Adhyaya 14

Verse 1

भीष्म उवाच । कथं त्रिपुरुषाज्जातो ह्यर्जुनः परवीरहा । कथं कर्णस्तु कानीनः सूतजः परिकीर्त्यते

ဘီရှ္မက ပြောသည်– ရန်သူဗီရတို့ကို သတ်နိုင်သော အာర్జုနသည် လူသုံးယောက်မှ မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့ပြင် ကර්ဏကို ကာနီန (မင်္ဂလာမဆောင်သေးသော မိန်းကလေးမှ မွေးသောသား) ဟူ၍လည်းကောင်း၊ စူတမျိုးရိုး (ရထားမောင်းမျိုး) မှ မွေးသူဟူ၍လည်းကောင်း မည်သို့ ခေါ်ဆိုကြသနည်း။

Verse 2

वरं तयोः कथं भूतं निसर्गादेव तद्वद । बृहत्कौतूहलं मह्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति

ထိုနှစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်သော အပေးအမြှောက် (ဗရ) သည် အစကတည်းက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု အလွန်ကြီးမားသဖြင့် သင်သည် ရှင်းလင်းပြောဆိုရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । छिन्ने वक्त्रे पुरा ब्रह्मा क्रोधेन महता वृतः । ललाटे स्वेदमुत्पन्नं गृहीत्वा ताडयद्भुवि

ပုလஸ္တျက ပြောသည်– ရှေးကာလတစ်ခါ၌ (တစ်ဦး၏) မျက်နှာကို ဖြတ်တောက်ထားသောအခါ ဘြဟ္မာသည် မဟာဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။ နဖူးပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ချွေးကို ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချ၍ ထုနှက်하였다။

Verse 4

स्वेदतः कुंडली जज्ञे सधनुष्को महेषुधिः । सहस्रकवची वीरः किंकरोमीत्युवाच ह

နတ်၏ ချွေးမှ ကုဏ္ဍလီ ပေါ်ထွန်းလာ၏—လေးကိုင်၊ အင်အားကြီး အာယုဓများ ပိုင်ဆိုင်၊ ကာဝါချာ တစ်ထောင်ဝတ်ဆင်သော သူရဲကောင်းဖြစ်၍ “အရှင်၏ အမှုတော်၌ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 5

तमुवाच विरिंचस्तु दर्शयन्रुद्रमोजसा । हन्यतामेष दुर्बुद्धिर्जायते न यथा पुनः

ထို့နောက် ဝိရိဉ္စ (ဗြဟ္မာ) သည် ရုဒ္ရကို အင်အားဖြင့် ညွှန်ပြကာ “ဤကူဗုဒ္ဓိကို သတ်ပစ်ကြလော့၊ ထပ်မံ မမွေးဖွားစေရန်” ဟု မိန့်၏။

Verse 6

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा धनुरुद्यम्य पृष्ठतः । संप्रतस्थे महेशस्य बाणहस्तोतिरौद्रदृक्

ဗြဟ္မာ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားသော် သူသည် နောက်ကျောမှ လေးကို မြှောက်ယူ၍ လက်တွင် မြားကိုင်ကာ အလွန်ရောဒြ မျက်စိဖြင့် မဟေရှ ထံသို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 7

दृष्ट्वा पुरुषमत्युग्रं भीतस्तस्य त्रिलोचनः । अपक्रांतस्ततो वेगाद्विष्णोराश्रममभ्यगात्

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ထိုပုရုෂကို မြင်သော် တြိလိုစန သည် ကြောက်လန့်၍ အရှိန်ဖြင့် နောက်ဆုတ်ကာ ဗိෂ္ဏု၏ အာရှရမ်သို့ အမြန်သွားလေ၏။

Verse 8

त्राहित्राहीति मां विष्णो नरादस्माच्च शत्रुहन् । ब्रह्मणा निर्मितः पापो म्लेच्छरूपो भयंकरः

“ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ၊ ဗိෂ္ဏုဘုရား—ရန်သူသတ်သူ—ဤလူထံမှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်ပါ! ဗြဟ္မာက အပြစ်သား၊ ကြောက်မက်ဖွယ်၊ မလေစ္ဆ-ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူကို ဖန်ဆင်းထားသည်”

Verse 9

यथा हन्यान्न मां क्रुद्धस्तथा कुरु जगत्पते । हुंकारध्वनिना विष्णुर्मोहयित्वा तु तं नरम्

“အို လောက၏အရှင်၊ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူက ကျွန်ုပ်ကို မထိုးမခတ်စေပါနှင့်” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် “ဟုṁ” ဟူသောအသံဖြင့် ထိုလူကို မောဟဖြစ်စေ하였다။

Verse 10

अदृश्यः सर्वभूतानां योगात्मा विश्वदृक्प्रभुः । तत्र प्राप्तं विरूपाक्षं सांत्वयामास केशवः

သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မမြင်နိုင်သူ—ယောဂသဘာဝတော်မူ၍ စကြဝဠာကိုမြင်တော်မူသော အရှင်—ကေရှဝသည် ထိုနေရာသို့ရောက်လာကာ ဗီရူပါက္ခကို နှစ်သိမ့်ပေး하였다။

Verse 11

ततस्स प्रणतो भूमौ दृष्टो देवेन विष्णुना । विष्णुरुवाच । पौत्रो हि मे भवान्रुद्र कं ते कामं करोम्यहम्

ထို့နောက် သူသည် မြေပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ပူဇော်နေစဉ်၊ ဒေဝ ဗိဿဏုက သူ့ကို မြင်တော်မူ၏။ ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်—“အို ရုဒ္ရ၊ သင်သည် ငါ၏ မြေးတော်ပင် ဖြစ်၏။ သင်၏ ဆန္ဒအဘယ်ကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်နည်း?”

Verse 12

दृष्ट्वा नारायणं देवं भिक्षां देहीत्युवाच ह । कपालं दर्शयित्वाग्रे प्रज्वलंस्तेजसोत्कटम्

နာရာယဏ ဒေဝကို မြင်လျှင် သူက “အလှူတန်ခိုး (ဘိက္ခာ) ပေးပါ” ဟုဆို၏။ ရှေ့တွင် ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို ပြကာ ပြင်းထန်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် လောင်မြိုက်ထွန်းလင်းလာ하였다။

Verse 13

कपालपाणिं संप्रेक्ष्य रुद्रं विष्णुरचिन्तयत् । कोन्यो योग्यो भवेद्भिक्षुर्भिक्षादानस्य सांप्रतम्

ရုဒ္ရသည် လက်ထဲတွင် ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်၍ ဗိဿဏုက စိတ်တွင် ဆင်ခြင်တော်မူသည်—“ယခုအခါ အလှူခံယူရန် ဤသူထက် သင့်တော်သော ဘိက္ခု အခြားမည်သူရှိမည်နည်း?”

Verse 14

योग्योऽयमिति संकल्प्य दक्षिणं भुजमर्पयत् । तद्बिभेदातितीक्ष्णेन शूलेन शशिशेखरः

“ဤသူသည် သင့်တော်၏” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ညာလက်မောင်းကို ပူဇော်အပ်နှံ하였다; ထို့နောက် လမောက်တော်ရှင် (ရှီဝ) သည် အလွန်စူးရှသော တြိရှူလဖြင့် ထိုးဖောက်하였다။

Verse 15

प्रावर्तत ततो धारा शोणितस्य विभोर्भुजात् । जांबूनदरसाकारा वह्निज्वालेव निर्मिता

ထို့နောက် အင်အားကြီးသူ၏ လက်မောင်းမှ သွေးစီးကြောင်း ပေါ်ထွက်စီးဆင်းလာသည်—ဂျာမ္ဘူနဒ ရွှေကျိုရည်ကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ မီးလျှံ၏ လျှာများမှ ဖန်ဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 16

निपपात कपालांतश्शम्भुना सा प्रभिक्षिता । ऋज्वी वेगवती तीव्रा स्पृशंती त्वांबरं जवात्

ရှမ္ဘူက မိမိ၏ ခေါင်းခွံအတွင်း အပေါက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သဖြင့်၊ သူမသည် တည့်တည့်၊ လျင်မြန်၍ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်—အလွန်မြန်လွန်း၍ ကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့။

Verse 17

पंचाशद्योजना दैर्घ्याद्विस्ताराद्दशयोजना । दिव्यवर्षसहस्रं सा समुवाह हरेर्भुजात्

အလျား ယောဇနာ ၅၀၊ အနံ ယောဇနာ ၁၀ ဖြစ်၍၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ဒိဗ္ဗနှစ် ၁၀၀၀ တိုင်အောင် သယ်ဆောင်ခံရသည်။

Verse 18

इयंतं कालमीशोसौ भिक्षां जग्राह भिक्षुकः । दत्ता नारायणेनाथ कापाले पात्र उत्तमे

ဤမျှကာလတစ်လျှောက် အရှင်ဣဿ (ဣရှ) သည် ဘိက္ခုရုပ်ဖြင့်ပင် ဘိက္ခာကို လက်ခံတော်မူ၏; အို နာထ၊ နာရာယဏသည် ထိုဒာနကို အထူးမြတ်သော ခေါင်းခွံဘောလ်ထဲသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 19

ततो नारायणः प्राह शंभुं परमिदं वचः । संपूर्णं वा न वा पात्रं ततो वै परमीश्वरः

ထို့နောက် နာရာယဏသည် သမ္ဘုအား အမြင့်မြတ်သော ဝစနာကို မိန့်ကြားတော်မူသည်။ “လက်ခံသူသည် ပြည့်စုံစွာ သင့်တော်သည်ဖြစ်စေ မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ၊ ပရမေශ්ဝရသည် ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်တော်မူ၏။”

Verse 20

सतोयांबुदनिर्घोषं श्रुत्वा वाक्यं हरेर्हरः । शशिसूर्याग्निनयनः शशिशेखरशोभितः

ဟရီ၏ စကားသံသည် ရေပြည့်မိုးတိမ်၏ ဂုဏ်ဂရုဏ်သံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသဖြင့်၊ ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုစကားကို ကြားပြီး တည်ငြိမ်နေ၏။ လမင်း၊ နေမင်း၊ မီးကဲ့သို့ မျက်စိများရှိ၍၊ ခေါင်းထိပ်၌ လမင်းကို ဆောင်သော အလှဖြင့် တင့်တယ်၏။

Verse 21

कपाले दृष्टिमावेश्य त्रिभिर्नेत्रैर्जनार्दनम् । अंगुल्या घटयन्प्राह कपालं परिपूरितम्

သူသည် ခေါင်းခွံပန်းကန်ပေါ်သို့ မျက်စိတင်၍၊ သုံးမျက်စိဖြင့် ဇနာရ္ဒနကို ကြည့်ကာ၊ လက်ချောင်းဖြင့် ပြင်ညှိပြီး “ခေါင်းခွံသည် ပြည့်စုံစွာ ပြည့်လျှံသွားပြီ” ဟု ကြေညာ၏။

Verse 22

श्रुत्वा शिवस्य तां वाणीं विष्णुर्धारां समाहरत् । पश्तोऽथ हरेरीशः स्वांगुल्या रुधिरं तदा

ရှီဝ၏ ထိုစကားကို ကြားသော် ဗိဿဏုသည် စီးဆင်းသည့် အလျားကို စုဆောင်း၍ ရပ်တန့်စေ၏။ ထို့နောက် ဟရီအတွက် အရှင်ဣရှွရသည် ထိုအခါ မိမိလက်ချောင်းဖြင့် သွေးကို ထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 23

दिव्यवर्षसहस्रं च दृष्टिपातैर्ममंथ सः । मथ्यमाने ततो रक्ते कलिलं बुद्बुदं क्रमात्

ထို့နောက် သူသည် မျက်စိတင်ခြင်းသာဖြင့် ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုအရာကို မွှေကာ မသွားမလာ မထွက်မဝင် မသက်သာဘဲ မသွားမလာ မသက်သာဘဲ မွှေ၏။ သွေးနီထုကြီးကို မွှေနေစဉ် အဆင့်ဆင့် မရှင်းလင်းသော ဖျော့ဖျော့ဖုံးနှင့် ဖောင်းဖောင်းအမြှုပ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 24

बभूव च ततः पश्चात्किरीटी सशरासनः । बद्धतूणीरयुगलो वृषस्कंधोङ्गुलित्रवान्

ထို့နောက် သူသည် မကွတ်တော်ဆောင်း၍ မြားလက်နက် (ဓနု) ကိုင်ဆောင်ကာ ပစ်မြားအိတ် နှစ်လုံးကို ချည်တပ်ထားပြီး၊ နွားထီးကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသန်မာသော ပခုံးရှိ၍ မြားပစ်ရာတွင် လက်ချောင်းကာ (အင်္ဂုလိတြ) ကို ဝတ်ဆင်ကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 25

पुरुषो वह्निसंकाशः कपाले संप्रदृश्यते । तं दृष्ट्वा भगवान्विष्णुः प्राह रुद्रमिदं वचः

ခေါင်းခွံအတွင်း၌ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်သော ပုရုෂတစ်ပါးကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရ၏။ ထိုသူကို မြင်သော် ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏုသည် ရုဒြ (ရှီဝ) ထံသို့ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 26

कपाले भव को वाऽयं प्रादुर्भूतोऽभवन्नरः । वचः श्रुत्वा हरेरीशस्तमुवाच विभो शृणु

“အို ဘဝ (ရှီဝ)၊ ခေါင်းခွံပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤလူသည် အမှန်တကယ် မည်သူနည်း?” ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) ၏ စကားကို ကြားသော် အီရှ (သခင်) သည် ထိုသူအား “အို မဟာတန်ခိုးရှင်၊ နားထောင်လော့” ဟု မိန့်၏။

Verse 27

नरो नामैष पुरुषः परमास्त्रविदां वरः । भवतोक्तो नर इति नरस्तस्माद्भविष्यति

ဤပုရုෂ၏ အမည်မှာ “နရ” ဖြစ်၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံး လက်နက်အတ္ထဗေဒကို သိကျွမ်းသူတို့အနက် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ သင်က “နရ” ဟု ခေါ်ခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ် “နရ” ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 28

नरनारायणौ चोभौ युगे ख्यातौ भविष्यतः । संग्रामे देवकार्येषु लोकानां परिपालने

နရနှင့် နာရာယဏ—ဤနှစ်ပါးသည် ယုဂကာလ၌ ထင်ရှားကျော်ကြားလာမည်။ စစ်ပွဲများတွင်၊ ဒေဝတို့၏ ကိစ္စရပ်များတွင်၊ နှင့် လောကတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာတွင် ဖြစ်၏။

Verse 29

एष नारायणसखो नरस्तस्माद्भविष्यति । अथासुरवधे साह्यं तव कर्ता महाद्युतिः

ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် “နရ” ဟူ၍ ဖြစ်လာမည်၊ နာရာယဏ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်မည်။ အဆုရတို့ကို သတ်နှိမ်ရာတွင် ထိုမဟာတေဇောထွန်းလင်းသူက သင့်အား ကူညီမည်။

Verse 30

मुनिर्ज्ञानपरीक्षायां जेता लोके भविष्यति । तेजोधिकमिदं दिव्यं ब्रह्मणः पंचमं शिरः

ပညာစမ်းသပ်ရာတွင် ထိုမုနိသည် လောက၌ အောင်မြင်သူ ဖြစ်မည်။ ဤသည်မှာ တေဇောအလွန်မြင့်သော ဒိဗ္ဗဝတ္ထု—ဗြဟ္မာ၏ ပဉ္စမဦးခေါင်း ဖြစ်သည်။

Verse 31

तेजसो ब्रह्मणो दीप्ताद्भुजस्य तव शोणितात् । मम दृष्टि निपाताच्च त्रीणि तेजांसि यानि तु

ဗြဟ္မာ၏ တောက်လောင်သော တေဇောမှ၊ သင့်လက်မောင်း၏ သွေးမှ၊ နှင့် ကျွန်ုပ်၏ မျက်စိအမြင် ကျရောက်မှုမှ—ထိုတေဇောသုံးပါး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 32

तत्संयोगसमुत्पन्नः शत्रुं युद्धे विजेष्यति । अवध्या ये भविष्यंति दुर्जया अपि चापरे

ထိုပေါင်းစည်းမှုမှ မွေးဖွားလာသူသည် စစ်ပွဲ၌ ရန်သူကို အနိုင်ယူမည်။ မသတ်နိုင်သူများဟု ဖြစ်လာမည့်သူများနှင့် အနိုင်ယူရန်ခက်သူများပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်မည်။

Verse 33

शक्रस्य चामराणां च तेषामेष भयंकरः । एवमुक्त्वा स्थितः शंभुर्विस्मितश्च हरिस्तदा

“သက္က (အိန္ဒြ) နှင့် အမရဒေဝတို့အတွက် ဤသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။” ဟုဆိုပြီးနောက် သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ရပ်တည်နေခဲ့၍ ထိုအခါ ဟရီ (ဗိဿနု) သည် အံ့ဩသွားသည်။

Verse 34

कपालस्थः स तत्रैव तुष्टाव हरकेशवौ । शिरस्यंजलिमाधाय तदा वीर उदारधीः

ဦးခေါင်းအရိုးပေါ်၌ ထိုင်လျက်ပင်၊ ဉာဏ်မြင့်မြတ်သော သူရဲကောင်းသည် ခေါင်းပေါ်တွင် လက်အုပ် (အဉ္ဇလီ) တင်ကာ ဟရ (ရှီဝ) နှင့် ကေရှဝ (ဗိဿနု) နှစ်ပါးကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 35

किंकरोमीति तौ प्राह इत्युक्त्वा प्रणतः स्थितः । तमुवाच हरः श्रीमान्ब्रह्मणा स्वेन तेजसा

သူက “အဘယ်ကို ပြုရမည်နည်း” ဟုဆိုကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပသော သရီးမန် ဟရ (ရှီဝ) သည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 36

सृष्टो नरो धनुष्पाणिस्त्वमेनं तु निषूदय । इत्थमुक्त्वांजलिधरं स्तुवंतं शंकरो नरम्

“လက်တွင် မြားလက်နက် (ဓနု) ကိုင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို ဖန်ဆင်းပြီးပြီ—ယခု သင်သည် ဤသူကို သတ်ပစ်ရမည်” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ အဉ္ဇလီကိုင်ကာ ချီးမွမ်းနေသော ထိုလူအား ရှင်ကရာ (သင်္ကရ) မိန့်တော်မူ၏။

Verse 37

तथैवांजलिसंबद्धं गृहीत्वा च करद्वयम् । उद्धृत्याथ कपालात्तं पुनर्वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် အဉ္ဇလီဖြင့် ဆက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ယူကာ ဦးခေါင်းအရိုးပေါ်မှ မြှောက်တင်ပြီး၊ ထပ်မံ၍ သူ့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 38

स एष पुरुषो रौद्रो यो मया वेदितस्तव । विष्णुहुंकाररचितमोहनिद्रां प्रवेशितः

“ဤသူသည် ငါက သင့်အား အသိပေးခဲ့သော ရောဒြပုရုရှ (ကြမ်းတမ်းသူ) ပင် ဖြစ်၏။ ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသော ‘ဟုမ်ကာရ’ ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော မောဟနိဒ္ရာ (လှည့်ဖြားအိပ်မက်) ထဲသို့ ဝင်စေထားသည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

विबोधयैनं त्वरितमित्युक्त्वान्तर्दधे हरः । नारायणस्य प्रत्यक्षं नरेणानेन वै तदा

“သူ့ကို ချက်ချင်း နိုးစေပါ” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် အန္တရာဓာန်သွား၏။ ထို့နောက် ဤလူ၏ အားဖြင့် နာရာယဏသည် သူတို့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 40

वामपादहतः सोपि समुत्तस्थौ महाबलः । ततो युद्धं समभवत्स्वेदरक्तजयोर्महत्

ဘယ်ခြေဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသော်လည်း အင်အားကြီးမားသူသည် ထပ်မံ ထလာ၏။ ထို့နောက် စွေဒနှင့် ရက္တဇ တို့အကြား မဟာစစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 41

विस्फारितधनुः शब्दं नादिताशेषभूतलम् । कवचं स्वेदजस्यैकं रक्तजेन त्वपाकृतम्

လေးကို ဆွဲတင်သံသည် မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံး ထွက်ဟိန်းမြည်၏။ ထို့နောက် ချွေးမှ ပေါ်ဖွားသူ၏ ကာဝတ်တစ်စုံတည်းကို သွေးမှ ပေါ်ဖွားသူက ဖယ်ရှားလိုက်၏။

Verse 42

एवं समेतयोर्युद्धे दिव्यं वर्षद्वयं तयोः । युध्यतोः समतीतं च स्वेदरक्तजयोर्नृप

ဤသို့ နှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့၍ စစ်တိုက်ရာတွင်၊ အို မင်းကြီး၊ ဒိဗ္ဗနှစ်နှစ် ကာလ ကုန်လွန်သွား၏။ စွေဒနှင့် ရက္တဇ တို့သည် တိုက်ခိုက်ရင်း ချွေးစို၍ သွေးလိမ်းကပ်နေကြ၏။

Verse 43

रक्तजं द्विभुजं दृष्ट्वा स्वेदजं चैव संगतौ । विचिन्त्य वासुदेवोगाद्ब्रह्मणः सदनं परम्

သွေးမှ ပေါ်ဖွားသူကို လက်နှစ်ဖက်ရှိသူအဖြစ်လည်း၊ ချွေးမှ ပေါ်ဖွားသူကိုလည်း အတူတကွ မြင်သော် ဝါစုဒေဝသည် စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဗြဟ္မာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နန်းတော်သို့ သွားရောက်၏။

Verse 44

ससंभ्रममुवाचेदं ब्रह्माणं मधुसूदनः । रक्तजेनाद्य भो ब्रह्मन्स्वेदजोयं निपातितः

အလွန်စိတ်လှုပ်ရှား၍ မဓုသူဒန (ဗိဿဏု) သည် ဘြဟ္မာအား မိန့်တော်မူသည်— “အို ဘြဟ္မန်၊ ယနေ့ ချွေးမှ မွေးဖွားသော ဤသတ္တဝါကို သွေးမှ မွေးဖွားသူက လဲကျစေခဲ့ပြီ”

Verse 45

श्रुत्वैतदाकुलो ब्रह्मा बभाषे मधुसूदनम् । हरे द्यजन्मनि नरो मदीयो जीवतादयम्

ဤစကားကိုကြားသော် ဘြဟ္မာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ မဓုသူဒနအား မိန့်တော်မူသည်— “အို ဟရီ၊ နောက်ဘဝ၌ ငါ၏ဤလူသားသည် ပြန်လည်အသက်ရှင်ပါစေ—ဤသည် ငါ၏ဆုတောင်းပန်ကြားချက်”

Verse 46

तथा तुष्टोऽब्रवीत्तं च विष्णुरेवं भविष्यति । गत्वा तयो रणमपि निवार्याऽऽह च तावुभौ

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် နှစ်သက်တော်မူ၍ “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ပြင် သူတို့ထံသို့သွားကာ တိုက်ပွဲကို တားဆီးပြီး နှစ်ဦးစလုံးအား မိန့်ကြားတော်မူသည်။

Verse 47

अन्यजन्मनि भविता कलिद्वापरयोर्मिथः । संधौ महारणे जाते तत्राहं योजयामि वां

အခြားဘဝ၌ ကလိယုဂနှင့် ဒွာပရယုဂ တို့၏ ဆုံချက်တွင် မဟာစစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ထိုနေရာ၌ ငါသည် သင်တို့နှစ်ဦးကို ထိုတွေ့ဆုံမှုအတွက် ဆုံစည်းစေမည်။

Verse 48

विष्णुना तु समाहूय ग्रहेश्वरसुरेश्वरौ । उक्ताविमौ नरौ भद्रौ पालनीयौ ममाज्ञया

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် ဂြိုဟ်တို့၏အရှင်နှင့် ဒေဝတို့၏အရှင်ကို ခေါ်ယူ၍ “ဤကောင်းမြတ်သော လူနှစ်ဦးကို ငါ၏အမိန့်အတိုင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Verse 49

सहस्रांशो स्वेदजोयं स्वकीयोंऽशो धरातले । द्वापरांतेवतार्योयं देवानां कार्यसिद्धये

ဤသူသည် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ပိုင် ဆူရိယနတ်တော်ဖြစ်၍ ချွေးမှ မွေးဖွားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ မိမိ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဒွာပရယုဂ အဆုံး၌ ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် အဝတားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းမည်။

Verse 50

यदूनां तु कुले भावी शूरोनाम महाबलः । तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि

ယဒုဝంశ၌ “ရှူရ” ဟူသော မဟာဗလရှိသူ ပေါ်ထွန်းမည်။ သူ၏သမီးကို “ပෘထာ” ဟု ခေါ်ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အလှအပ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်မည်။

Verse 51

उत्पत्स्यति महाभागा देवानां कार्यसिद्धये । दुर्वासास्तु वरं तस्यै मंत्रग्रामं प्रदास्यति

ထိုမဟာကံကောင်းသော မိန်းမသည် ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် မွေးဖွားမည်။ ထို့ပြင် ဒုర్వာသာ ရှိသည် အမှန်တကယ် ပရဟိတပေးကာ သန့်ရှင်းသော မန္တရစုတစ်စုကို ပေးအပ်မည်။

Verse 52

मंत्रेणानेन यं देवं भक्त्या आवाहयिष्यति । देवि तस्य प्रसादात्तु तव पुत्रो भविष्यति

အို ဒေဝီ၊ ဤမန္တရဖြင့် မည်သည့်ဒေဝတော်ကိုမဆို ဘက္တိဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လျှင် ထိုဒေဝတော်၏ ကရုဏာကြောင့် သင်၌ သားတော် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 53

सा च त्वामुदये दृष्ट्वा साभिलाषा रजस्वला । चिंताभिपन्ना तिष्ठंती भजितव्या विभावसो

ထို့နောက် မိန်းမသည်—နေထွက်ချိန်၌ သင်ကို မြင်၍—လိုလားတမ်းတမှု ပြည့်နှက်ကာ ရာသီလာနေစဉ် အပူပင်စိတ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ하였다။ အို ဝိဘာဝစု (အဂ္ဂနီ)၊ သူမကို လက်ခံထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 54

तस्या गर्भे त्वयं भावी कानीनः कुंतिनंदनः । भविष्यति सुतो देवदेवकार्यार्थसिद्धये

ထိုမိန်းမ၏ ဝမ်း၌ သင်သည် ပဋိသန္ဓေယူမည်၊ ကုန္တီ၏ သားတော်ရေ—မင်္ဂလာမပြုဘဲ မွေးဖွားသော သားတော်အဖြစ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုသားတော်သည် နတ်တို့၏ သာသနာတော်လုပ်ငန်း အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံစေရန် ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 55

तथेति चोक्त्वा प्रोवाच तेजोराशिर्दिवाकरः । पुत्रमुत्पादयिष्यामि कानीनं बलगर्वितम्

“ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟုဆိုကာ တေဇောရাশিဖြစ်သော နေမင်းသည် ကြေညာ၏—“ငါသည် ကာနီန သားတော်ကို မွေးဖွားစေမည်၊ အင်အားကို မာနထောင်လွှားသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 56

यस्य कर्णेति वै नाम लोकः सर्वो वदिष्यति । मत्प्रसादादस्य विष्णो विप्राणां भावितात्मनः

လောကတစ်လောကလုံးက သူ့ကို “ကဏ္ဏ” ဟူသော နာမဖြင့် အမှန်တကယ် ခေါ်ကြလိမ့်မည်။ ဗိဿနုရေ—ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် ဤမြင့်မြတ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူသည် ဗြာဟ္မဏတို့အကြား အလွန်ဂုဏ်ပြုခံရလိမ့်မည်။

Verse 57

अदेयं नास्ति वै लोके वस्तु किंचिच्च केशव । एवं प्रभावं चैवैनं जनये वचनात्तव

ကေရှဝရေ—ဤလောက၌ မပေးသင့်ဟု တားဆီးထားရမည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ဝစနာတော်အတိုင်း ဤသူ၌ ထိုသို့သော အာနုဘော်နှင့် အစွမ်းသတ္တိကို ငါ ပေါ်ထွန်းစေသည်။

Verse 58

एवमुक्त्वा सहस्रांशुर्देवं दानवघातिनम् । नारायणं महात्मानं तत्रैवांतर्दधे रविः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒာနဝတို့ကို သတ်ပျက်သော မဟာတ္မာ ဒေဝ နာရာယဏအား ဆက်သွယ်ပြောကြားကာ သဟသ္ရాంశု (နေမင်း) သည် ထိုနေရာတင်ပင် အန္တရာဓာန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

Verse 59

अदर्शनं गते देवे भास्करे वारितस्करे । वृद्धश्रवसमप्येवमुवाच प्रीतमानसः

နတ်သုရိယမင်း နေဝင်သွားပြီး ခိုးသူတို့ကို တားဆီးပြီးနောက် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် သူသည် ဝృద్ధश्रဝသ ကိုလည်း ဤသို့ ပြောကြား하였다။

Verse 60

सहस्रनेत्ररक्तोत्थो नरोऽयं मदनुग्रहात् । स्वांशभूतो द्वापरांते योक्तव्यो भूतले त्वया

ကျွန်ုပ်၏ အနုဂ्रहကြောင့် ဤလူသည် ထောင်မျက်ရှိသူ (အိန္ဒြာ) ၏ သွေးမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်၏ အနှစ်သာရအပိုင်းတစ်စိတ်; ဒွာပရယုဂ အဆုံးတွင် သင်သည် သူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တာဝန်ပေးရမည်။

Verse 61

यदा पांडुर्महाभागः पृथां भार्यामवाप्स्यति । माद्रीं चापि महाभाग तदारण्यं गमिष्यति

မဟာကံကောင်းသော ပဏ္ဍုသည် ပృഥာ (ကွန်တီ) ကို မိဖုရားအဖြစ် ရယူပြီး မာဒရီကိုလည်း ရယူသောအခါ၊ အရှင်မြတ်၊ ထိုအခါ သူသည် တောအရပ်သို့ ထွက်ခွာမည်။

Verse 62

तस्याप्यरण्यसंस्थस्य मृगः शापं प्रदास्यति । तेन चोत्पन्नवैराग्यः शतशृगं गमिष्यति

သူသည် တောတွင် နေထိုင်နေစဉ်ပင် သမင်တစ်ကောင်က သူ့အား ကျိန်စာပေးမည်။ ထိုကြောင့် သူ့အတွင်း ဝိရာဂျ (လောကကာမကင်းခြင်း) ပေါ်ထွန်းပြီး သတရှೃင်္ဂ သို့ သွားမည်။

Verse 63

पुत्रानभीप्सन्क्षेत्रोत्थान्भार्यां स प्रवदिष्यति । अनीप्संती तदा कुंती भर्त्तारं सा वदिष्यति

သားတော်များကို လိုလား၍ ‘ကွင်း’ မှ ပေါ်ထွန်းသော (နိယောဂဖြင့်) သားသမီးအကြောင်း သူသည် မိဖုရားအား ပြောမည်။ သို့သော် ကွန်တီသည် မလိုလားသဖြင့် ထိုအခါ မိမိခင်ပွန်းအား ပြန်လည်ဆိုမည်။

Verse 64

नाहं मर्त्यस्य वै राजन्पुत्रानिच्छे कथंचन । दैवतेभ्यः प्रसादाच्च पुत्रानिच्छे नराधिप

အို မင်းကြီး၊ သေတတ်သော လူသားထံမှ သားတော်များကို မည်သို့မျှ မလိုလားပါ။ အို လူတို့၏ အရှင်၊ ဒေဝတော်တို့၏ ကရုဏာနှင့် အနှစ်သာရသော အနုဂ्रहကြောင့်သာ သားတော်များကို လိုလားပါသည်။

Verse 65

प्रार्थयंत्यै त्वया शक्र कुंत्यै देयो नरस्ततः । वचसा च मदीयेन एवं कुरु शचीपते

အို သက္က (အိန္ဒြာ)၊ ကုန္တီသည် သင့်ထံ ဆုတောင်းလျက်ရှိသဖြင့် ထို့ကြောင့် သူမအား ယောကျာ်းတစ်ဦးကို ပေးအပ်သင့်သည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ စကားအတိုင်း—အို သချီပတေ၊ ထိုသို့ပင် ပြုလော့။

Verse 66

अथाब्रवीत्तदा विष्णुं देवेशो दुःखितो वचः । अस्मिन्मन्वंतरेऽतीते चतुर्विंशतिके युगे

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ဗိဿဏုထံသို့ ဤစကားကို ပြောကြား하였다– “ဤလွန်ခဲ့သော မန္ဝန္တရ၌၊ နှစ်ဆယ့်လေးမြောက် ယုဂ၌…”

Verse 67

अवतीर्य रघुकुले गृहे दशरथस्य च । रावणस्य वधार्थाय शांत्यर्थं च दिवौकसाम्

ရဃုဝంశ၌ အဝတားဆင်း၍ ဒဿရထ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်လာကာ ရာဝဏကို သတ်နှိမ်ရန်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတို့အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်စေခြင်းအတွက် (ကြွလာခဲ့သည်)။

Verse 68

रामरूपेण भवता सीतार्थमटता वने । मत्पुत्रो हिंसितो देव सूर्यपुत्रहितार्थिना

အို ဘုရားသခင်၊ သင်သည် ရာမရုပ်ဖြင့် စီတာကို ရှာဖွေရန် တောတွင်း၌ လှည့်လည်နေစဉ် ငါ၏ သားတော်သည် သတ်ဖြတ်ခံရသည်—နေမင်း၏ သား (သုဂ္ဂရီဝ) အကျိုးကို ရည်ရွယ်သူ၏ လက်ဖြင့်။

Verse 69

वालिनाम प्लवंगेंद्रः सुग्रीवार्थे त्वया यतः । दुःखेनानेन तप्तोहं गृह्णामि न सुतं नरम्

သုဂရీవအကျိုးအတွက် မင်းက မျောက်တို့၏အရှင် ဝါလီကို သတ်ခဲ့သောကြောင့် ဤဝမ်းနည်းခြင်းမီးဖြင့် ငါသည် လောင်ကျွမ်းနေရသည်။ ထို့ကြောင့် အို လူသား၊ မင်း၏သားကို ငါ မလက်ခံနိုင်။

Verse 70

अगृह्णमानं देवेंद्रं कारणांतरवादिनम् । हरिः प्रोचे शुनासीरं भुवो भारावतारणे

ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် မလိုလားဘဲ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ ဟရီသည် မြေကြီး၏ဘားကို လျော့ချရန်အရေးအတွက် ရှုနာစီရအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 71

अवतारं करिष्यामि मर्त्यलोके त्वहं प्रभो । सूर्यपुत्रस्य नाशार्थं जयार्थमात्मजस्य ते

အို प्रभု၊ ငါသည် မর্ত्यလောက၌ အဝတားဆင်းမည်။ နေမင်း၏သားကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် သင်၏သား၏ အောင်ပွဲကို ထူထောင်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 72

सारथ्यं च करिष्यामि नाशं कुरुकुलस्य च । ततो हृष्टोभवच्छक्रो विष्णुवाक्येन तेन ह

“ငါသည် ရထားမောင်း (သာရထီ) လည်း ဖြစ်မည်၊ ကုရုဝంశ၏ ပျက်စီးခြင်းကိုလည်း ဖြစ်စေမည်” ဟု။ ဗိဿဏု၏ ထိုစကားကို ကြားသော် ရှက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်하였다။

Verse 73

प्रतिगृह्य नरं हृष्टः सत्यं चास्तु वचस्तव । एवमुक्त्वा वरं देवः प्रेषयित्वाऽच्युतः स्वयम्

လူသားကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံပြီး प्रभုက “တထာස්တု—မင်း၏စကားသည် အမှန်ဖြစ်ပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ वर ပေးပြီးနောက် ဒေဝ အချျုတသည် သူ့ကို စေလွှတ်ကာ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆက်လက် ဆောင်ရွက်တော်မူ하였다။

Verse 74

गत्वा तु पुंडरीकाक्षो ब्रह्माणं प्राह वै पुनः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ထို့နောက် ကြာမျက်လုံးရှင် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ သည် ဘြဟ္မာထံသို့ သွားရောက်ကာ ထပ်မံမိန့်ကြားသည်—“ဤအရာအားလုံးကို သင်က ဖန်ဆင်းခဲ့သည်၊ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါတို့ပါဝင်သည့် တြိလောက အလုံးစုံကိုပင်”။

Verse 75

आवां कार्यस्य करणे सहायौ च तव प्रभो । स्वयं कृत्वा पुनर्नाशं कर्तुं देव न बुध्यसे

အို အရှင်! ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် သင်၏ကူညီသူများဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အို ဒေဝ၊ ထိုအရာကို ပြန်လည်အဆုံးသတ် (သို့) ပြန်ဖျက်ရန် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သင်မသိနားမလည်။

Verse 76

कृतं जुगुप्सितं कर्म शंभुमेतं जिघांसता । त्वया च देवदेवस्य सृष्टः कोपेन वै पुमान्

ဤရှမ္ဘူကို သတ်လိုသောစိတ်ဖြင့် သင်သည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္မကို ပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သင်၏ဒေါသကြောင့်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ၏ အမျက်မှ လူတစ်ဦးသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

Verse 77

शुद्ध्यर्थमस्य पापस्य प्रायश्चित्तं परं कुरु । गृह्णन्वह्नित्रयं देव अग्निहोत्रमुपाहर

ဤအပြစ်ကို သန့်စင်ရန် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပရాయရှ္စိတ္တကို ပြုလုပ်ပါ။ အို ဒေဝ၊ သန့်ရှင်းသော မီးသုံးပါးကို ကိုင်ဆောင်ထိန်းသိမ်း၍ အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 78

पुण्यतीर्थे तथा देशे वने वापि पितामह । स्वपत्न्या सहितो यज्ञं कुरुष्वास्मत्परिग्रहात्

အို ပိတామဟ (အဘိုးကြီး)၊ ပုဏ္ဏတီရ္ထ၌ဖြစ်စေ၊ သန့်ရှင်းသောဒေသ၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် တောအတွင်း၌ပင်ဖြစ်စေ—သင်၏ဇနီးနှင့်အတူ၊ ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ လက်ခံရရှိထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 79

सर्वे देवास्तथादित्या रुद्राश्चापि जगत्पते । आदेशं ते करिष्यंति यतोस्माकं भवान्प्रभुः

အို လောက၏အရှင်! အာဒိတျများနှင့် ရုဒ္ဒရများအပါအဝင် နတ်အားလုံးသည် သင်၏အမိန့်ကို လိုက်နာဆောင်ရွက်မည်၊ အကြောင်းမူ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်အရှင် ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 80

एकोहि गार्हपत्योग्निर्दक्षिणाग्निर्द्वितीयकः । आहवनीयस्तृतीयस्तु त्रिकुंडेषु प्रकल्पय

ဂါर्हပတ္ယ မီးသည် တစ်ပါး (အဓိက) ဖြစ်၏၊ ဒက္ခိဏာဂ္နိ မီးသည် ဒုတိယ ဖြစ်၏၊ အာဟဝနီယ မီးသည် တတိယ ဖြစ်၏—မီးကွန်ဒ် သုံးခုတွင် ထိုမီးသုံးပါးကို တည်ထောင်လော့။

Verse 81

वर्तुले त्वर्चयात्मानम्मामथो धनुराकृतौ । चतुःकोणे हरं देवं ऋग्यजुःसामनामभिः

ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်၌ ငါ့ကို ပူဇော်လော့၊ ထို့နောက် လေးတံပုံသဏ္ဍာန်၌ ပူဇော်လော့။ စတုရန်းပုံသဏ္ဍာန်၌မူ ရိဂ်၊ ယဇုစ်၊ သာမ ဝေဒတို့၏ နာမတော်များဖြင့် ဒေဝ ဟရ (ရှီဝ) ကို အာရాధနာ ပြုလော့။

Verse 82

अग्नीनुत्पाद्य तपसा परामृद्धिमवाप्य च । दिव्यं वर्षसहस्रं तु हुत्वाग्नीन्शमयिष्यसि

တပသဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးများကို ထွန်းညှိကာ အမြင့်ဆုံးသော စည်းစိမ်ကောင်းချီးကို ရရှိပြီးနောက်၊ သင်သည် ဒိဗ္ဗ တစ်ထောင်နှစ်တိုင် မီးထဲသို့ အာဟုတိများ ပူဇော်မည်၊ ထို့နောက် မီးများကို ငြိမ်းသတ်မည်။

Verse 83

अग्निहोत्रात्परं नान्यत्पवित्रमिह पठ्यते । सुकृतेनाग्निहोत्रेण प्रशुद्ध्यंति भुवि द्विजाः

ဤလောက၌ အဂ္နိဟောတရထက် မြင့်မားသော သန့်စင်ပေးသည့် ကర్మ မရှိဟု ဆိုထားသည်။ ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်သော အဂ္နိဟောတရ၏ ကုသိုလ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒွိဇများ သန့်ရှင်းလာကြသည်။

Verse 84

पंथानो देवलोकस्य ब्राह्मणैर्दशितास्त्वमी । एकोग्निः सर्वदा धार्यो गृहस्थेन द्विजन्मना

ဒေဝလောကသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းများကို ဗြာဟ္မဏတို့က ပြသထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒွိဇဖြစ်သော ဂೃಹಸ್ಥသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသော အဂ္နိတစ်မီးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်။

Verse 85

विनाग्निना द्विजेनेह गार्हस्थ्यन्न तु लभ्यते । भीष्म उवाच । योऽसौ कपालादुत्पन्नो नरो नाम धनुर्द्धरः

ဤလောက၌ သန့်ရှင်းသော အဂ္နိမရှိလျှင် ဒွိဇသည် ဂೃಹস্থဓမ္မနှင့် သင့်တော်သော အစာအဟာရနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မရနိုင်။ ဘီရှ္မက ဆိုသည်– “ခေါင်းခွံမှ မွေးဖွားလာသော မြားပစ်သမား နရ အမည်ရှိသူ…”

Verse 86

किमेष माधवाज्जात उताहो स्वेन कर्मणा । उत रुद्रेण जनितो ह्यथवा बुद्धिपूर्वकम्

ဤသူသည် မာဓဝ (ဗိဿဏု) မှ မွေးဖွားသလော၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ကမ္မကြောင့် ပေါ်ထွန်းသလော။ ရုဒြက မွေးဖွားစေသလော—သို့မဟုတ် ကြိုတင်စဉ်းစား၍ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သလော။

Verse 87

ब्रह्मन्हिरण्यगर्भोऽयमंडजातश्चतुर्मुखः । अद्भुतं पञ्चमं तस्य वक्त्रं तत्कथमुत्थितम्

အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ဤ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭသည် ကမ္ဘာဥမှ မွေးဖွားလာသော စတုရ္မုခ (မျက်နှာလေးဖက်) ဖြစ်၏။ ထိုအခါ သူ၏ အံ့ဩဖွယ် ပဉ္စမမျက်နှာသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။

Verse 88

सत्वे रजो न दृश्येत न सत्वं रजसि क्वचित् । सत्वस्थो भगवान्ब्रह्मा कथमुद्रेकमादधात्

သတ္တဝတွင် ရဇ မမြင်ရ၊ ရဇတွင်လည်း သတ္တဝ မရှိတတ်။ ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် သတ္တဝ၌ တည်နေပါလျှင် ရဇ၏ တက်ကြွမှုကို မည်သို့ ခံယူနိုင်သနည်း။

Verse 89

मूढात्मना नरो येन हंतुं हि प्रहितो हरं । पुलस्त्य उवाच । महेश्वरहरी चैतो द्वावेव सत्पथि स्थितौ

ပုလஸ္တျက ဆို၏— “ဟရ (ရှီဝ) ကို သတ်ရန် စေလွှတ်ခံရသော မောဟလူသည် သိပါစေ။ မဟေရှဝရ (ရှီဝ) နှင့် ဟရီ (ဗိဿဏု) ဟူသည် ဤနှစ်ပါးတည်း ဖြစ်၍ နှစ်ပါးလုံး သတ္ပထ—မှန်ကန်သော မာဂ်၌ တည်ရှိကြ၏။”

Verse 90

तयोरविदितं नास्ति सिद्धासिद्धं महात्मनोः । ब्रह्मणः पंचमं वक्त्रमूर्द्ध्वमासीन्महात्मनः

မဟာတ္မာ နှစ်ပါးအတွက် စိဒ္ဓ ဖြစ်စေ အစိဒ္ဓ ဖြစ်စေ မသိသောအရာ မရှိခဲ့။ ထို့ပြင် မဟာတ္မာ ဘြဟ္မာ၌ အပေါ်သို့ မျက်နှာမူသော ပဉ္စမ မျက်နှာ တစ်ခု ရှိနေ၏။

Verse 91

ततो ब्रह्माभवन्मूढो रजसा चोपबृंहितः । ततोऽयं तेजसा सृष्टिममन्यत मया कृता

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ရဇသ (rajas) ကြောင့် ပိုမိုဖောင်းပွလာကာ မောဟဖြစ်သွား၏။ ထိုအခါ မိမိ၏ တေဇ (တောက်ပမှု) အားဖြင့် အားပေးခံရ၍ “ဤဖန်ဆင်းမှုကို ငါပင် ပြုခဲ့သည်” ဟု ထင်မြင်လေ၏။

Verse 92

मत्तोऽन्यो नास्ति वै देवो येन सृष्टिः प्रवर्तिता । सह देवाः सगंधर्वाः पशुपक्षिमृगाकुलाः

သူကဆို၏— “ဤဖန်ဆင်းမှုကို လှုပ်ရှားစေသူသည် ငါမှတပါး အခြားဒေဝ မရှိ။ ဒေဝများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အစုအဝေးတို့နှင့်အတူပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 93

एवं मूढः स पंचास्यो विरिंचिरभवत्पुनः । प्राग्वक्त्रं मुखमेतस्य ऋग्वेदस्य प्रवर्तकम्

ဤသို့ မောဟရှိနေသော်လည်း မျက်နှာငါးပါးရှိသူသည် ထပ်မံ၍ ဝိရိဉ္စိ (ဘြဟ္မာ) ဖြစ်လာ၏။ သူ၏ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူသော ပါးစပ်သည် ရိဂ္ဝေဒ (Ṛgveda) ကို စတင်ပြန့်ပွားစေသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 94

द्वितीयं वदनं तस्य यजुर्वेदप्रवर्तकम् । तृतीयं सामवेदस्य अथर्वार्थं चतुर्थकम्

သူ၏ ဒုတိယ မျက်နှာသည် ယဇုရဝေဒကို စတင်လှုပ်ရှားစေ၏; တတိယ မျက်နှာသည် သာမဝေဒ၏ အရင်းမြစ်ဖြစ်၏; စတုတ္ထ မျက်နှာသည် အထർဝဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် တာတ్పရျအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 95

सांगोपांगेतिहासांश्च सरहस्यान्ससंग्रहान् । वेदानधीते वक्त्रेण पंचमेनोर्द्ध्वचक्षुषा

အပေါ်သို့ မျက်စိတင်ထားသော ပဉ္စမ ပါးစပ်ဖြင့် သူသည် ဝေဒများကို ဥပာင်္ဂများနှင့်တကွ၊ အိတိဟာသများနှင့်တကွ၊ လျှို့ဝှက်သဘောတရားများနှင့် စုစည်းထားသော စင်္ဂြဟများနှင့်တကွ လေ့လာသင်ယူခဲ့၏။

Verse 96

तस्याऽसुरसुराः सर्वे वक्त्रस्याद्भुतवर्चसः । तेजसा न प्रकाशंते दीपाः सूर्योदये यथा

သူ၏ မျက်နှာ၏ အံ့ဩဖွယ် တောက်ပမှုရှေ့တွင် ဒေဝနှင့် အဆုရ အားလုံး မတောက်ပနိုင်ကြ; နေထွက်ချိန်တွင် မီးအိမ်များ မလင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 97

स्वपुरेष्वपि सोद्वेगा ह्यवर्तंत विचेतसः । न कंचिद्गणयेच्चान्यं तेजसा क्षिपते परान्

သူတို့သည် ကိုယ့်မြို့များအတွင်း၌ပင် စိုးရိမ်လှုပ်ရှားကာ သွားလာကြ၍ စိတ်မတည်ငြိမ်ခဲ့ကြ၏။ အခြားသူကို မည်သူမျှ မလေးစားမတွက်ချက်ကြဘဲ၊ ကိုယ့်တေဇောအင်အားဖြင့် အခြားသူတို့ကို လဲကျစေကြ၏။

Verse 98

नाभिगंतु न च द्रष्टुं पुरस्तान्नोपसर्पितुम् । शेकुस्त्रस्ताः सुरास्सर्वे पद्मयोनिं महाप्रभुम्

ကြောက်ရွံ့နေသော ဒေဝအားလုံးသည် မဟာတေဇောရှိသော ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) ထံ မချဉ်းကပ်နိုင်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ရှုရန်ပင် မတတ်နိုင်၊ ရှေ့တော်သို့ နီးကပ်လာရန်လည်း မစွမ်းနိုင်ကြ၏။

Verse 99

अभिभूतमिवात्मानं मन्यमाना हतत्विषः । सर्वे ते मंत्रयामासुर्दैवता हितमात्मनः

မိမိတို့ကိုယ်ကို အနိုင်ကျင့်ခံရသကဲ့သို့ ထင်မြင်၍ တောက်ပမှုလည်း လျော့နည်းသွားသဖြင့်၊ ဒေဝတားအားလုံးသည် မိမိတို့အကျိုးအတွက် အတူတကွ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 100

गच्छामः शरणं शंभुं निस्तेजसोऽस्य तेजसा । देवा ऊचुः । नमस्तेसर्वसत्वेश महेश्वर नमोनमः

သူ၏တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏တောက်ပမှုမရှိတော့သဖြင့်၊ သမ္ဘူထံသို့ အားကိုးခိုလှုံကြစို့။ ဒေဝတားတို့က— “သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်၊ မဟေရှဝရ၊ သင့်အား နမസ്കာရ၊ ထပ်မံထပ်မံ နမস্কာရ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 101

जगद्योने परंब्रह्म भूतानां त्वं सनातनः । प्रतिष्ठा सर्वजगतां त्वं हेतुर्विष्णुना सह

အို ကမ္ဘာလောက၏ မူလအိမ်မြှောင်၊ အို ပရမဗြဟ္မ! သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်း၏ စနာတနဖြစ်၏။ သင်သည် လောကအပေါင်း၏ အခြေခံအထောက်အထားဖြစ်၍၊ ဗိဿဏုနှင့်အတူ သင်သည် အကြောင်းရင်းတော်ဖြစ်၏။

Verse 102

एवं संस्तूयमानोसौ देवर्षिपितृदानवैः । अंतर्हित उवाचेदं देवाः प्रार्थयतेप्सितम्

ဒေဝတားများ၊ ဒေဝရိရှီများ၊ ပိတೃများနှင့် ဒာနဝများက ဤသို့ ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ သူသည် မမြင်ရအောင် နေထိုင်လျက်ပင် ပြောတော်မူ၏— “အို ဒေဝတားတို့၊ သင်တို့လိုချင်သော အလိုတော်ပြည့် ဝရကို တောင်းကြလော့”။

Verse 103

देवा ऊचुः । प्रत्यक्षदर्शनं दत्वा देहि देव यथेप्सितम् । कृत्वा कारुण्यमस्माकं वरश्चापि प्रदीयताम्

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြ၏— “အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား သင်၏ တိုက်ရိုက်ဒർശနကို ပေးတော်မူပြီး၊ အလိုရှိသမျှကို ပေးတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကရုဏာပြု၍ ဝရတစ်ပါးကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူပါ”။

Verse 104

यदस्माकं महद्वीर्यं तेज ओजः पराक्रमः । तत्सर्वं ब्रह्मणा ग्रस्तं पंचमास्यस्य तेजसा

ကျွန်ုပ်တို့၌ရှိသော မဟာသတ္တိ၊ တေဇ၊ အိုဇနှင့် ပါရက္ကမ—အရာအားလုံးကို မျက်နှာငါးပါးရှိသော ဘြဟ္မာ၏ ရောင်ခြည်တေဇဖြင့် ဘြဟ္မာက မျိုသိမ်းသွား하였다။

Verse 105

विनेशुः सर्वतेजांसि त्वत्प्रसादात्पुनः प्रभो । जायते तु यथापूर्वं तथा कुरु महेश्वर

အရှင်ဘုရား! တေဇအလင်းအာရုံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ; သင်၏ကရုဏာဖြင့် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းစေပါ။ ထိုသို့ပြုပါ၊ မဟေရှဝရ။

Verse 106

ततः प्रसन्नवदनो देवैश्चापि नमस्कृतः । जगाम यत्र ब्रह्माऽसौ रजोहंकारमूढधीः

ထို့နောက် မျက်နှာတည်ငြိမ်ကြည်လင်၍—ဒေဝတော်များကလည်း ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်—ရဇသနှင့် အဟင်္ကာရကြောင့် ဉာဏ်မိုက်နေသော ဘြဟ္မာရှိရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 107

स्तुवंतो देवदेवेशं परिवार्य समाविशन् । ब्रह्मा तमागतं रुद्रं न जज्ञे रजसावृतः

ဒေဝဒေဝေရှကို ချီးမွမ်းကာ သူ့ကို ဝိုင်းရံ၍ အတွင်းသို့ ဝင်ကြ၏။ သို့သော် ရဇသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဘြဟ္မာသည် ရောက်လာသော ရုဒြကို မသိမမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 108

सूर्यकोटिसहस्राणां तेजसा रंजयन्जगत् । तदादृश्यत विश्वात्मा विश्वसृग्विश्वभावनः

ထို့နောက် ကမ္ဘာကို နေတစ်ထောင်သန်းပေါင်းများစွာ၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပစေကာ၊ ဗိශ්ဝာတ္မာ—လောကကို ဖန်ဆင်းသူနှင့် ထိန်းသိမ်းသူ—ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 109

सपितामहमासीनं सकलं देवमंडलम् । अभिगम्य ततो रुद्रो ब्रह्माणं परमेष्ठिनम्

ထို့နောက် ရုဒြသည် ပိတာမဟာအပါအဝင် ဒေဝမဏ္ဍလ အားလုံး ထိုင်နေသော အရှင်ပရမေဋ္ဌိ ဘြဟ္မာထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ဂါရဝပြုလေ၏။

Verse 110

अहोतितेजसा वक्त्रमधिकं देव राजते । एवमुक्त्वाट्टहासं तु मुमोच शशिशेखरः

သူက “အဟို ဒေဝါ၊ သင်၏ မျက်နှာသည် တေဇာအလင်းတောက်ပစွာ အလွန်တောက်ပလှ၏” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ လမုဒိန်းဆောင်းတော်မူသော ရှိဝ (Śaśiśekhara) သည် အော်ဟစ်ရယ်မောသံကြီးကို လွှတ်လိုက်၏။

Verse 111

वामांगुष्ठनखाग्रेण ब्रह्मणः पंचमं शिरः । चकर्त कदलीगर्भं नरः कररुहैरिव

ဘယ်လက် မိခင်လက်မ၏ လက်သည်းချွန်ထိပ်ဖြင့် သူသည် ဘြဟ္မာ၏ ပဉ္စမခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်က လက်သည်းများဖြင့် ငှက်ပျောပင်၏ နူးညံ့သော အတွင်းသားကို ခွဲဖောက်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 112

विच्छिन्नं तु शिरः पश्चाद्भवहस्ते स्थितं तदा । ग्रहमंडलमध्यस्थो द्वितीय इव चंद्रमाः

ထို့နောက် ဖြတ်တောက်ထားသော ခေါင်းသည် ဘဝ (Bhava) ၏ လက်ထဲတွင် တည်နေ၏။ ဂြိုဟ်ဝိုင်းအလယ်၌ တည်ရှိသဖြင့် ဒုတိယ လမင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 113

करोत्क्षिप्तकपालेन ननर्त च महेश्वरः । शिखरस्थेन सूर्येण कैलास इव पर्वतः

လက်ထဲတွင် ကပာလ (ခေါင်းခွံပန်းကန်) ကို မြှောက်ကိုင်လျက် မဟာဒေဝသည် ကပြနေလေ၏။ ထိပ်ပေါ်၌ နေမင်းတင်နေသော တောင်သည်လည်း ကိုင်လာသ တောင်ကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 114

छिन्ने वक्त्रे ततो देवा हृष्टास्तं वृषभध्वजम् । तुष्टुवुर्विविधैस्तोत्रैर्देवदेवं कपर्दिनम्

ထို့နောက် မျက်နှာကို ဖြတ်တောက်ပြီးသောအခါ၊ ဝမ်းမြောက်သည့် ဒေဝတော်များသည် နွားအလံတင်သခင်—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ ဆံပင်ချည်ကပ်ဒင် ရှိဝ—ကို မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 115

देवा ऊचुः । नमः कपालिने नित्यं महाकालस्य कालिने । ऐश्वर्यज्ञानयुक्ताय सर्वभागप्रदायिने

ဒေဝတော်များက ဆိုကြသည်– “ကပာလိန်တော်အား အစဉ်နမസ്കာရ၊ မဟာကာလ၏ ကာလသဘောတော်အား နမസ്കာရ။ အိုင်ශ්ဝရယနှင့် ဉာဏ်တော်ပြည့်စုံ၍ အကျိုးကံအပိုင်းအစ အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်အား နမസ്കာရ။”

Verse 116

नमो हर्षविलासाय सर्वदेवमयाय च । कलौ संहारकर्ता त्वं महाकालः स्मृतो ह्यसि

ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်သော လီလာတော်ရှိသူအား နမস্কာရ၊ ဒေဝတော်အားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသောအရှင်အားလည်း နမস্কာရ။ ကလိယုဂ၌ သင်သည် သံဟာရပြုသူဖြစ်၍ အမှန်တကယ် မဟာကာလဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 117

भक्तानामार्तिनाशस्त्वं दुःखांतस्तेन चोच्यसे । शंकरोष्याशुभक्तानां तेन त्वं शंकरः स्मृतः

သင်သည် ဘက္တများ၏ အနာတရနှင့် ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူဖြစ်သဖြင့် ‘ဒုက္ခအန္တ’—ဒုက္ခ၏ အဆုံး—ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဘက္တဖြစ်လာသူတို့အား မင်္ဂလာပေးတော်မူသဖြင့် ‘ရှင်ကရ’ ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 118

छिन्नं ब्रह्मशिरो यस्मात्त्वं कपालं बिभर्षि च । तेन देव कपाली त्वं स्तुतो ह्यद्य प्रसीद नः

သင်သည် ဘြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သဖြင့် ထိုကြောင့် ခေါင်းခွံကို ဆောင်ထားတော်မူ၏။ ဟေ ဒေဝ၊ ထိုကြောင့် သင်ကို ‘ကပာလီ’ ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ သင်ကို စတုတ္တရပြုချီးမွမ်းပါ၏—ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။

Verse 119

एवं स्तुतः प्रसन्नात्मा देवान्प्रस्थाप्य शंकरः । स्वानि धिष्ण्यानि भगवांस्तत्रैवासीन्मुदान्वितः

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် စိတ်နှလုံးငြိမ်းချမ်းသော ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ဒေဝတားတို့ကို ပြန်လွှတ်၍၊ ဘဂဝန်သည် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗဌာနများကို တည်ထောင်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ပီတိဖြင့် နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 120

विज्ञाय ब्रह्मणो भावं ततो वीरस्य जन्म च । शिरो नीरस्य वाक्यात्तु लोकानां कोपशांतये

ဗြဟ္မာ၏ အလိုတော်နှင့် ထို့နောက် သူရဲကောင်း၏ မွေးဖွားခြင်းကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ‘ရေမရှိသူ’ အကြောင်း အမိန့်တော်မှ ခေါင်းတစ်လုံး ပေါ်ပေါက်လာကာ၊ လောကတို့၏ ဒေါသကို ငြိမ်းစေရန် ဖြစ်၏။

Verse 121

शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टावाथ प्रणम्य तम् । तेजोनिधि परं ब्रह्म ज्ञातुमित्थं प्रजापतिम्

လက်အုပ်ချီကို ခေါင်းပေါ်တင်၍၊ ထို့နောက် ချီးမွမ်းကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏—ဤသို့ဖြင့် တေဇောနိဓိဖြစ်သော ပရမဗြဟ္မ၊ ပရဇာပတိကို သိမြင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 122

निरुक्तसूक्तरहस्यैरृग्यजुः सामभाषितैः । रुद्र उवाच । अप्रमेय नमस्तेस्तु परमस्य परात्मने

ဋ္ဌာနဝေဒ မန္တရားတို့၏ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပါယ်များကို ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမန်၏ ဘာသာဖြင့် ဖော်ပြ၍ ရုဒ္ဒရက မိန့်တော်မူသည်—“အပရမေယ၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏; ပရမပရာတ္မာတော်မူသော အမြင့်ဆုံးသို့ နမော”။

Verse 123

अद्भुतानां प्रसूतिस्त्वं तेजसां निधिरक्षयः । विजयाद्विश्वभावस्त्वं सृष्टिकर्ता महाद्युते

သင်သည် အံ့ဩဖွယ်ရာတို့၏ မွေးဖွားရာအရင်းမြစ်၊ တေဇော၏ မကုန်ခန်းသော خزာနာ ဖြစ်၏။ အောင်မြင်ခြင်းအားဖြင့် သင်သည် စကြဝဠာ၏ သဘာဝတရားတော် ဖြစ်လာ၏; မဟာတောက်ပတော်မူသောအရှင်၊ သင်သည် စೃષ્ટိ၏ ဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်၏။

Verse 124

ऊर्द्ध्ववक्त्र नमस्तेस्तु सत्वात्मकधरात्मक । जलशायिन्जलोत्पन्न जलालय नमोस्तु ते

အထက်မျက်နှာတော်ရှိသော အရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ—သင်သည် သတ္တဝသဘောသန့်ရှင်း၍ မြေကို ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်၏။ ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသူ၊ ရေမှ ပေါ်ထွန်းသူ၊ ရေ၏ အာလယဖြစ်သူ၊ သင့်အား နမို နမဟ။

Verse 125

जलजोत्फुल्लपत्राक्ष जय देव पितामह । त्वया ह्युत्पादितः पूर्वं सृष्ट्यर्थमहमीश्वर

ပန်းကြာရွက်ပွင့်အပြည့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးတော်ရှိသော အရှင်၊ အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ၊ ဒေဝပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ရေ။ အရှင် ဣශ්ဝရ၊ စကြဝဠာဖန်ဆင်းရေးအတွက် အရင်က ကျွန်ုပ်ကို သင်ပင် ထုတ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

Verse 126

यज्ञाहुतिसदाहार यज्ञांगेश नमोऽस्तु ते । स्वर्णगर्भ पद्मगर्भ देवगर्भ प्रजापते

ယဇ్ఞ၏ အင်္ဂါများကို အုပ်စိုးသော အရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ—ယဇ్ఞအာဟုတိများသည် သင့်၏ နိစ္စအာဟာရ ဖြစ်၏။ ပရဇာပတိ၊ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၊ ပဒ္မဂರ್ಭ၊ ဒေဝဂರ್ಭ အရှင်၊ သင့်အား နမို နမဟ။

Verse 127

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारः स्वधा त्वं पद्मसंभव । वचनेन तु देवानां शिरश्छिन्नं मया प्रभो

သင်သည် ယဇ్ఞ ဖြစ်၏၊ သင်သည် ဝෂတ်ကာရ် ဖြစ်၏၊ သင်သည် စွဓာ အပူဇာ ဖြစ်၏၊ ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသူ အရှင်။ သို့သော် အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ စကားကြောင့် ဒေဝတို့၏ ခေါင်းများ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသည်။

Verse 128

ब्रह्महत्याभिभूतोस्मि मां त्वं पाहि जगत्पते । इत्युक्तो देवदेवेन ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

“ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ္တယာ) အပြစ်ကြောင့် ကျွန်ုပ် အလွန်ဖိနှိပ်ခံနေရသည်; စကြဝဠာ၏ အရှင် (Jagatpati) ရေ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။” ဒေဝတို့၏ ဒေဝက ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ ဗြဟ္မာသည် ဤစကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 129

ब्रह्मोवाच । सखा नाराणो देवः स त्वां पूतं करिष्यति । कीर्तनीयस्त्वया धन्यः स मे पूज्यः स्वयं विभुः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “ဒေဝနာရာယဏသည် သင်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်၏; သင့်ကို သန့်ရှင်းစေမည်။ အို ကံကောင်းသူ၊ သူ၏ ကီရ్తိကို ချီးမွမ်းလော့—သူသည် ချီးကျူးထိုက်သူ။ သူသည် ငါ၏ ပူဇော်ရာ၊ ကိုယ်တိုင် အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။”

Verse 130

अनुध्यातोऽसि वै नूनं तेन देवेन विष्णुना । येन ते भक्तिरुत्पन्ना स्तोतुं मां मतिरुत्थिता

အမှန်တကယ် သင်သည် ဒေဝဗိෂ္ဏု၏ သတိရခြင်းနှင့် ဓ్యာနတွင် ပါဝင်ခံရသူဖြစ်၏; ထိုပရမေသွာကြောင့် သင့်တွင် ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ငါ့ကို စတုတ္တိချီးမွမ်းလိုသော စိတ်ဓာတ်လည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 131

शिरश्छेदात्कपाली त्वं सोमसिद्धांतकारकः । कोटीः शतं च विप्राणामुद्धर्तासि महाद्युते

ဦးခေါင်းဖြတ်ခြင်းကြောင့် သင်သည် ကပာလီ (ခေါင်းခွံဆောင်သူ) ဖြစ်လာပြီး၊ ဆိုမ၏ သာသနာတရားစည်းကမ်းကို တည်ထောင်သူဖြစ်၏။ အို မဟာတောက်ပသူ၊ သင်သည် ဗြာဟ္မဏ တစ်ရာကုဋိ၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်၏။

Verse 132

ब्रह्महत्याव्रतं कुर्या नान्यत्किंचन विद्यते । अभाष्याः पापिनः क्रूरा ब्रह्मघ्नाः पापकारिणः

ဗြာဟ္မဏသတ်မှုအတွက် ပြစ်လွှတ်ပရాయశ్చित्त-ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်၏; အခြားကုထုံး မရှိ။ ဗြဟ္မဏသတ်သူတို့သည် အပြစ်ကြီး၍ ကြမ်းတမ်းကာ စကားမပြောသင့်သူများ ဖြစ်ပြီး မကောင်းမှုကို ကျူးလွန်သူများ ဖြစ်သည်။

Verse 133

वैतानिका विकर्मस्था न ते भाष्याः कथंचन । तैस्तु दृष्टैस्तथा कार्यं भास्करस्यावलोकनम्

ဝေဒပူဇာ (ဝိုင်တானိက) ကိုသာ ဆောင်ရွက်သော်လည်း တားမြစ်ကర్మများတွင် မကင်းမလွတ် လုပ်နေသူတို့ကို မည်သို့မျှ စကားမပြောသင့်။ ထိုသူတို့ကို မြင်လျှင် သင့်တော်သလို ပြုရမည်—ဘ္ဟာස්ကရ၊ နေမင်းသို့ မျက်စိလှည့်ကြည့်ရမည်။

Verse 134

अंगस्पर्शे कृते रुद्र सचैलो जलमाविशेत् । एवं शुद्धिमवाप्नोति पूर्वं दृष्टां मनीषिभिः

အို ရုဒြာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာထိတွေ့မှု ဖြစ်ပေါ်သွားလျှင် အဝတ်အစားမချွတ်ဘဲ ရေထဲသို့ ဝင်ရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ရှေးဉာဏ်ရှိ ရှိသီတို့ မြင်သိထားသော သန့်စင်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 135

स भवान्ब्रह्महन्तासि शुद्ध्यर्थं व्रतमाचर । चीर्णे व्रते पुनर्भूयः प्राप्स्यसि त्वं वरान्बहून्

သင်သည် အမှန်တကယ် ဘြာဟ္မဏကို သတ်သူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဝရတ (သစ္စာဝန်) ကို ကျင့်ဆောင်လော့။ ဝရတကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်ပြီးလျှင် သင်သည် ထပ်မံ၍ ကောင်းချီးများစွာကို ရရှိမည်။

Verse 136

एवमुक्त्वा गतो ब्रह्मा रुद्रस्तन्नाभिजज्ञिवान् । अचिंतयत्तदाविष्णुं ध्यानगत्या ततः स्वयं

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် ထွက်ခွာသွား၏။ ရုဒြာသည် ထိုအကြောင်းကို မနားလည်နိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် မိမိ၏အင်အားဖြင့် သမာဓိလမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုအချိန်တွင် ဗိဿဏုကို စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်တော်မူ하였다။

Verse 137

लक्ष्मीसहायं वरदं देवदेवं सनातनम् । अष्टांगप्रणिपातेन देवदेवस्त्रिलोचनः

လက္ခမီနှင့်အတူရှိသော၊ ကောင်းချီးပေးတော်မူသော၊ ဒေဝဒေဝ စနာတနအရှင်ထံသို့—သုံးမျက်စိရှိသော ဒေဝဒေဝသည် အဋ္ဌာင်္ဂပဏိပါတဖြင့် မြေပြင်၌ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다။

Verse 138

तुष्टाव प्रणतो भूत्वा शंखचक्रगदाधरम् । रुद्र उवाच । परं पराणाममृतं पुराणं परात्परं विष्णुमनंतवीर्यं

ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီးနောက် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ရုဒြာက ဆိုသည်– “ဗိဿဏုသည် အမြင့်ဆုံးတို့ထက်လည်း အမြင့်ဆုံး—အမတ၊ ပုရာဏ; အထက်ဆုံးထက်လည်း အထက်ဆုံး၊ အနန္တဗီရိယ (အဆုံးမရှိသော သတ္တိ) ရှိတော်မူ၏။”

Verse 139

स्मरामि नित्यं पुरुषं वरेण्यं नारायणं निष्प्रतिमं पुराणम् । परात्परं पूर्वजमुग्रवेगं गंभीरगंभीरधियां प्रधानम्

ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း အထူးကောင်းမြတ်သော ပုရုရှ—နာရာယဏ—ကို သတိရနေ၏။ သူသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရှေးဦးဘုရား၊ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံး၊ အရာအားလုံး၏ ပထမအရင်းအမြစ်၊ မတားဆီးနိုင်သော အင်အားရှိ၍ နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်တို့၏ သမาธိအာရုံအမြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 140

नतोस्मि देवं हरिमीशितारं परात्परं धामपरं च धाम । परापरं तत्परमं च धाम परापरेशं पुरुषं विशालम्

ကျွန်ုပ်သည် ဟရီဒေဝ—အရှင်အုပ်စိုးတော်မူသော အမြင့်ဆုံးဘုရား—ထံ နမස්ကာရပြု၏။ သူသည် အမြင့်ဆုံးထက်လည်း ကျော်လွန်၍ အမြတ်ဆုံး ဓာမနှင့် ဓာမအားလုံး၏ အခြေခံ၊ အမြင့်နှင့် အနိမ့် နှစ်မျိုးလုံးကို ကျော်လွန်သော အဆုံးစွန် အားကိုးရာ၊ အမြင့်အနိမ့် အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ ကျယ်ဝန်း၍ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်သော ပုရုရှ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 141

नारायणं स्तौमि विशुद्धभावं परापरं सूक्ष्ममिदं ससर्ज । सदास्थितत्वात्पुरुषप्रधानं शांतं प्रधानं शरणं ममास्तु

ကျွန်ုပ်သည် အလွန်သန့်ရှင်းသော သဘောတရားရှိသည့် နာရာယဏကို ချီးမွမ်း၏—အလွန်အထက်လည်း ဖြစ်၍ အတွင်း၌လည်း ပြန့်နှံ့တည်ရှိတော်မူ၏—ဤသိမ်မွေ့သော စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသူ။ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသဖြင့် သူသည် အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ၊ အဓိက သဘောတရား; ငြိမ်းချမ်း၍ ရှေးဦး—သူတော်မူသည် ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 142

नारायणं वीतमलं पुराणं परात्परं विष्णुमपारपारम् । पुरातनं नीतिमतां प्रधानं धृतिक्षमाशांतिपरं क्षितीशम्

ကျွန်ုပ်သည် နာရာယဏ—အညစ်အကြေးကင်း၍ ရှေးဦးပုရాణ—ထံ နမස්ကာရပြု၏။ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း ကျော်လွန်သော ဗိෂ္ဏု၊ အကန့်အသတ်မရှိ၍ အဆုံးမရှိသော အနက်အရှိုင်း။ သူသည် ရှေးအဟောင်းဆုံး၊ သီလရှိသူတို့အနက် အဓိက; ခိုင်မြဲမှု၊ သည်းခံမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုသည် သူ၏ သဘာဝ—ကမ္ဘာမြေ၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 143

शुभं सदा स्तौमि महानुभावं सहस्रमूर्द्धानमनेकपादम् । अनंतबाहुं शशिसूर्यनेत्रं क्षराक्षरं क्षीरसमुद्रनिद्रम्

ကျွန်ုပ်သည် မင်္ဂလာရှိ၍ မဟာဂုဏ်တော်ကြီးသော အရှင်ကို အမြဲချီးမွမ်း၏—ခေါင်းတစ်ထောင်၊ ခြေများစွာရှိ၍; လက်တံအနန္တ၊ လနှင့် နေကို မျက်စိအဖြစ်ထားတော်မူ၏; ပျက်စီးနိုင်သည့်အရာနှင့် မပျက်စီးသည့်အရာ နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်၍၊ နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ အိပ်စက်တော်မူ၏။

Verse 144

नारायणं स्तौमि परं परेशं परात्परं यत्त्रिदशैरगम्यम् । त्रिसर्गसंस्थं त्रिहुताशनेत्रं त्रितत्वलक्ष्यं त्रिलयं त्रिनेत्रम्

အမြင့်ဆုံးသော နာရာယဏကို ငါ ချီးမွမ်း၏—အရှင်တို့၏ အရှင်၊ အမြင့်ထက် အမြင့်လွန်သူ၊ ဒေဝတားတို့ပင် မရောက်နိုင်သူ။ သူသည် သုံးမျိုးသော စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှု၏ အထောက်အကူ; သုံးပါးသော ပူဇော်မီးတို့ကို မျက်စိအဖြစ်ထားသူ; သုံးတတ္တဝါဖြင့် သိမြင်ရသော ရည်မှန်းချက်; သုံးပါး၏ လယ; နှင့် တြိနက်တရ (မျက်စိသုံးလုံး) သော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 145

नमामि नारायणमप्रमेयं कृते सितं द्वापरतश्च रक्तम् । कलौ च कृष्णं तमथो नमामि ससर्ज यो वक्त्रत एव विप्रान्

အတိုင်းအတာမရှိသော နာရာယဏကို ငါ ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြု၏—ကృతယုဂ၌ ဖြူစင်သော အဖြူရောင်၊ ဒွာပရယုဂ၌ အနီရောင်၊ ကလိယုဂ၌ အနက်ရောင်ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ပါးစပ်မှပင် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ကိုလည်း ငါ နမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 146

भुजांतरात्क्षत्रमथोरुयुग्माद्विशः पदाग्राच्च तथैव शूद्रान् । नमामि तं विश्वतनुं पुराणं परात्परं पारगमप्रमेयम्

သူ၏ လက်မောင်းတို့မှ က္ଷတ္တရိယတို့ ပေါ်ထွန်း၍၊ သူ၏ တင်ပေါင်နှစ်ဖက်မှ ဝိုင်ရှျယတို့ ပေါ်ထွန်းကာ၊ သူ၏ ခြေဖျားတို့မှလည်း ရှူဒြတို့ ပေါ်ထွန်း၏။ စကြဝဠာကို ကိုယ်တန်ဆာအဖြစ်ထားသော ပုရာဏအရှင်—ပရాత္ပရ၊ ကမ်းလွန်ကမ်းလွန်၊ အတိုင်းအတာမရှိသူကို ငါ နမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 147

सूक्ष्ममूर्त्तिं महामूर्त्तिं विद्यामूर्त्तिममूर्तिकम् । कवचं सर्वदेवानां नमस्ये वारिजेक्षणम्

ပန်းကြာမျက်စိရှိသော အရှင်ကို ငါ နမസ്കာရပြု၏—သိမ်မွေ့သော ရုပ်, မဟာရုပ်, သန့်ရှင်းသော ဗိဒ္ယာ၏ ရုပ်, ထို့ပြင် အရုပ်မဲ့သူ။ သူသည် ဒေဝတားအားလုံး၏ ကဝච (ကာကွယ်ကာရံ) ဖြစ်၏။

Verse 148

सहस्रशीर्षं देवेशं सहस्राक्षं महाभुजम् । जगत्संव्याप्य तिष्ठंतं नमस्ये परमेश्वरम्

ဒေဝတားတို့၏ အရှင်၊ ခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ လက်မောင်းကြီးမားသော ပရမေශ්ဝရသည် စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့၍ ထိုကို ထောက်တည်ကာ တည်မြဲနေတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို ငါ နမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 149

शरण्यं शरणं देवं विष्णुं जिष्णुं सनातनम् । नीलमेघप्रतीकाशं नमस्ये शार्ङ्गपाणिनम्

ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနုဘုရားအား ဦးချ၍ ပူဇော်နမස්ကာရပြုပါ၏—အရှင်သည် ခိုလှုံရာလည်းဖြစ်၊ ခိုလှုံခွင့်ပေးသူလည်းဖြစ်သော ဒေဝ၊ အမြဲအောင်မြင်၍ သနာတန; မိုးတိမ်နက်ပြာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ «ရှာရင်ဂ» မြားလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 150

शुद्धं सर्वगतं नित्यं व्योमरूपं सनातनम् । भावाभावविनिर्मुक्तं नमस्ये सर्वगं हरिम्

ကျွန်ုပ်သည် ဟရီဘုရားအား ဦးချ၍ နမස්ကာရပြုပါ၏—အရှင်သည် သန့်ရှင်း၍ အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော နိစ္စ၊ အာကာသသဘောနှင့် သနာတန; ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း နှစ်မျိုးလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အားလုံးကို လွှမ်းမိုးတော်မူ၏။

Verse 151

न चात्र किंचित्पश्यामि व्यतिरिक्तं तवाच्युत । त्वन्मयं च प्रपश्यामि सर्वमेतच्चराचरम्

အို အချျုတ (Acyuta) ဘုရား၊ ဤနေရာ၌ သင်တော်မူသည့်အရာမှ ခွဲခြား၍ ရှိနေသော အရာတစ်စုံတစ်ရာကို ကျွန်ုပ်မမြင်ပါ; အမှန်တကယ် ဤလောကတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ—အားလုံးကို သင်တော်မူခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မြင်ပါ၏။

Verse 152

एवं तु वदतस्तस्य रुद्रस्य परमेष्ठिनः । इतीरितेस्तेन सनातन स्वयं परात्परस्तस्य बभूव दर्शने

ဤသို့ ပရမေဋ္ဌီ ရုဒ္ဒရဘုရားက ထိုစကားကို ပြောဆိုနေစဉ်၊ ထိုအကြောင်းကို သူတော်မူ၍ ကြေညာပြီးနောက် သနာတန—ကိုယ်တိုင်ပင် ပရာတ်ပရ (အလွန်အမြင့်) ဖြစ်၍ ပရာတ်ပရထက်ပင် လွန်ကဲသော အရှင်—သည် သူ၏ရှေ့တွင် မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 153

रथांगपाणिर्गरुडासनो गिरिं विदीपयन्भास्करवत्समुत्थितः । वरं वृणीष्वेति सनातनोब्रवीद्वरस्तवाहं वरदः समागतः

ထို့နောက် သနာတနအရှင်—လက်၌ စက်ကရ (စူဒර්ရှန) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဂရုဍပေါ်၌ အာසနတင်ကာ—နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းထ၍ တောင်ကို အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းစေတော်မူ၏။ ထိုအရှင်က “အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့; ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူအဖြစ် ရောက်လာပြီ၊ သင့်အား ပေးအပ်ရန် အဆင်သင့်ရှိ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 154

इतीरिते रुद्रवरो जगाद ममातिशुद्धिर्भविता सुरेश । न चास्य पापस्य हरं हि चान्यत्संदृश्यतेग्र्यं च ऋते भवं तम्

ဤစကားကို ဆိုပြီးသောအခါ မြတ်သော ရုဒြနတ်မင်းက ပြန်ပြောသည်– 'အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အကျွန်ုပ်သည် လုံးဝ စင်ကြယ်ပါလိမ့်မည်။ ဤအပြစ်ကို ပယ်ဖျောက်ရန် ဘဝ (သီဝ) မှတစ်ပါး အခြားသော မြတ်သောဆေးကို မမြင်ပါ။'

Verse 155

ब्रह्महत्याभिभूतस्य तनुर्मे कृष्णतां गता । शवगंधश्च मे गात्रे लोहस्याभरणानि मे

ဗြာహ్မဏကို သတ်သော အပြစ်ကြောင့် ငါ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်းနက်သွားပြီ၊ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးသည် ငါ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါတို့၌ စွဲကပ်နေပြီး ငါ၏ တန်ဆာဆင်ယင်မှုများသည် သံဖြစ်သွားကြပြီ။

Verse 156

कथं मे न भवेदेवमेतद्रूपं जनार्दनम् । किं करोमि महादेव येन मे पूर्विका तनूः

ဇနာရ္ဒနသည် ဤပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ငါ့အား အဘယ်ကြောင့် မထင်ရှားနိုင်သနည်း။ အို မဟာဒေဝ၊ ငါ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ် (အခြေအနေ) ပြန်လည်ရရှိစေရန် ငါအဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း။

Verse 157

त्वत्प्रसादेन भविता तन्मे कथय चाच्युत । विष्णुरुवाच । ब्रह्मवध्या परा चोग्रा सर्वकष्टप्रदा परा

'သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်—ထိုအကြောင်းကို ပြောပြပါ၊ အို အစ္စုတ။' ဗိဿနိုးက ပြန်ပြောသည်– 'ဗြာహ్မဏကို သတ်သော အပြစ်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်၊ ၎င်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ဖြစ်စေသည်။'

Verse 158

मनसापि न कुर्वीत पापस्यास्य तु भावनाम् । भवता देववाक्येन निष्ठा चैषा निबोधिता

စိတ်ထဲ၌ပင် ဤအပြစ်ကို မကြံစည်သင့်ပေ။ သင်၏ ဘုရားစကားတော်အားဖြင့် ဤခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း သိစေ (နှင့် တည်စေ) ပြီဖြစ်သည်။

Verse 159

इदानीं त्वं महाबाहो ब्रह्मणोक्तं समाचर । भस्मसर्वाणि गात्राणि त्रिकालं घर्षयेस्तनौ

ယခုအခါ၊ အို မဟာဗာဟို (လက်မောင်းကြီးသူ)၊ ဗြဟ္မာ မိန့်ကြားထားသည့်အတိုင်း ကျင့်ဆောင်လော့။ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ကို ကိုယ်ခန္ဓာအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးပေါ်တွင် တစ်နေ့ သုံးကာလ လိမ်းပွတ်လော့။

Verse 160

शिखायां कर्णयोश्चैव करे चास्थीनि धारय । एवं च कुर्वतो रुद्र कष्टं नैव भविष्यति

ဆံထုံး (ရှಿಖာ) ပေါ်တွင်လည်း၊ နားနှစ်ဖက်ပေါ်တွင်လည်း၊ လက်ပေါ်တွင်လည်း အရိုးများကို ဆောင်ထားလော့။ အို ရုဒြာ၊ ဤသို့ပြုသူအတွက် ဒုက္ခကျပ်တည်းမှု မဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 161

संदिश्यैवं स भगवांस्ततोंऽतर्द्धानमीश्वरः । लक्ष्मीसहायो गतवान्रुद्रस्तं नाभिजज्ञिवान्

ဤသို့ညွှန်ကြားပြီးနောက် ထိုဘဂဝန် အရှင်တော်သည် ထိုခဏတွင် မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ လက္ရှ္မီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသော်လည်း ရုဒြာသည် ထိုအရှင်ကို မသိမမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 162

कपालपाणिर्देवेशः पर्यटन्वसुधामिमाम् । हिमवंतं समैनाकं मेरुणा च सहैव तु

ဒေဝတို့၏အရှင် ကပာလပါဏိ (ရှီဝ) သည် ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်—မိုင်နာကနှင့်အတူ ဟိမဝန်သို့လည်းကောင်း၊ မေရုတောင်သို့လည်းကောင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

Verse 163

कैलासं सकलं विंध्यं नीलं चैव महागिरिम् । कांचीं काशीं ताम्रलिप्तां मगधामाविलां तथा

ကೈလာသ၊ ဗိန္ဓျတောင်တန်းတစ်လျှောက်လုံး၊ နီလတောင်နှင့် မဟာဂိရိ တောင်ကြီး; ထို့အပြင် ကာဉ္စီ၊ ကာရှီ၊ တာမ္ရလိပ္တာ၊ မဂဓာ နှင့် အာဝိလာတို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 164

वत्सगुल्मं च गोकर्णं तथा चैवोत्तरान्कुरून् । भद्राश्वं केतुमालं च वर्षं हैरण्यकं तथा

ထို့နောက် သူသည် ဝတ္စဂုလ္မ နှင့် ဂိုကဏ္ဏ ကိုလည်းကောင်း၊ မြောက်ဘက် ကုရုတို့ကိုလည်းကောင်း; ထို့အတူ ဘဒြာရှွ နှင့် ကေတုမာလ နှင့် ဟိရဏ္ယက ဟုခေါ်သော ဒေသကိုလည်း ရွတ်ဆို하였다။

Verse 165

कामरूपं प्रभासं च महेंद्रं चैव पर्वतम् । ब्रह्महत्याभिभूतोसौ भ्रमंस्त्राणं न विंदति

သူသည် ကာမရူပ၊ ပရဘာသ နှင့် မဟေန္ဒြ တောင်သို့ပါ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်; သို့သော် ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်ကြီးက ဖိစီးနေသဖြင့် အားကိုးရာလည်း မတွေ့၊ လွတ်မြောက်ခြင်းလည်း မရ။

Verse 166

त्रपान्वितः कपालं तु पश्यन्हस्तगतं सदा । करौ विधुन्वन्बहुशो विक्षिप्तश्च मुहुर्मुहुः

အရှက်အကြောက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၍ သူသည် လက်ထဲတွင် အမြဲရှိသော ကပာလပാത്ര (ခေါင်းခွံခွက်) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်နေ၏; လက်နှစ်ဖက်ကို မကြာခဏ လှုပ်ခါ၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အကြိမ်ကြိမ် လှန်လှောပစ်လေ၏။

Verse 167

यदास्य धुन्वतो हस्तौ कपालं पतते न तु । तदास्य बुद्धिरुत्पन्ना व्रतं चैतत्करोम्यहम्

သူက လက်ကို လှုပ်ခါနေသော်လည်း ကပာလသည် မကျသွား; ထိုအခါ သူ၏အတွင်း၌ ဉာဏ်ပေါ်လာ၍ “ဤဝရတကို ငါကျင့်မည်” ဟု ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 168

मदीयेनैव मार्गेण द्विजा यास्यंति सर्वतः । ध्यात्वैवं सुचिरं देवो वसुधां विचचार ह

“ငါ၏လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ဒွိဇတို့သည် အရပ်ရပ်သို့ သွားလာကြလိမ့်မည်” ဟု အကြာကြီး စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ထိုဒေဝသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လှည့်လည်သွားလာလေ၏။

Verse 169

पुष्करं तु समासाद्य प्रविष्टोऽरण्यमुत्तमम् । नानाद्रुमलताकीर्णं नानामृगरवाकुलम्

ပုရှ္ကရသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ သူသည် အထူးမြတ်သော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ သစ်ပင်မျိုးစုံ၊ လျားပင်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ၏ အော်သံများဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေ၏။

Verse 170

द्रुमपुष्पभरामोद वासितं यत्सुवायुना । बुद्धिपूर्वमिव न्यस्तैः पुष्पैर्भूषितभूतलम्

ထိုနေရာသည် သစ်ပင်ပန်းများ၏ အနံ့အသာရေပြည့်ဝသည့် သုဂന്ധလေညင်းဖြင့် မွှေးကြိုင်နေပြီး၊ မြေပြင်သည် ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်—အလားတူ စိတ်ကူးစိတ်သန်းဖြင့် ရည်ရွယ်ကာ တင်ထားသကဲ့သို့။

Verse 171

नानागधंरसैरन्यैः पक्वापक्वैः फलैस्तथा । विवेश तरुवृंदेन पुष्पामोदाभिनंदितः

ပန်းရနံ့ကြောင့် ချီးမွမ်းခံရသော သစ်ပင်အုပ်စုများအလယ်တွင်၊ သူသည် အနံ့အသာနှင့် အရသာမျိုးစုံပါဝင်သော သီးနှံများပြည့်နှက်သည့် တောဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다—တချို့ရင့်၊ တချို့မရင့်သေး။

Verse 172

अत्राराधयतो भक्त्या ब्रह्मा दास्यति मे वरम् । ब्रह्मप्रसादात्संप्राप्तं पौष्करं ज्ञानमीप्सितम्

ဤနေရာ၌ ငါသည် ဘက္တိဖြင့် အာရాధနာပြုလျှင် ဘြဟ္မာသည် ငါ့အား ဝရ (ကောင်းချီး) ပေးတော်မူမည်။ ဘြဟ္မာ၏ ကရုဏာကြောင့် ပုရှ္ကရ၏ လိုလားသည့် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ် (jñāna) ကို ငါရရှိခဲ့ပြီ။

Verse 173

पापघ्नं दुष्टशमनं पुष्टिश्रीबलवर्द्धनम् । एवं वै ध्यायतस्तस्य रुद्रस्यामिततेजसः

သူသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူ၊ မကောင်းသူတို့ကို နှိမ်နင်းသူ၊ ပုဿ္ဍိ (အာဟာရပြည့်ဝမှု)၊ သြရီ (ကောင်းချီးမင်္ဂလာ) နှင့် အင်အားကို တိုးပွားစေသူ ဖြစ်၏—ဤသို့ပင် အတိုင်းမသိ တေဇောတောက်ပသော ရုဒြကို ဓ్యာနပြုသူအတွက် အကျိုးရလဒ် ဖြစ်သည်။

Verse 174

आजगाम ततो ब्रह्मा भक्तिप्रीतोऽथ कंजजः । उवाच प्रणतं रुद्रमुत्थाप्य च पुनर्गुरुः

ထို့နောက် ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာသည် ရုဒြ၏ ဘက္တိကြောင့် ပီတိဖြစ်ကာ ရောက်လာ하였다။ ဦးညွှတ်နေသော ရုဒြကို ထူထောင်ပေးပြီးနောက် ဂုရုမြတ်သည် ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 175

दिव्यव्रतोपचारेण सोहमाराधितस्त्वया । भवता श्रद्धयात्यर्थं ममदर्शनकांक्षया

သင်၏ သန့်ရှင်းသော ဝရတ၏ အကျင့်အကြံနှင့် ဝန်ဆောင်မှုတို့ဖြင့် သင်သည် ငါ့ကို အာရాధနာပြုခဲ့သည်။ အလွန်နက်ရှိုင်းသော သဒ္ဓါဖြင့် ငါ့၏ ဒർശနကို အလွန်တောင့်တ၍ ထိုသို့ ပြုခဲ့သည်။

Verse 176

व्रतस्था मां हि पश्यंति मनुष्या देवतास्तथा । तदिच्छया प्रयच्छामि वरं यत्प्रवरं वरम्

ဝရတ၌ တည်ကြည်နေသူများသည် ငါ့ကို မြင်ကြသည်—လူသားများလည်းကောင်း၊ ဒေဝတာများလည်းကောင်း။ ထိုဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီစွာ ငါသည် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်ပေးသည့် ဝရကို ပေးအပ်မည်။

Verse 177

सर्वकामप्रसिद्ध्यर्थं व्रतं यस्मान्निषेवितम् । मनोवाक्कायभावैश्च संतुष्टेनांतरात्मना

ထို့ကြောင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေရန် ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်ရသည်—အတွင်းစိတ် အတည်ငြိမ်ကျေနပ်ပြီး စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့တွင် စည်းကမ်းရှိသူက ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 178

कं ददामि च वै कामं वद भोस्ते यथेप्सितम् । रुद्र उवाच । एष एवाद्य भगवन्सुपर्याप्तो महा वरः

“ငါသည် သင်အား မည်သည့်ဝရကို ပေးရမည်နည်း၊ သင်သည် မည်သည့်ဆန္ဒကို လိုချင်သနည်း။ အရှင်ရေ၊ သင်လိုသလို ပြောလော့။” ရုဒြက မိန့်သည်—“အို ဘဂဝန်၊ ယနေ့ ဤတစ်ခုတည်းပင် မဟာဝရဖြစ်၍ လုံးဝလုံလောက်ပါသည်။”

Verse 179

यद्दृष्टोसि जगद्वंद्य जगत्कर्तर्नमोस्तुते । महता यज्ञसाध्येन बहुकालार्जितेन च

အို ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်၊ စကြဝဠာတစ်လောကလုံးက ဝတ်ပြုချီးမြှောက်သော အရှင်—သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးပမ်း၍ ပြီးမြောက်သော မဟာယဇ္ဉ်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သင့်၏ ဒർശနကို ရရှိခဲ့ပါသည်။

Verse 180

प्राणव्ययकरेण त्वं तपसा देव दृश्यते । इदं कपालं देवेश न करात्पतितं विभो

အို ဒေဝ၊ အသက်ရှုသံကိုတောင် ချွတ်ယွင်းစေသည့် တပသဖြင့်သာ သင့်ကို မြင်ရပါသည်။ အို ဒေဝရှင်တို့၏ အရှင်၊ အို အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော ဝိဘု—ဤ ကပာလပാത്രသည် သင့်လက်မှ မကျသေးပါ။

Verse 181

त्रपाकरा ऋषीणां च चर्यैषा कुत्सिता विभो । त्वत्प्रसादाद्व्रतं चेदं कृतं कापालिकं तु यत्

အို ဝိဘု၊ ဤအကျင့်သည် ရှိသူတော်များအတွက် အရှက်ရစေပြီး အပြစ်တင်ရမည့် အကျင့်ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သင့်၏ ကရုဏာကြောင့် ဤဝရတ—ကာပာလိက ဝရတ—ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါသည်။

Verse 182

सिद्धमेतत्प्रपन्नस्य महाव्रतमिहोच्यताम् । पुण्यप्रदेशे यस्मिंस्तु क्षिपामीदं वदस्व मे

အကာအကွယ်တောင်းခံသူအတွက် ဤအရာသည် အတည်ပြုပြီးဖြစ်ပါသည်။ ယခု ဤနေရာတွင် မဟာဝရတအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ ထို့ပြင် မည်သည့် ပုဏ္ဏဒေသ၌ ကျွန်ုပ်က အမြန် ဆောင်ရွက်သင့်သည်ကိုလည်း ရှင်းလင်းပြပါ။

Verse 183

पूतो भवामि येनाहं मुनीनां भावितात्मनाम् । ब्रह्मोवाच । अविमुक्तं भगवतः स्थानमस्ति पुरातनम्

“မည်သို့ဖြင့် ကျွန်ုပ် သန့်စင်နိုင်မည်နည်း—ဘာဝနာ(အတွေးအမြင်)ဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် ပြည့်ဝသန့်ရှင်းသော မုနိတို့၏ အနီးကပ်တွင်।” ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “ဘဂဝန်၏ ရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသော ဓာမတစ်ခု ရှိသည်၊ အမည်မှာ အဝိမုတ္တ ဖြစ်၏။”

Verse 184

कपालमोचनं तीर्थं तव तत्र भविष्यति । अहं च त्वं स्थितस्तत्र विष्णुश्चापि भविष्यति

ထိုနေရာ၌ သင်အတွက် “ကပာလမောစန” ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထာ ပေါ်ထွန်းလာမည်။ ထိုနေရာ၌ ငါနှင့် သင် နေထိုင်မည်၊ ဗိෂ္ဏုဘုရားလည်း ထိုနေရာ၌ တည်ရှိမည်။

Verse 185

दर्शने भवतस्तत्र महापातकिनोपि ये । तेपि भोगान्समश्नंति विशुद्धा भवने मम

ထိုနေရာ၌ သင်၏ ဒർശနတော်ကို မြင်ရုံသာဖြင့် မဟာအပြစ်ရှိသူများပင်—ထိုသူတို့လည်း—ငါ၏ ဓာမ၌ သန့်စင်လာကာ ဒိဗ္ဗသုခများကို ခံစားကြသည်။

Verse 186

वरणापि असीचापि द्वे नद्यौ सुरवल्लभे । अंतराले तयोः क्षेत्रे वध्या न विशति क्वचित्

နတ်တို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာအရှင်မ၊ ဝရဏာနှင့် အစီ ဟူသော မြစ်နှစ်စင်းရှိသည်။ ထိုမြစ်နှစ်စင်းကြားရှိ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರအတွင်းသို့ သတ်ဒဏ်ခံရန် ကံသတ်မှတ်ထားသူသည် မည်သည့်အခါမျှ မဝင်ရောက်နိုင်။

Verse 187

तीर्थानां प्रवरं तीर्थं क्षेत्राणां प्रवरं तव । आदेहपतनाद्ये तु क्षेत्रं सेवंति मानवाः

တီရ္ထာတို့အနက် သင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထာဖြစ်၏၊ က్షેત્રတို့အနက် သင်သည် အထွတ်အထိပ် က్షेत्रဖြစ်၏။ အစမှစ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အချိန် (မရဏ) အထိ လူတို့သည် ဤသန့်ရှင်းရာဌာနကို ဆည်းကပ်၍ စေဝာပြုကြသည်။

Verse 188

ते मृता हंसयानेन दिवं यांत्यकुतोभयाः । पंचक्रोशप्रमाणेन क्षेत्रं दत्तं मया तव

ထိုနေရာ၌ သေဆုံးလျှင် သူတို့သည် ဟံသာဝါဟန ဒိဗ္ဗယာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ကြပြီး အရပ်ရပ်မှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းသည်။ ငါသည် ငါးကရိုးရှ် အတိုင်းအတာရှိသော သန့်ရှင်းကွင်းကို သင်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 189

क्षेत्रमध्याद्यदा गंगा गमिष्यति सरित्पतिम् । तदा सा महती पुण्या पुरी रुद्र भविष्यति

သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အလယ်မှ ဂင်္ဂါမြစ်သည် မြစ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းသွားသောအခါ ထိုနေရာသည် ရုဒြ၏ မဟာပုဏ္ဏမြို့တော် ဖြစ်လာမည်။

Verse 190

पुण्या चोदङ्मुखी गंगा प्राची चापि सरस्वती । उदङ्मुखी योजने द्वे गच्छते जाह्नवी नदी

ပုဏ္ဏမြစ် ဂင်္ဂါသည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ စီးဆင်းပြီး၊ စရஸဝတီသည် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသည်။ ဂျာဟ္နဝီမြစ်လည်း ယောဇနာ နှစ်ခုအထိ မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသည်။

Verse 191

तत्र वै विबुधाः सर्वे मया सह सवासवाः । आगता वासमेष्यंति कपालं तत्र मोचय

ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် နတ်အားလုံးသည် ငါနှင့်အတူ၊ အိန္ဒြာနှင့်အတူ လာရောက်ပြီး နေထိုင်ကြမည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဦးခေါင်းခွံကို လွှတ်ချလိုက်ပါ။

Verse 192

तस्मिंस्तीर्थे तु ये गत्वा पिण्डदानेन वै पितॄन् । श्राद्धैस्तु प्रीणयिष्यंति तेषां लोकोऽक्षयो दिवि

သို့ရာတွင် ထိုတီရ္ထသို့ သွားရောက်၍ ပိဏ္ဍဒါနနှင့် ရှရဒ္ဓကရမများဖြင့် ပိတೃတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသူတို့အတွက် ကောင်းကင်၌ မပျက်မယွင်းသော လောကတည်နေရာ ရရှိမည်။

Verse 193

वाराणस्यां महातीर्थे नरः स्नातो विमुच्यते । सप्तजन्मकृतात्पापाद्गमनादेव मुच्यते

ဝါရာဏသီ မဟာတီရ္ထ၌ လူတစ်ဦး စနာန်ပြုလျှင် လွတ်မြောက်သည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရုံသာဖြင့်ပင် ခုနစ်ဘဝ စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 194

तत्तीर्थं सर्वतीर्थानामुत्तमं परिकीर्तितम् । त्यजंति तत्र ये प्राणान्प्राणिनः प्रणतास्तव

ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် တီရ္ထအားလုံးထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ သင့်အား ဦးညွှတ်၍ ဘက္တိဖြင့် ထိုနေရာ၌ အသက်ရှုကို စွန့်လွှတ်သော သတ္တဝါတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ကတိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 195

रुद्रत्वं ते समासाद्य मोदंते भवता सह । तत्रापि हि तु यद्दत्तं दानं रुद्र यतात्मना

ရုဒြဖြစ်ခြင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် သင်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူးကြ၏။ ထိုနေရာ၌ပင်၊ အို ရုဒြ၊ ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်းသူက ပေးအပ်သော ဒါနသည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏဖြစ်လာ၏။

Verse 196

स्यान्महच्च फलं तस्य भविता भावितात्मनः । स्वांगस्फुटित संस्कारं तत्र कुर्वंति ये नराः

စိတ်ကို ပွားမြှင့်၍ ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်းသူအတွက် အကျိုးကြီးမားလိမ့်မည်။ ထိုနေရာ၌ မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို သင့်တော်သကဲ့သို့ သန့်စင်ပြင်ဆင်ကာ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အထုံးကို ဆောင်ရွက်သူတို့သည် ထိုအကျိုးကို ရကြ၏။

Verse 197

ते रुद्रलोकमासाद्य मोदंते सुखिनः सदा । तत्र पूजा जपो होमः कृतो भवति देहिनां

ရုဒြလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ပူဇော်ခြင်း၊ မန္တရဇပ်ခြင်းနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 198

अनंतफलदः स्वर्गो रुद्रभक्तियुतात्मनः । तत्र दीपप्रदाने तु ज्ञानचक्षुर्भवेन्नरः

ရုဒြဘက္တိဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝသူအတွက် ကောင်းကင်ဘုံသည် အဆုံးမရှိသော အကျိုးကို ပေး၏။ ထိုနေရာ၌ မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ဒါနပြုလျှင် လူသည် ဉာဏ်မျက်စိကို ရရှိ၏။

Verse 199

अव्यंगं तरुणं सौम्यं रूपवंतं तु गोसुतम् । योङ्कयित्वा मोचयति स याति परमं पदम्

အပြစ်ကင်း၍ နုပျိုသိမ်မွေ့ကာ ရုပ်ရည်လှပသော နွားထီးကလေးကို ထမ်းပိုးတင်ပြီးနောက် လွှတ်ပေးသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒကို ရောက်၏။

Verse 200

पितृभिः सहितो मोक्षं गच्छते नात्र संशयः । अथ किं बहुनोक्तेन यत्तत्र क्रियते नरैः

ပိတೃများနှင့်အတူ မောက္ခသို့ ရောက်သည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် အများကြီးပြောရန် ဘာလို? ထိုနေရာ၌ လူတို့ ပြုသမျှသည် ထိုသို့ပင် အကျိုးဖြစ်၏။