ်ကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်၏။

Verse 60

समांते शयनं दद्याद्गृहं चोपस्करान्वितम् । संपूज्य विप्रमिथुनं भवानी प्रीयतामिति

နှစ်ကုန်တွင် အိပ်ရာတစ်လုံးနှင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းများပါဝင်သော အိမ်တစ်လုံးကို ဒါနပြုသင့်၏။ ဘြာဟ္မဏ မောင်နှံကို သင့်တော်သလို ပူဇော်ကာ “ဘဝါနီ မေတ္တာတော်ဖြင့် ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆိုရမည်။

Verse 61

गौरीलोके वसेत्कल्पं सौभाग्यव्रतमुच्यते । संध्यामौनं नरः कृत्वा समांते घृतकुंभकम्

ဂေါရီ၏ လောက၌ ကလ္ပတစ်ကာလ နေထိုင်ရခြင်းကို “ဆောဘဂျဝရတ” (ကံကောင်းခြင်းဝတ်) ဟု ခေါ်သည်။ စန္ဓျာကర్మ၌ မောနကို စောင့်ထိန်းပြီးနောက် နှစ်ကုန်တွင် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပြည့်သော ကုಂಭကကို ဒါနပြုရမည်။

Verse 62

वस्त्रयुग्मं तिलान्घंटां ब्राह्मणाय निवेदयेत् । लोकं सारस्वतं याति पुनरावृत्तिदुर्लभम्

ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အဝတ်အထည်နှစ်စုံနှင့် တီလ (နှမ်း) နှင့်ဆက်နွယ်သော ခေါင်းလောင်းကို ပူဇော်ဒါနပြုသူသည် စာရသ္ဝတ လောကသို့ ရောက်၏။ ထိုလောကမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်လာရခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲ၏။

Verse 63

एतत्सारस्वतं नाम रूपविद्याप्रदायकम् । लक्ष्मीमभ्यर्च्य पंचम्यामुपवासी भवेन्नरः

ဤအကျင့်ကို “စာရသ္ဝတ” ဟု ခေါ်ပြီး ရူပဝိဒ္ယာ—ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အနုပညာနှင့် အလှအပ၏ ဉာဏ်ကို ပေးတော်မူ၏။ လက္ရှ္မီကို အဘိဓာန်ပူဇော်ပြီး ပဉ္စမီ တိထိ၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။

Verse 64

समांते हेमकमलं दद्याद्धेनुसमन्वितम् । स वै विष्णुपदं याति लक्ष्मीः स्याज्जन्मजन्मनि

နှစ်ကုန်ချိန်၌ နွားတစ်ကောင်နှင့်အတူ ရွှေကြာပန်းကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ဗိဿဏု၏ ပဒကို ရောက်ပြီး လက္ခမီ(ကံကောင်းချမ်းသာ) သည် မွေးဖွားတိုင်း မွေးဖွားတိုင်း အတူလိုက်ပါမည်။

Verse 65

एतल्लक्ष्मीव्रतं नाम दुःखशोकविनाशनम् । कृत्वोपलेपनं शंभोरग्रतः केशवस्य च

ဤသည်ကို ‘လက္ခမီဝရတ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဝရတဖြစ်သည်။ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ရှေ့နှင့် ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ရှေ့တွင်လည်း သန့်ရှင်းသော လိမ်းပွဲကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်…

Verse 66

यावदब्दं पुनर्देया धेनुर्जलघटस्तथा । जन्मायुतं स राजा स्यात्ततः शिवपुरं व्रजेत्

တစ်နှစ်ပတ်လုံးတည်ရှိသမျှကာလအတွင်း နွားနှင့် ရေခွက်/ရေခွက်အိုး (ရေထည့်အိုး) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဒါနပြုရမည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် သူသည် မွေးဖွားတစ်သောင်းအထိ မင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ရှီဝပူရ (ရှီဝ၏ မြို့) သို့ သွားရောက်မည်။

Verse 67

एतदायुर्व्रतं नाम सर्वकामप्रदायकम् । अश्वत्थं भास्करं गंगां प्रणम्यैकाग्रमानसः

ဤသည်ကို ‘အာယုဝရတ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသော ဝရတဖြစ်သည်။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းကာ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) ပင်၊ ဘာස්ကရ (နေမင်း) နှင့် ဂင်္ဂါမြစ်ကို ပဏာမပြုရမည်။

Verse 68

एकभक्तं नरः कुर्यादब्दमेकं विमत्सरः । व्रतांते विप्रमिथुनं पूज्यं धेनुत्रयान्वितम्

မနာလိုစိတ်ကင်းစင်၍ လူတစ်ဦးသည် တစ်နှစ်ပြည့် ‘ဧကဘက္တ’ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဝရတအဆုံးတွင် နွားသုံးကောင်နှင့်အတူ ပူဇော်ထိုက်သော ဘြာဟ္မဏ မောင်နှံကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 69

वृक्षं हिरण्मयं दद्यात्सोश्वमेधफलं लभेत् । एतत्कीर्तिव्रतं नाम भूतिकीर्तिफलप्रदम्

ရွှေသစ်ပင်ကို လှူဒါန်းသူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။ ဤသည်ကို «ကီရ္တိ-ဝရတ» ဟု ခေါ်ပြီး စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်သတင်း၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 70

घृतेन स्नपनं कृत्वा शंभोर्वा केशवस्य वा । अक्षताभिः सपुष्पाभिः कृत्वा गोमयमंडलम्

ဃီဖြင့် (ရုပ်တော်ကို) ရေချိုးပူဇော်ပြီး—ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ဖြစ်စေ ကေရှဝ (ဝိရှ္ဏု) ဖြစ်စေ—နွားချေးဖြင့် မဏ္ဍလကို ပြုလုပ်ကာ၊ အက္ခတ (မကွဲသေးသော ဆန်) နှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 71

समांते हेमकमलं तिलधेनुसमन्वितम् । शूलमष्टांगुलं दद्याच्छिवलोके महीयते

နှစ်ကုန်တွင် တီလဓေနု (နှမ်းဖြင့် ပြုလုပ်သော နွား) နှင့်အတူ ရွှေလောတပ် (ကြာပန်း) ကို လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် အင်္ဂုလ ၈ လုံးအရှည်ရှိ သုံးခွ (ตรีśūla) ကိုလည်း လှူဒါန်းလျှင် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။

Verse 72

सामगायनकं चैव सामव्रतमिहोच्यते । नवम्यामेकभक्तं तु कृत्वा कन्याश्च शक्तितः

စామဂါန (Sāma သီချင်းတော်) ကို သီဆိုခြင်းသည် ဤနေရာတွင် «စామ-ဝရတ» ဟု ခေါ်သည်။ နဝမီနေ့တွင် ဧကဘက္တ (တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း) ကို ကျင့်ပြီး၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ကညာများအား ဒါနပြုရမည်။

Verse 73

भोजयित्वा समं दद्याद्धेमकंचुकवाससी । हैमं सिंहं च विप्रा यदद्याच्छिवपदं व्रजेत्

ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးပြီးနောက် ရွှေကန်ချုက (အင်္ကျီရင်ဖုံး) နှင့် အဝတ်အစားတို့ကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။ အို ဗိပရတို့၊ ရွှေခြင်္သေ့ကို လှူဒါန်းသူသည် ရှီဝ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်သည်။

Verse 74

जन्मार्बुदं सुरूपः स्याच्छत्रुभिश्चापराजितः । एतद्वीरव्रतं नाम नराणां च सुखप्रदम्

မွေးဖွားခြင်းအနန္တကာလတိုင်အောင် ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရုပ်ရည်လှပလာပြီး ရန်သူတို့က မအနိုင်ယူနိုင်ပါ။ ဤသည်ကို “ဝီရ-ဝရတ” ဟုခေါ်၍ လူတို့အား ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ပေးတော်မူသည်။

Verse 75

चैत्रादि चतुरोमासाञ्जलं दद्याद्दयान्वितः । व्रतांते मणिकं दद्यादन्नं वस्त्रसमन्वितम्

ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ချိုင်တြလမှ စတင်သော လေးလပတ်လုံး ရေဒါန ပေးလှူသင့်သည်။ ဝရတအဆုံးတွင် အစားအစာနှင့် အဝတ်အစားတို့နှင့်အတူ မဏိသေးသေးတစ်လုံးကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 76

तिलपात्रं हिरण्यं च ब्रह्मलोके महीयते । कल्पांते भूतिजननमानंदव्रतमुच्यते

နှမ်းဖြည့်ထားသောအိုးနှင့် ရွှေသည် ဘြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ကလ္ပအဆုံးတွင် ဤဝရတကို “အာနန္ဒဝရတ” ဟုခေါ်ကြပြီး စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကျိုးကို မွေးဖွားစေသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 77

पंचामृतेन स्नपनं कृत्वा संवत्सरं विभोः । वत्सरांते पुनर्दद्याद्धेनुं पंचामृतान्वितां

ပဉ္စအမృతဖြင့် သခင်ဘုရားကို ရေချိုးပူဇော်ခြင်းကို တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် တစ်နှစ်အဆုံးတွင် ပဉ္စအမృతနှင့်အတူ နွားတစ်ကောင်ကို ထပ်မံလှူဒါန်းရမည်။

Verse 78

विप्राय दद्याच्छंखं च सपदं याति शांकरम् । राजा भवति कल्पांते धृतिव्रतमिदं स्मृतम्

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား သင်္ခ (ခရုသံ) ကို လှူဒါန်းသူသည် ချက်ချင်းပင် သင်္ကရာ၏ နေရာတော်ကို ရောက်ရှိသည်။ ကလ္ပအဆုံးတွင် ရာဇာဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုကြပြီး ဤဝရတကို “ဓြတိ-ဝရတ” ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 79

वर्जयित्वा पुमान्मांसं व्रतांते गोप्रदो भवेत् । तद्वद्धेममृगं दद्यात्सोश्वमेधफलं लभेत्

အသားကိုရှောင်ကြဉ်၍ ဝရတအဆုံးတွင် နွားကို ဒါနပြုသူသည် နွားဒါနရှင် ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ရွှေကောင်မုဆိုး (ရွှေသမင်) ကို ဒါနပြုလျှင် အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ တူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 80

अहिंसाव्रतमित्युक्तं कल्पांते भूपतिर्भवेत् । कल्यमुत्थाय वै स्नानं कृत्वा दांपत्यमर्चयेत्

ဤသည်ကို အဟိంసာဝရတ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ကလ္ပအဆုံးတွင် မင်းဖြစ်လာ၏။ မနက်အရုဏ်တက်ရာ၌ ထ၍ ရေချိုးပြီးနောက် လင်မယား၏ သန့်ရှင်းသော ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်သော ဒမ္ပတျယ သဘောတရားကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 81

भोजयित्वा यथाशक्ति माल्यवस्त्रविभूषणैः । सूर्यलोके वसेत्कल्पं सूर्यव्रतमिदं स्मृतम्

မိမိတတ်နိုင်သမျှ အခြားသူများကို အစာကျွေးပြီး ပန်းကုံး၊ အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် ကလ္ပတစ်လျှောက် နေမင်းလောက (စူရျလောက) တွင် နေထိုင်ရ၏။ ဤသည်ကို စူရျဝရတ ဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 82

आषाढादि चतुर्मासं प्रातःस्नायी भवेन्नरः । विप्राय भोजनं दत्वा कार्तिक्यां गोप्रदो भवेत्

အာသာဍ္ဍမှ စ၍ သန့်ရှင်းသော လေးလအတွင်း မနက်စောစော ရေချိုးရမည်။ ဗြာဟ္မဏအား အစာဒါန ပေးပြီးနောက် ကာရ္တိကလတွင် နွားဒါန (ဂိုဒါန) ပြုရမည်။

Verse 83

स वैष्णवपदं याति विष्णुव्रतमिदं स्मृतम् । अयनादयनं यावद्वर्जयेत्पुष्पसर्पिषी

သူသည် ဝိෂ္ဏု၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝပဒကို ရောက်၏။ ဤသည်ကို ဝိෂ္ဏုဝရတ ဟု ဆိုကြ၏။ အယနတစ်ခုမှ နောက်အယနတစ်ခုအထိ ပန်းနှင့် ဂျီ (ဃృత/ဆർပိष) ပူဇော်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 84

तदंते पुष्पमन्नानि घृतधेन्वा सहैव तु । दत्वा शिवपदं याति विप्राय घृतपायसम्

ထို့နောက် ပန်းနှင့် အာဟာရကို ပူဇော်ကာ ဂျီ (ghee) ပေးနိုင်သော နွားမနှင့်အတူ လှူဒါန်းပြီး၊ ဗြာဟ္မဏအား ဂျီရော ပယာသ (နို့ဆန်ချို) ကို ပေးလှူလျှင်၊ ထိုသူသည် ရှိဝပဒ (ရှင်ဝ၏ နေရာ) ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 85

एतच्छीलव्रतं नाम शीलारोग्यफलप्रदम् । यावत्समं भवेद्यस्तु पंचदश्यां पयोव्रतः

ဤသည်ကို “သီလဗြတ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သီလကောင်းမှုနှင့် ကျန်းမာရေး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ လပြည့်တိထိ (၁၅ ရက်) တွင် ပယောဗြတ—နို့သာသောက်သော ဗြတ—ကို ခံယူ၍ ကတိကာလ ပြည့်စုံသည့်အထိ ဆက်လက်ကျင့်သူ—

Verse 86

समांते श्राद्धकृद्दद्याद्गाश्च पंच पयस्विनीः । वासांसि च पिशंगानि जलकुंभयुतानि च

ကာလကုန် (နှစ်ဆုံး) တွင် ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်သူသည် နို့ပေးနိုင်သော နွားမ ၅ ကောင်ကို လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် အဝါညိုရောင် အဝတ်အစားများကို ရေခွက်/ရေကန် (ရေခွက်ကွန်ဘ) များနှင့်အတူ ပေးလှူရမည်။

Verse 87

स याति वैष्णवं लोकं पितॄणां तारयेच्छतम्

ထိုသူသည် ဝိෂ္ဏဝလောကသို့ ရောက်ပြီး၊ မိမိ၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တစ်ရာကိုလည်း ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 88

कल्पांते राजराजेंद्र पितृव्रतमिदं स्मृतम् । संध्यादीप प्रदो यस्तु घृतैस्तैलं विवर्जयेत्

အို မင်းတို့၏ မင်းကြီးရေ၊ ကလ္ပအဆုံးတွင် ဤအရာကို ပိတೃဗြတ ဟု မှတ်ယူကြသည်။ စန္ဓျာ (ညနေ) အချိန်တွင် မီးခွက်ပူဇော်သူသည် ဂျီနှင့် ဆီကို မသုံးဘဲ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 89

समांते दीपकं दद्याच्चक्रं शूलं च कांचनम् । वस्त्रयुग्मं च विप्राय स तेजस्वी भवेन्नरः

နှစ်ကုန်တွင် မီးအိမ်၊ စက်ဝိုင်းလက်နက် (ချက္ကရ)၊ သုံးခွ (တ្រីရှူးလ) နှင့် ရွှေကိုလည်းကောင်း၊ အဝတ်အစားတစ်စုံကိုလည်းကောင်း ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပြုလျှင် ထိုသူသည် တေဇောထွန်းလင်း၍ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလာသည်။

Verse 90

रुद्रलोकमवाप्नोति दीप्तिव्रतमिदं स्मृतम् । कार्तिकादि तृतीयायां प्राश्य गोमूत्र यावकम्

သူသည် ရုဒ္ရလောကကို ရောက်ရှိသည်ဟု ဆိုကြပြီး ဤသည်ကို ‘ဒီပ္တိ-ဝြတ’ ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ကာရ္တိကလမှ စတင်သော တတိယတိထိနေ့တွင် နွားဆီးဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော မုယော (ယဝ) ကို သုံးဆောင်ရမည်။

Verse 91

नक्तं चरेदब्दमेकमब्दान्ते गोप्रदो भवेत् । गौरीलोके वसेत्कल्पं ततो राजा भवेदिह

တစ်နှစ်ပတ်လုံး နက္တ-ဝြတ (ညအစာဝင်ပုံစံ) ကို ကျင့်သုံးလျှင် နှစ်ကုန်တွင် နွားဒါနပေးသူ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဂေါရီလောက၌ ကလ္ပတစ်ခါလုံး နေထိုင်ပြီး ထို့နောက် ဤလောက၌ မင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 92

एतद्रुद्रव्रतं नाम सदा कल्याणकारकम् । वर्जयेच्चतुरो मासान्यस्तु गन्धानुलेपनम्

ဤသည်ကို ‘ရုဒ္ရ-ဝြတ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး အမြဲမင်္ဂလာဖြစ်စေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်သည်။ ထိုဝြတကို ခံယူသူသည် လေးလပတ်လုံး အနံ့သာနှင့် အနံ့လိမ်းဆေးများ လိမ်းခြယ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 93

शुक्तिगन्धाक्षतान्दद्याद्विप्राय सितवाससी । वारुणं पदमाप्नोति दृढव्रतमिदं स्मृतम्

အဖြူရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်သော မိန်းမသည် အနံ့သာပါသော အက္ခတ (သန့်ရှင်းသော ဆန်စေ့) ကို ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပြုရမည်။ ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် ဝရုဏလောကကို ရောက်ရှိသည်။ ဤသည်ကို ခိုင်မာသော ဝြတဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 94

वैशाखे पुष्पलवणं वर्जयेदथ गोप्रदः । भूत्वा विष्णुपदे कल्पं स्थित्वा राजा भवेदिह

ဝိုင်ရှာခ လတွင် “ပန်းဆား” ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့နောက် နွားဒါနပေးသူ ဖြစ်လာ၍ ဗိဿဏု၏ ပဒ (အဘိုဒ်) တွင် ကလ္ပတစ်ခုပတ်လုံး နေထိုင်ပြီး နောက်တဖန် ဤလောက၌ မင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 95

एतच्छान्तिव्रतं नाम कीर्तिकामफलप्रदम् । ब्रह्माण्डं काञ्चनं कृत्वा तिलराशि समन्वितम्

ဤသည်ကို “ရှာန္တိ-ဝရတ” ဟု ခေါ်ကြပြီး ကီရ్తိနှင့် လိုလားသည့် အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်။ ရွှေဖြင့် “ဗြဟ္မာဏ္ဍ” ကို ပြုလုပ်ကာ နှမ်းတောင်ပုံနှင့်အတူ ဒါနပြုရမည်။

Verse 96

घृतेनान्यप्रदो भूत्वा वह्निं संतर्प्य सद्विजम् । संपूज्य विप्रदांपत्यं माल्यवस्त्रविभूषणैः

ဂျီ (ghṛta) နှင့် အခြားဒါနများ ပေးသူဖြစ်ကာ သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို တန်ဖိုးတင်၍ သဒ္ဝိဇ ဘြာဟ္မဏကိုလည်း ကျေနပ်စေရာ၏။ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏ ဇနီးမောင်နှံကို ထိုက်တန်စွာ ဂုဏ်ပြုကာ ပန်းကုံး၊ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 97

शक्तितस्त्रिपलादूर्ध्वं विश्वात्मा प्रीयतामिति । पुण्येऽह्नि दद्यादपरे ब्रह्म यात्यपुनर्भवम्

မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အနည်းဆုံး ပလာ သုံးပလာနှင့်အထက် ဒါနပြု၍ “ဗိဿဝာတ္မာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ကုသိုလ်နေ့၌ ဒါနပြုလျှင် ဗြဟ္မန်ကို ရောက်ရှိကာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 98

एतद्ब्रह्मव्रतं नाम निर्वाणफलदं नृणाम् । यश्चोभयमुखीं दद्यात्प्रभूतसकलान्विताम्

ဤသည်ကို “ဗြဟ္မ-ဝရတ” ဟု ခေါ်ကြပြီး လူတို့အတွက် နိဗ္ဗာန် (လွတ်မြောက်ခြင်း) အကျိုးဖလကို ပေးသည်။ ထို့ပြင် လိုအပ်သမျှ အစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ စီမံထားသော “ဥဘယမုခီ” (ပါးစပ်နှစ်ခု/ရေထွက်နှစ်ပေါက်) အိုးကို ဒါနပြုသူသည်လည်း ထိုကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 99

दिनं पयोव्रतं तिष्ठेत्स याति परमं पदम् । एतद्वै सुव्रतं नाम पुनरावृत्तिदुर्लभम्

တစ်နေ့တည်းပင် ပယောဝရတ (နို့သာသောက်သုံးသော ဝရတ) ကို စောင့်ထိန်းသူသည် ပရမပဒ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိုဒ်သို့ ရောက်၏။ ဤသည်ကို ‘သုဝရတ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်ရခြင်းကို ခက်ခဲစေသည်။

Verse 100

त्र्यहं पयोव्रतः स्थित्वा काञ्चनं कल्पपादपम् । पलादूर्ध्वं यथाशक्ति तण्डुलप्रस्थसंयुतम्

ပယောဝရတကို သုံးရက်တိုင်တိုင် စောင့်ထိန်းပြီးနောက်၊ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကလ္ပပာဒပ (ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်) ကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း တန်ဒုလ-ပရသ္ထ (ဆန်အတိုင်းအတာ) ဖြင့် တစ်ပလ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ တွဲဖက်ကာ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 101

दत्त्वा ब्रह्मपदं याति भीमव्रतमिदं स्मृतम् । मासोपवासी यो दद्याद्धेनुं विप्राय शोभनाम्

ဤလှူဒါန်းမှုကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဘြဟ္မာပဒ—ဘြဟ္မာ၏ အဆင့်သို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဤကို ‘ဘီမဝရတ’ ဟု မှတ်ယူကြသည်။ တစ်လပတ်လုံး အစာရှောင်၍ နောက်တစ်ဖန် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား လှပသော နွားတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းသူသည်လည်း ထိုမြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်ကို ရရှိသည်။

Verse 102

स वैष्णवपदं याति भीमव्रतमिदं स्मृतम् । दद्याद्विंशत्पलादूर्ध्वं महीं कृत्वा तु काञ्चनीम्

သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝပဒ—ဗိဿဏု၏ အဘိုဒ်သို့ ရောက်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဤကို ‘ဘီမဝရတ’ ဟု သိကြသည်။ ထို့နောက် အလေးချိန် ပလ နှစ်ဆယ်ထက် မနည်းသော ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မြေကြီး (မဟီ) ၏ ရုပ်ပုံကို လှူဒါန်းသင့်သည်။

Verse 103

दिनं पयोव्रतस्तिष्ठेद्रुद्रलोके महीयते । धनप्रदमिदं प्रोक्तं सप्तकल्पशतानुगम्

တစ်နေ့တည်းပင် ပယောဝရတကို စောင့်ထိန်းသူသည် ရုဒ္ဒရလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာ မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။ ဤဝရတသည် ဓနပေးသော ဝရတဟု ဆိုကြပြီး၊ ၎င်း၏ ကုသိုလ်သည် ကလ္ပ ခုနှစ်ရာတိုင်တိုင် ဆက်လက်တည်တံ့သည်။

Verse 104

माघेमास्यथ चैत्रे वा गुडधेनुप्रदो भवेत् । गुडव्रतं तृतीयायां गौरीलोके महीयते

မာဃလတွင်ဖြစ်စေ ချိုင်တြလတွင်ဖြစ်စေ၊ ဂုဍဓေနု (နွားပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဂျက်ဂရီ) ကို ဒါနပြုသင့်သည်။ တိတိယာနေ့တွင် ဆောင်ရွက်သော ဂုဍဝြတ သည် ဂေါရီမယ်တော်၏ လောက၌ အလွန်ဂုဏ်မြတ်တင်မြှောက်ခံရသည်။

Verse 105

महाव्रतमिदं नाम परमानन्दकारकम् । पक्षोपवासी यो दद्याद्विप्राय कपिलाद्वयम्

ဤဝြတကို “မဟာဝြတ” ဟု ခေါ်ကြပြီး အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသည်။ ပတ်ခွာ (နှစ်ပတ်) တစ်လျှောက် ဥပဝါသ် ဆောင်ရွက်ကာ ဘြာဟ္မဏအား ကပိလာ (အညိုရွှေရောင်) နွားနှစ်ကောင်ကို ဒါနပြုသူသည် ထိုပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 106

स ब्रह्मलोकमाप्नोति देवासुरसुपूजितः । कल्पान्ते सर्वराजा स्यात्प्रभाव्रतमिदं स्मृतम्

သူသည် ဘြဟ္မလောကကို ရောက်ရှိပြီး ဒေဝနှင့် အသူရတို့နှစ်ဖက်လုံးက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ကလ္ပအဆုံးတွင် စကြဝတီမင်း ဖြစ်လာသည်—ဤဝြတကို “ပရဘာဝြတ” ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 109

इंधनं यो ददेद्विप्रे वर्षादींश्चतुरस्त्वृतून् । घृतधेनुप्रदोंते च स परं ब्रह्म गच्छति

မိုးရာသီမှ စ၍ ရာသီလေးပါးအတွက် ဘြာဟ္မဏအား မီးဖိုသုံး သစ်တုံး (အင်္ဓန) ကို ဒါနပြုသူ၊ ထို့ပြင် အသက်အဆုံးတွင် ဂျီ (ghṛta) ဖြင့် ပြုလုပ်သော ဃృతဓေနု ကိုလည်း ဒါနပြုသူသည် အမြင့်ဆုံး ပရမဗြဟ္မကို ရောက်သည်။

Verse 110

वैश्वानरव्रतं नाम सर्वपापप्रणाशनम् । एकादश्यां तु नक्ताशी यश्चक्रं विनिवेदयेत्

“ဝိုင်ရှ္ဝာနရဝြတ” ဟု ခေါ်သော ဝြတသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဧကာဒသီနေ့တွင် ညဘက်သာ စားသောက်၍ ချက်ကရ (cakra—ဝိုင်းပြားပုံ အလှူ/နိဝေဒန) ကို အర్పဏပြုသူသည် ဤဝြတကို ဆောင်ရွက်သူဖြစ်သည်။

Verse 111

कृत्वा समांते सौवर्णं विष्णोः पदमवाप्नुयात् । एतत्कृष्णव्रतं नाम कल्पांते राज्यलाभकृत्

ဤဝတ်ကို ပြီးစီးသည့်အခါ အဆုံးတွင် ရွှေဖြင့် ဒါနပြုရမည်။ ထိုကြောင့် ဗိဿနု၏ ပဒ (ခြေတော်) သော သာသနာဌာနကို ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ဤသည်ကို “ကృష్ణဝတ်” ဟု ခေါ်ကြ하며 ကလ္ပအဆုံး၌ မင်းအာဏာနှင့် ရာဇသုခ လာဘ်ရခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။

Verse 112

पायसाशी समांते तु दद्याद्विप्राय गोयुगम् । लक्ष्मीलोके वसेत्कल्पमेतद्देवीव्रतं स्मृतं

ဝတ်အဆုံးတွင်—ပာယသ (နို့ဆန်ပြုတ်/ခီရ) ကိုသာ စားသုံး၍—ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား နွားတစ်စုံကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် လက္ခမီ၏ လောက၌ ကလ္ပတစ်လုံးလုံး နေထိုင်ရသည်။ ဤကို “ဒေဝီဝတ်” ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 113

सप्तम्यां नक्तभुग्दद्यात्समाप्ते गां पयस्विनीं । सूर्यलोकमवाप्नोति भानुव्रतमिदं स्मृतम्

သတ္တမီနေ့တွင် နက္တဘုဂ်—ညအချိန်၌သာ အစာစားရမည်။ ဝတ်ပြီးဆုံးသည့်အခါ နို့ပေးသော နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုကြောင့် စူရျ၏ လောကကို ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ဤကို “ဘဟာနုဝတ်” ဟု သိကြသည်။

Verse 114

चतुर्थ्यां नक्तभुग्दद्याद्धेमंते गोयुगं तथा । एतद्वैनायकं नाम शिवलोकफलप्रदम्

စတုတ္ထီနေ့တွင် နက္တဘုဂ်—ညအချိန်၌သာ အစာစားရမည်။ ထို့ပြင် ဟေမန္တ (ဆောင်း) ရာသီ၌ နွားတစ်စုံကို ဒါနပြုရမည်။ ဤအကျင့်ကို “ဝိုင်နာယက” ဝတ်ဟု ခေါ်ပြီး၊ ရှိဝလောက ရောက်ခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 115

महाफलानि यस्त्यक्त्वा चातुर्मास्ये द्विजातये । हैमानि कार्तिकेदद्याद्धोमान्ते गोयुगं तथा

မိမိအတွက် မဟာဖလများကို စွန့်လွှတ်၍ စာတုရ္မာသျကာလအတွင်း ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) အား ကာရ္တိကလတွင် ရွှေဒါန ပေးရမည်။ ထို့ပြင် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) အဆုံးတွင်လည်း နွားတစ်စုံကို ထပ်မံ ဒါနပြုရမည်။

Verse 116

एतत्सौरव्रतं नाम सूर्यलोकफलप्रदम् । द्वादशाद्वादशीर्यस्तु समाप्योपोषणे नृप

ဤသည်ကို “ဆော်ရဝရတ” (Saura-vrata) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ နေမင်း၏ လောက (Sūrya-loka) ကို ရောက်ရှိခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသည်။ အို မင်းကြီး၊ တစ်ကြိမ် ဒွာဒသီမှ နောက်တစ်ကြိမ် ဒွာဒသီအထိ ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်၍ အဆုံးတွင် အစာမစားအုပ်ဝါသဖြင့် ပြီးစီးစေသူ…

Verse 117

गोवस्त्रकांचनैर्विप्रान्पूजयेच्छक्तितो नरः । परं पदमवाप्नोति विष्णुव्रतमिदं स्मृतम्

လူသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း နွား၊ အဝတ်အစားနှင့် ရွှေတို့ဖြင့် ဘြာဟ္မဏများကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထိုသူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) ကို ရောက်ရှိသည်—ဤသည်ကို ဗိဿဏုဝရတ (Viṣṇu-vrata) ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 118

चतुर्दश्यां तु नक्ताशी समान्ते गोयुगप्रदः । शैवं पदमवाप्नोति त्रैयंबकमिदं स्मृतम्

စတုရဒသီ (Caturdaśī) နေ့တွင် ညအချိန်၌သာ အစာစားရမည်။ ထို့ပြင် ဝရတအဆုံးတွင် နွားတစ်စုံကို လှူဒါန်းရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ရှိဝပဒ (Śiva) ကို ရောက်ရှိသည်—ဤသည်ကို တြိုင်ယမ္ဘက (Traiyambaka) ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 119

सप्तरात्रोषितो दद्याद्घृतकुंभं द्विजातये । वरव्रतमिदं प्राहुर्ब्रह्मलोकफलप्रदम्

ညခုနစ်ညတိုင်တိုင် ဝရတကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇာတ (ဘြာဟ္မဏ) တစ်ဦးအား ဂျီ (ghee) အိုးတစ်လုံး လှူဒါန်းရမည်။ ဤသည်ကို အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဝရတဟု ဆိုကြပြီး၊ ဘြဟ္မာလောက (Brahmā-loka) ရောက်ရှိခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 120

असौ काशीं समासाद्य धेनुं दत्ते पयस्विनीम् । शक्रलोके वसेत्कल्पमिदं मंत्रव्रतं स्मृतम्

ကာရှီ (Kāśī) သို့ ရောက်ပြီးနောက် နို့အလွန်ပေါများသော နွားနို့ပေးနွား (paysvinī dhenu) ကို လှူဒါန်းသည်။ ထိုသူသည် ရှက္ကရလောက (Śakra-loka) အင်ဒြာ၏ လောက၌ ကလ္ပတစ်ကာလ တိုင်တိုင် နေထိုင်ရသည်—ဤသည်ကို မန္တရဝရတ (mantra-vrata) ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 121

मुखवासं परित्यज्य समांते गोप्रदो भवेत् । वारुणं लोकमाप्नोति वारुणव्रतमुच्यते

ပါးစပ်အနံ့မွှေး (mouth-perfume) သုံးစွဲခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ နှစ်ကုန်တွင် နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုသူသည် ဝရုဏဒေဝ၏ လောကကို ရောက်ရှိသည်—ဤသည်ကို ဝါရုဏဝရတ (Vāruṇa-vrata) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 122

चांद्रायणं च यः कुर्याद्धैमं चंद्रं निवेदयेत् । चंद्रव्रतमिदं प्रोक्तं चंद्रलोकफलप्रदम्

ချန်ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) အနုဋ္ဌာန်ကို ပြုလုပ်ပြီး လမင်း၏ ရွှေရုပ်တုကို ပူဇော်သူသည်—ဤသည်ကို ချန်ဒြဝရတ (Candra-vrata) ဟု ဆိုကြပြီး၊ ချန်ဒြလောက ရောက်ခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 123

ज्येष्ठे पंचतपा योंते हेमधेनुप्रदो दिवम् । यात्यष्टमीचतुर्दश्यो रुद्रव्रतमिदं स्मृतम्

ဂျေဋ္ဌ (Jyeṣṭha) လတွင် အဆုံးတွင် ပဉ္စတပါ (တပဿာ ၅ မျိုး) ကို ကျင့်ပြီး ရွှေနွား (ဟေမဓေနု) ကို ဒါနပြုသူသည် ကောင်းကင်/သုဝဏ္ဏဘုံသို့ ရောက်သည်။ ဤသည်ကို အဋ္ဌမီနှင့် စတုရ္ဒသီနေ့များတွင် ဆောင်ရွက်သော ရုဒြဝရတ ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 124

सकृद्विधानकं कुर्यात्तृतीयायां शिवालये । समाप्ते धेनुदो याति भवानीव्रतमुच्यते

တတိယတိထီနေ့တွင် ရှိဝဘုရားကျောင်း၌ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း တစ်ကြိမ်သာ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ပြီးဆုံးလျှင် နွားကို ဒါနပြုရမည်—ဤသည်ကို ဘဝါနီဝရတ (Bhavānī-vrata) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 125

माघे निश्यार्द्रवासाः स्यात्सप्तम्यां गोप्रदो भवेत् । दिविकल्पं वसित्वेह राजा स्यात्पवनव्रतम्

မာဃ (Māgha) လတွင် ညအခါ စိုစွတ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ သတ္တမီနေ့တွင် နွားကို ဒါနပြုရမည်။ ဤလောက၌ နတ်တို့ကဲ့သို့ နေထိုင်ပြီးနောက် ဤလောကတွင်ပင် မင်းဖြစ်လာသည်—ဤသည်ကို ပဝနဝရတ (Pavana-vrata) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 126

त्रिरात्रोपोषितो दद्यात्फाल्गुन्यां भवनं शुभम् । आदित्यलोकमाप्नोति धामव्रतमिदं स्मृतम्

ညသုံးည အစာရှောင်ပြီး ဖာလ္ဂုဏ မာသတွင် မင်္ဂလာရှိသော အိမ်တစ်လုံးကို ဒါနပြုလျှင်၊ ဤသည်ကို «ဓာမ-ဝရတ» ဟု ခေါ်ကြပြီး အာဒိတျ (နေဘုရား) လောကသို့ ရောက်၏။

Verse 127

त्रिसंध्यं पूज्य दांपत्यमुपवासी विभूषणैः । ददन्मोक्षमवाप्नोति मोक्षव्रतमिदं स्मृतम्

နေ့၏ သုံးဆန္ဓျာအချိန်တိုင်းတွင် ဒေဝဒမ္ပတီကို ပူဇော်၍ အစာရှောင်ကာ အလင်္ကာများကို ဆက်ကပ်သူသည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရ၏။ ဤသည်ကို «မောက္ခ-ဝရတ» ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 128

दत्त्वासितद्वितीयायामिंदौ लवणभाजनम् । समाप्ते गोप्रदो याति विप्राय शिवमंदिरम्

ရှုကလပက္ခ ဒုတိယတိထီတွင် လသည် «အိန္ဒု» နက္ခတ်၌ ရှိစဉ် ဆားထည့်အိုးကို ဒါနပြု၍၊ အခမ်းအနားပြီးဆုံးသော် နွားကို ဒါနပေးကာ ဗြာဟ္မဏထံနှင့် ရှိဝမন্দိရသို့ သွားရမည်။

Verse 129

कांस्यं सवस्त्रं राजेन्द्र दक्षिणासहितं तथा । समाप्ते गां च यो दद्यात्स याति शिवमंदिरम्

အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ အဝတ်အစားနှင့်တကွ ကြေးဝါ (ကံသျ) အိုးကို သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာနှင့်အတူ ဒါနပြု၍၊ အဆုံးတွင် နွားကိုလည်း ဒါနပေးသူသည် ရှိဝ၏ ဓာမ/မন্দိရသို့ ရောက်၏။

Verse 130

कल्पांते राजराजस्स्यात्सोमव्रतमिदं स्मृतम् । प्रतिपत्स्वेकभक्ताशी समाप्ते च फलप्रदः

ကလ္ပအဆုံးတွင် မင်းတို့၏မင်း ဖြစ်လာ၏—ဤသည်ကို «ဆိုမ-ဝရတ» ဟု မှတ်သားကြသည်။ ပရတိပဒါနေ့များတွင် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်၍ ကျင့်သုံးလျှင်၊ ပြီးဆုံးရာ၌ အကျိုးဖလကို ပေး၏။

Verse 131

वैश्वानरपदं याति शिखिव्रतमिदं स्मृतम् । हैमं पलद्वयादूर्द्ध्वं रथमश्वयुगान्वितम्

ဤဝတ်ကို “သိခီ-ဝရတ” ဟု မှတ်သားကြသည်။ ဤဝတ်အားဖြင့် ဘုရားသဒ္ဓါရှိသူသည် ဝိုင်ရှ္ဝာနရ အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သည်။ အကျိုးအဖြစ် ပလ နှစ်ခုထက် ပိုမိုတန်ဖိုး/အလေးချိန်ရှိသော မြင်းတပ်ဆင်ထားသည့် ရွှေရထားကို ရရှိသည်။

Verse 132

दद्यात्कृतोपवासः स दिवि कल्पशतं वसेत् । तदंते राजराजस्स्यादश्वव्रतमिदं स्मृतम्

အစာရှောင်ဝတ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒါနပြုလျှင်၊ ကလ္ပ တစ်ရာကြာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရသည်။ ထိုကာလအဆုံးတွင် ရာဇာတို့၏ ရာဇာ ဖြစ်လာသည်—ဤသည်ကို “အရှ္ဝ-ဝရတ” ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 133

तद्वद्धेमरथं दद्यात्करिभ्यां संयुतं पुनः । सत्यलोके वसेत्कल्पं सहस्रमपि भूमिपः

ထိုနည်းတူပင်၊ ဘုရင်တစ်ပါးက ဆင်နှစ်ကောင်တပ်ဆင်ထားသော ရွှေရထားကို ထပ်မံဒါနပြုလျှင်၊ စတျယလောက၌ ကလ္ပ တစ်ထောင်ကြာ နေထိုင်ရသည်။

Verse 134

भवेदिहागतो भूम्यां करिव्रतमिदं स्मृतम् । दशम्यामेकभक्ताशी समाप्ते दशधेनुदः

ဤသို့ပင် မြေပြင်လောကသို့ ရောက်လာသူအတွက် ဤဝတ်ကို “ကရိ-ဝရတ” (ဆင်ဝတ်) ဟု မှတ်သားကြသည်။ ဒသမီနေ့တွင် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ရမည်။ ပြီးဆုံးသည့်အခါ နွား ဆယ်ကောင်ကို ဒါနပြုရမည်။

Verse 135

दीपं च कांचनं दद्याद्ब्रह्माण्डाधिपतिर्भवेत् । एतद्विश्वव्रतं नाम महापातकनाशनम्

မီးအိမ်နှင့် ရွှေကို ဒါနပြုသူသည် ဘြဟ္မာဏ္ဍ၏ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာသည်။ ဤဝတ်ကို “ဝိශ්ဝ-ဝရတ” ဟု ခေါ်하며၊ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဝတ်ဖြစ်သည်။

Verse 136

कन्यादानं तु कार्तिक्यां पुष्करे यः करिष्यति । एकविंशद्गुणोपेतो ब्रह्मलोकं गमिष्यति

ကာတိကလတွင် ပုရှ္ကရ၌ ကညာဒါနကို ပြုလုပ်သူသည် ကုသိုလ် ၂၁ ဆ တိုးပွား၍ ဗြဟ္မာလောကသို့ ရောက်မည်။

Verse 137

कन्यादानात्परं दानं नैव चास्त्यधिकं क्वचित् । पुष्करे तु विशेषेण कार्तिक्यां तु विशेषतः

ကညာဒါနထက် မြင့်မြတ်သော ဒါနမရှိ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထိုထက်ကြီးမားသော ပေးကမ်းမှု မရှိ။ ပုရှ္ကရ၌ အထူးဖြစ်ပြီး ကာတိကလတွင် အထူးအထူး ဖြစ်၏။

Verse 138

विप्राय विधिवद्देयं तेषां लोकोक्षयो भवेत् । तिलपिष्टमयं कृत्वा गजं रत्नसमन्वितम्

နည်းလမ်းမှန်ကန်သည့် ဝိဓိအတိုင်း ဗြာဟ္မဏအား ပေးလှူရမည်; ထိုကြောင့် သူတို့၏ သုခလောကသည် မပျက်မယွင်း အက္ခယ ဖြစ်၏။ နှမ်းပိဋ္ဌာန်ဖြင့် ဆင်ကို ပုံဖော်၍ ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ လှူဒါန်းရမည်။

Verse 139

विप्राय ये प्रयच्छंति जलमध्ये स्थिता नराः । तेषां चैवाक्षयो लोको भविता भूतसंप्लवम्

ရေထဲအလယ်၌ ရပ်နေစဉ် ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပေးလှူသူတို့အတွက် လောကနေရာသည် အက္ခယ မပျက်မယွင်း ဖြစ်မည်—မဟာပရလယ (ကမ္ဘာပျက်ကပ်) အချိန်၌ပင်။

Verse 140

यः पठेच्छृणुयाद्वापि व्रतषष्ठिमनुत्तमाम् । मन्वंतरशतं सोपि गंधर्वाधिपतिर्भवेत्

ဤ အထူးမြတ်သော ‘ဝရတ-ရှဿဋ္ဌီ’ ကို ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားသူပင်လျှင် မနွန္တရ တစ်ရာတိုင်အောင် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အධိပတိ ဖြစ်လာမည်။

Verse 141

षष्ठिव्रतं भारत पुण्यमेतत्तवोदितं विश्वजनीनमद्य । श्रोतुं यदीच्छा तवराजराज शृणु द्विजातेः करणीयमेतत्

အို ဘာရတ၊ သင်ပြောကြားသော သန့်ရှင်းမြတ်သော သဿဋ္ဌီ-ဝရတသည် အမှန်တကယ် ကုသိုလ်ပွားစေ၍ လူအပေါင်းတို့အတွက် အကျိုးရှိ၏။ အို မင်းတို့၏မင်း၊ သင်ကြားလိုပါက နားထောင်လော့—ဤသည်မှာ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့ ပြုလုပ်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်၏။

Verse 142

नैर्मल्यं भावशुद्धिश्चविनास्नानं न विद्यते । तस्मान्मनोविशुद्ध्यर्थं स्नानमादौ विधीयते

ရေချိုးခြင်းမရှိလျှင် သန့်ရှင်းမှုလည်း မရ၊ စိတ်အတွင်းခံသဘော၏ သန့်စင်မှုလည်း မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကိုသန့်စင်ရန် အစဦးတွင်ပင် ရေချိုးခြင်းကို ချမှတ်ထားသည်။

Verse 143

अनुद्धृतैरुद्धृतैर्वा जलैः स्नानं समाचरेत् । तीर्थं प्रकल्पयेद्विद्वान्मूलमंत्रेण मंत्रवित्

သဘာဝအတိုင်းရှိသောရေ (မတင်မယူ) သို့မဟုတ် ရေကိုတင်ယူထားသောရေဖြင့်လည်း စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးရမည်။ မန္တရကိုကျွမ်းကျင်သော ပညာရှိသည် မူလမန္တရဖြင့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထကို ရိုးရာအတိုင်း စတင်တည်ထောင်ရမည်။

Verse 144

नमो नारायणायेति मूलमंत्र उदाहृतः । सदर्भपाणिर्विधिना आचांतः प्रयतः शुचिः

“နမော နာရာယဏာယ” ဟူသည် မူလမန္တရဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် လက်တွင် ကုရှာမြက် (ဒರ್ಭ) ကိုကိုင်၍၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း အာစမန ပြုကာ၊ စည်းကမ်းရှိ၍ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်သည်။

Verse 145

चतुर्हस्तसमायुक्तं चतुरश्रं समंततः । प्रकल्प्यावाहयेद्गंगामेभिर्मंत्रैर्विचक्षणः

လက်လေးလက်အတိုင်းအတာရှိသော စတုရန်းနေရာကို အရပ်လေးမျက်နှာလုံး ပြင်ဆင်တည်ဆောက်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် ဤမန္တရများဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဒေဝီ ဂင်္ဂါကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ပြုရမည်။

Verse 146

विष्णोः पादप्रसूतासि वैष्णवी विष्णुदेवता । त्राहि नस्त्वेनसस्तस्मादाजन्ममरणांतिकात्

အို ဝိုင်ရှ္ဏဝီ၊ သင်သည် ဗိဿဏု၏ ခြေတော်မှ ပေါ်ပေါက်လာသူ၊ ဗိဿဏုကိုယ်တိုင်က သင်၏ ဒေဝတော်တန်ခိုးဖြစ်သော ဒေဝီ—ဤဘဝမွေးဖွားချိန်မှ မရဏအဆုံးတိုင်အောင် ထိုအပြစ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ။

Verse 147

तिस्रः कोट्योर्धकोटी च तीर्थानां वायुरब्रवीत् । दिवि भुव्यंतरिक्षे च तानि ते संति जाह्नवि

ဝါယုက တီရ္ထသန့်ရှင်းရာများသည် ကိုဋိ သုံးနှင့် ကိုဋိ တစ်ဝက် ရှိကြောင်း ကြေညာ하였다။ အို ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ)၊ ထိုသန့်ရှင်းရာများသည် ကောင်းကင်လောက၊ မြေပြင်လောကနှင့် အန္တရာယ်ကင်းသော အလယ်လောက (အာကာသ) တွင်လည်း ရှိနေသည်။

Verse 148

नंदिनीत्येव ते नाम देवेषु नलिनीति च । दक्षा पृथ्वी च सुभगा विश्वकाया शिवासिता

“လူတို့အကြား သင်၏နာမသည် နန္ဒိနီ ဟူ၍မှန်ကန်ပြီး၊ ဒေဝတို့အကြား သင်ကို နလိနီ ဟုခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ဒက္သာ၊ ပृथဝီ၊ သုဘဂါ၊ ဝိශ්ဝကာယာ နှင့် ရှိဝါသိတာ ဟူသော နာမများဖြင့်လည်း ထင်ရှားသည်။”

Verse 149

विद्याधरी सुप्रसन्ना तथा लोकप्रसादिनी । क्षेमा च जाह्नवी चैव शांता शांतिप्रदायिनी

သူမသည် ဝိဒ္ယာဓရီ၊ အမြဲတမ်း ကြည်နူးသနားတော်မူသူ၊ လောကတို့အား ကရုဏာအကျိုးပေးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် က္ရှေမာ နှင့် ဇာဟ္နဝီ၊ ထို့နောက် ရှာန္တာ—ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးသနားသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 150

एतानि पुण्यनामानि स्नानकाले प्रकीर्त्तयेत् । भवेत्सन्निहिता तत्र गंगा त्रिपथगामिनी

ရေချိုးသန့်စင်ချိန်၌ ဤပုဏ္ဏနာမများကို ရွတ်ဆိုသင့်သည်။ ထိုအခါ သုံးလောကကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသော တြိပထဂါမိနီ ဂင်္ဂါသည် ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တိုင် စံနိဟိတ ဖြစ်လာသည်။

Verse 151

सप्तवाराभिजप्तेन करसंपुटयोजितम् । मूर्ध्नि कुर्याज्जलं भूयस्त्रिचतुःपंचसप्तधा

မန္တရကို ခုနစ်ကြိမ် ရွတ်ဆို၍ ရေကို သန့်စင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ခွက်ပုံစံဖြင့် ပေါင်းဆုံထား၍ ထိုရေကို ဦးခေါင်းထိပ်ပေါ်သို့ ထပ်မံ သုံး၊ လေး၊ ငါး သို့မဟုတ် ခုနစ်ကြိမ် လောင်းချရမည်။

Verse 152

स्नानं कुर्यान्मृदातद्वदामंत्र्य तु विधानतः । अश्वक्रांते रथक्रांते विष्णुक्रांते वसुंधरे

သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ထိုမြေညက်ဖြင့် ရေချိုးရမည်။ ထို့အပြင် ထိုမြေကို အာဝဟနပြု၍ ဤသို့ မန္တရဆိုရမည်– “အို မြေမိခင်၊ မြင်းခြေဖြင့် နင်းခံရသော၊ ရထားခြေဖြင့် နင်းခံရသော၊ ဗိဿဏု၏ ခြေရာဖြင့် နင်းခံရသော—အို ဝသုန္ဓရာ၊ လောကကို ထမ်းဆောင်သူ”။

Verse 153

मृत्तिके हर मे पापं यन्मया दुष्कृतं कृतम् । उद्धृतासि वराहेण कृष्णेन शतबाहुना

အို သန့်ရှင်းသော မြေညက်ရေ၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးပါ—ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သော မကောင်းမှု အားလုံးကို။ သင်သည် ဝရာဟာအဝတာရက ထုတ်ယူမြှောက်တင်ခဲ့ပြီး လက်တစ်ရာရှိသော ကృష్ణကလည်း မြှောက်တင်ခဲ့သည်။

Verse 154

नमस्ते सर्वलोकानां प्रभवोरणि सुव्रते । एवं स्नात्वा ततः पश्चादाचम्य तु विधानतः

အို သီလဝတီဒေဝီ၊ လောကအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်၊ သင့်အား နမஸ్కာရ။ ဤသို့ ရေချိုးပြီးနောက် ဝိဓိအတိုင်း အာစမန (ācamana) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 155

उत्थाय वाससी शुभ्रे शुद्धे तु परिधाय वै । ततस्तु तर्पणं कुर्यात्त्रैलोक्याप्यायनाय वै

ထပြီးနောက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ မင်္ဂလာရှိသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ ထို့နောက် သုံးလောက၏ အာဟာရနှင့် ကောင်းကျိုးအတွက် တർပဏ (tarpaṇa) ဟူသော ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 156

ब्रह्माणं तर्पयेत्पूर्वं विष्णुं रुद्रं प्रजापतीन् । देवायक्षास्तथा नागा गंधर्वाप्सरसां गणाः

ဦးစွာ ဘြဟ္မာသို့ တർပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း) ဆက်ကပ်၍၊ ထို့နောက် ဗိဿနု၊ ရုဒြ နှင့် ပ္ရဇာပတိတို့သို့ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့အတူ ဒေဝတား၊ ယက္ခ၊ နာဂ နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ-အပ္සරာ အစုအဝေးတို့သို့လည်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 157

क्रूरास्सर्पाः सुपर्णाश्च तरवो जंभकादयः । विद्याधरा जलधरास्तथैवाकाशगामिनः

ကြမ်းတမ်းသော မြွေများ၊ စုပဏ္ဏကဲ့သို့သော ငှက်များ (ဂရုဍသမာန်)၊ သစ်ပင်များနှင့် ဇမ္ဘက စသည့် သတ္တဝါများ; ထို့ပြင် ဝိဒ္ယာဓရ၊ မိုးတိမ်ကိုဆောင်သူ (ဇလဓရ) နှင့် ကောင်းကင်၌ သွားလာသူတို့လည်း (ရှိ/ပေါ်ပေါက်) သည်။

Verse 158

निराधाराश्च ये जीवा पापधर्मरताश्च ये । तेषामाप्यायनायैतद्दीयते सलिलं मया

အထောက်အပံ့မဲ့သော သတ္တဝါများနှင့် အပြစ်ဓမ္မ၌ စွဲလမ်းသူများအတွက်—သူတို့၏ အားဖြည့်ခြင်းနှင့် ထောက်ပံ့ပေးခြင်းအလို့ငှာ ဤရေကို ငါက ဆက်ကပ်ပေး၏။

Verse 159

कृतोपवीतो देवेभ्यो निवीती च भवेत्ततः । मनुष्यांस्तर्पयेद्भक्त्या ऋषिपुत्रानृषींस्तथा

ဒေဝတားတို့အတွက် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို မှန်ကန်စွာ ဆင်ယင်ပြီးနောက် နိဝီတီ ပုံစံဖြင့် ဝတ်ဆင်ရမည်။ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် လူသားတို့သို့ တർပဏ ပြု၍၊ ထိုနည်းတူ ရှိသီတို့၏ သားများနှင့် ရှိသီတို့ကိုလည်း ပြုရမည်။

Verse 160

सनकश्च सनंदश्च तृतीयश्च सनातनः । कपिलश्चासुरिश्चैव वोढुः पंचशिखस्तथा

သနက၊ သနန္ဒ နှင့် တတိယ သနာတန; ကပိလ နှင့် အာသုရိလည်းကောင်း; ထို့ပြင် ဝိုဍု နှင့် ပဉ္စသိခာ တို့လည်း ဖြစ်ကြ၏။

Verse 161

सर्वे ते तृप्तिमायांतु मद्दत्तेनांबुना सदा । मरीचिमत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम्

ကျွန်ုပ်ပူဇော်သော ရေဖြင့် ထိုသူအပေါင်းတို့သည် အစဉ်အမြဲ ပြည့်ဝတင်းတိမ်ကြပါစေ—မရီချိ၊ အတြိ၊ အင်္ဂိရသ၊ ပုလஸ္တျ၊ ပုလဟ၊ ကရတု။

Verse 162

प्रचेतसं वसिष्ठं च भृगुं नारदमेव च । देवब्रह्मऋषीन्सर्वांस्तर्पयेत्साक्षतोदकैः

လက်ဖဝါးထဲမှ တိုက်ရိုက်ယူထားသော ရေဖြင့် ပရချေတသ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ဘృဂု၊ နာရဒတို့အားလည်းကောင်း၊ ဒေဝဋ္ဌိများနှင့် ဘြဟ္မာမှ ပေါက်ဖွားသော ဋ္ဌိများအားလုံးကိုလည်းကောင်း တර්ပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်ရမည်။

Verse 163

अपसव्यं ततः कृत्वा सव्यं जानु च भूतले । अग्निष्वात्तांस्तथा सौम्यान्हविष्मंतस्तथोष्मपान्

ထို့နောက် အပသဗျ (ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ခြင်း) ကို ပြု၍ ဘယ်ဒူးကို မြေပြင်ပေါ်တင်ကာ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဂ္နိෂ္ဝာတ္တ၊ ဟဝိષ္မန့် နှင့် ဥષ္မပာ တို့ကို ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 164

सुकालिनो बर्हिषदस्तथा चैवाज्यपान्पुनः । संतर्पयेत्पितॄन्भक्त्या सतिलोदकचंदनैः

ဘက္တိဖြင့် ထပ်မံ၍ ပိတೃများကို တင်းတိမ်စေရာ—သင့်ကာလ၌ ရောက်လာသူများ၊ ဘရ္ဟိષဒ၊ နှင့် ဂျီ (ghee) သောက်သူများ—လင်းစေ့ပါသော ရေနှင့် စန္ဒနံဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 165

सदर्भपाणिर्विधिना पितॄंन्स्वांस्तर्पयेतत्तः । पित्रादीन्नामगोत्रेण तथा मातामहानपि

ကူရှာမြက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထား၍ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း၊ ထို့နောက် မိမိ၏ ဘိုးဘွားပိတೃများအား တർပဏ ပူဇော်ရမည်။ ဖခင်နှင့် အခြားရှေးဘိုးဘွားတို့ကို အမည်နှင့် ဂိုတြာဖြင့် ခေါ်ဆိုကာ၊ မိခင်ဘက် မာတាមဟ (အဘိုး) များကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 166

संतर्प्य विधिवद्भक्त्या इमं मंत्रमुदीरयेत् । यो बांधवा बांधवा ये येन्यजन्मनि बांधवाः

ဗိဿနာတော်နည်းလမ်းအတိုင်း ဘက္တိဖြင့် (ရည်ရွယ်သူတို့ကို) စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်—ဤဘဝ၏ ဆွေမျိုးများအတွက်လည်းကောင်း၊ အခြားဘဝတွင် ဆွေမျိုးဖြစ်ခဲ့သူများအတွက်လည်းကောင်း။

Verse 167

ते तृप्तिमखिलायां तु येप्यस्मत्तोयकांक्षिणः । आचम्य विधिना सम्यगालिखेत्पद्ममग्रतः

ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ရေကို မျှော်လင့်၍ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရှာဖွေသူတို့လည်း—နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ အာစမန (ရေစုပ်သန့်စင်) ပြုလုပ်ပြီးနောက် မိမိရှေ့တွင် ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကို မှန်ကန်စွာ ရေးဆွဲရမည်။

Verse 168

साक्षताद्भिस्सपुष्पाभिः सतिलारुणचंदनैः । अर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नेन सूर्यनामानुकीर्तनैः

မပျက်စီးသော ဆန်စေ့ (အက္ခတ)၊ ပန်းများ၊ နှမ်းစေ့များနှင့် အနီရောင် စန္ဒနာတို့ဖြင့်—နေမင်း၏ နာမတော်များကို ကီရတန်ပြုရင်း ကြိုးစား၍ အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 169

नमस्ते विश्वरूपाय नमस्ते विष्णुरूपिणे । सर्वदेवनमस्तेस्तु प्रसीद मम भास्कर

ကမ္ဘာလောကအလုံးစုံကို ကိုယ်စားပြုသော ရုပ်တော်ရှင်၊ နမောနမတ်; ဗိဿနုရုပ်တော်ရှင်၊ နမောနမတ်။ ဒေဝတားအပေါင်း၏ နမောနမတ်တို့သည် သင်ထံသို့—ကျေးဇူးပြုပါ၊ အကျွန်ုပ်၏ ဘာස්ကရ (နေမင်း)။

Verse 170

दिवाकर नमस्तेस्तु प्रभाकर नमोस्तु ते । एवं सूर्यं नमस्कृत्य त्रिः कृत्वा च प्रदक्षिणम्

“ဒိဝါကရ၊ နမောနမတ်ပါ; ပရဘာကရ၊ နမောနမတ်ပါ။” ဤသို့ နေမင်း (စူရျ) ကို နမောနမတ်ပြုပြီးနောက် သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ရမည်။

Verse 171

द्विजं गां कांचनं चैव दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा गृहं व्रजेत् । स्वगेहस्थां ततः पुण्यां प्रतिमां चापि पूजयेत्

ဗြာဟ္မဏ၊ နွားနှင့် ရွှေကို မြင်၍ ရိုသေစွာ ထိတွေ့ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွားရမည်။ ထို့နောက် မိမိအိမ်၌ တည်ထားသော မင်္ဂလာပုဏ္ဏမယ မြတ်သော ဒေဝပုံတော်ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 172

भोजनं च ततः पश्चाद्द्विजपूर्वं च कारयेत् । अनेन विधिना सर्वॠषयः सिद्धिमागताः

ထို့နောက် အစားအစာကို စီစဉ်၍ ပထမဦးစွာ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များအား ဆောင်ရွက်ကျွေးမွေးရမည်။ ဤနည်းလမ်းတော်ကြောင့်ပင် ရှိသမျှ ရှိသီတို့သည် စိဒ္ဓိ (ဓမ္မအောင်မြင်မှု) ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။