Adhyaya 1

Verse 1

स्वच्छं चंद्रावदातं करिकरमकरक्षोभसंजातफेनं । ब्रह्मोद्भूतिप्रसक्तैर्व्रतनियमपरैः सेवितं विप्रमुख्यैः । कारालंकृतेन त्रिभुवनगुरुणा ब्रह्मणा दृष्टिपूतं । संभोगाभोगरम्यं जलमशुभहरं पौष्करं वः पुनातु

ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းသော ရေသည် သင်တို့ကို သန့်စင်ပေးပါစေ—ကြည်လင်၍ လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းကာ၊ ဆင်နှင့် မကရ (မိကျောင်း) တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖျော်ဖျားဖျား ဖုံးလွှမ်းသော ဖုံးမြှုပ်ဖ泡များ ပေါ်ထွက်သည်; ဝရတနှင့် နိယမကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာသော အထက်တန်း ဗြာဟ္မဏများက ဆည်းကပ်ကြပြီး၊ ဘြဟ္မာ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို အာရုံစိုက်ကြသည်; သုံးလောက၏ ဆရာ ဘြဟ္မာ၏ မျက်မြင်တော်ကြောင့် ပဝित्रဖြစ်ကာ တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်; ဘောဂနှင့် ဝိရာဂ နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ချိုမြိန်လှပ၍ အမင်္ဂလာကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 2

सूतमेकांतमासीनं व्यासशिष्यं महामतिः । लोमहर्षणनामा वा उग्रश्रवसमाह तत्

ဗျာသ၏ တပည့် စူတကို တစ်ဖက်တစ်လမ်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သော်၊ ဉာဏ်ကြီး ရှင်ရသီက သူ့အား ခေါ်ဆို၍ ပြောသည်—“သင်၏ အမည်မှာ လောမဟာရှဏ ဖြစ်ပြီး၊ ဥဂ္ဂရရှရဝသ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။”

Verse 3

ऋषीणामाश्रमांस्तात गत्वा धर्मान्समासतः । पृच्छतां विस्तराद्ब्रूहि यन्मत्तः श्रुतवानसि

ချစ်သားရေ၊ ရသီတို့၏ အာရှရမ်များသို့ သွား၍ ဓမ္မအကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် မေးမြန်းလော့; ထို့နောက် သူတို့က မေးလာသော် ငါထံမှ သင်ကြားနားထောင်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလော့။

Verse 4

वेदव्यासान्मया पुत्र पुराणान्यखिलानि च । तवाख्यातानि प्राप्तानि मुनिभ्यो वद विस्तरात्

သားရေ၊ ဝေဒဗျာသထံမှ ငါသည် ပုရာဏ အားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်; သင်လည်း ထိုအကြောင်းအရာတို့ကို ပြန်လည် ရွတ်ဆို၍ ရရှိပြီးနောက် ယခု ရသီတို့အား အသေးစိတ် ဟောပြလော့။

Verse 5

प्रयागे मुनिवर्यैश्च यथापृष्टः स्वयं प्रभुः । पृष्टेन चानुशिष्टास्ते मुनयो धर्मकांक्षिणः

ပရယာဂ၌ အထက်မြတ် ရသီတို့ မေးမြန်းသကဲ့သို့၊ သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် ဖြေကြားတော်မူ၏; ဓမ္မကို လိုလားတောင့်တသော ထိုရသီတို့လည်း မေးသမျှနှင့် ကိုက်ညီအောင် သင်ကြားညွှန်ပြခြင်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 6

देशं पुण्यमभीप्संतो विभुना च हितैषिणा । सुनाभं दिव्यरूपं च सत्यगं शुभविक्रमं

သန့်ရှင်းသောပြည်ကို လိုလား၍ အာနန္တတန်ခိုးရှိ မေတ္တာရှင် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့်၊ သူတို့သည် စုနာဘကို တွေ့မြင်ကြ၏—ဒေဝရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ၍ အကျင့်၌ သစ္စာတည်ကာ မင်္ဂလာပြည့်ဝသော သတ္တိဗလရှိသူ။

Verse 7

अनौपम्यमिदं चक्रं वर्तमानमतंद्रिताः । पृष्टतो यातनियमात्पदं प्राप्स्यथ यद्धितम्

ဤမတူညီနိုင်သော စက်ဝိုင်းသည် လှည့်လည်နေ၏။ မပျင်းရိကြနှင့်; စည်းကမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် နောက်မှလိုက်ပါက၊ မိမိအကျိုးစီးပွားအမှန်ဖြစ်သော ကောင်းကျိုးပဒကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 8

गच्छतो धर्मचक्रस्य यत्र नेमिर्विशीर्यते । पुण्यः स देशो मंतव्य इत्युवाच स्वयं प्रभुः

“လှည့်လည်သွားသော ဓမ္မစက်၏ အနား (နేమိ) ပျက်စီးသွားရာအရပ်သည် အလွန်ပုဏ္ဏမင်္ဂလာရှိသော ပြည်ဟု မှတ်ယူရမည်” ဟု ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 9

उक्त्वा चैवमृषीन्सर्वानदृश्यत्वमगात्पुनः । गंगावर्तसमाहारो नेमिर्यत्र व्यशीर्यत

ဤသို့ ရှင်တော်တို့အားလုံးကို မိန့်ကြားပြီးနောက် သူသည် ထပ်မံ မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ဂင်္ဂါမြစ်၏ လှိုင်းဝဲများ စုပေါင်းရာရှိပြီး၊ စက်၏ အနား (နేమိ) ကွဲကြေသွားရာ ဖြစ်၏။

Verse 10

ईजिरे दीर्घसत्रेण ऋषयो नैमिषे तदा । तत्र गत्वा तु तान्ब्रूहि पृच्छतो धर्मसंशयान्

ထိုအခါ နိုင်မိဿ၌ ရှင်တော်တို့သည် ရှည်လျားသော စတြယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ထိုနေရာသို့ သွား၍ သူတို့အား ပြောကြားလော့၊ အကြောင်းမူ သူတို့သည် ဓမ္မအပေါ် သံသယများကို မေးမြန်းနေကြသည်။

Verse 11

उग्रश्रवास्ततो गत्वा ज्ञानविन्मुनिपुंगवान् । अभिगम्योपसंगृह्य नमस्कृत्वा कृतांजलिः

ထို့နောက် ဥဂ္ဂရရှ္ရဝါသည် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော အထွတ်အမြတ် ရှင်မုနိတို့ထံ သွားရောက်၍ နီးကပ်ကာ ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် အဘိဝါဒပြုကာ လက်အုပ်ချီ၍ နမസ്കာရကာ ဦးညွှတ်လေ၏။

Verse 12

तोषयामास मेधावी प्रणिपातेन तानृषीन् । ते चापि सत्रिणः प्रीताः ससदस्या महात्मने

ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် ရိုသေစွာ ဦးချ၍ ပရဏိပါတပြုခြင်းဖြင့် မုနိရဟန်းတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။ ထို့ပြင် ယဇ္ဉာပွဲကို ဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်များလည်း—အစည်းအဝေးဝင်အားလုံးနှင့်တကွ—ထိုမဟာသတ္တဝါကို ဝမ်းမြောက်ကြလေ၏။

Verse 13

तस्मै समेत्य पूजां च यथावत्प्रतिपेदिरे । ऋषय ऊचुः । कुतस्त्वमागतः सूत कस्माद्देशादिहागतः

ထို့နောက် မုနိတို့သည် နီးကပ်လာ၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့ကြသည်။ မုနိတို့က ဆိုသည်—“ဟေ စူတ၊ သင် ဘယ်ကလာသနည်း။ ဘယ်ဒေသမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။”

Verse 14

कारणं चागमे ब्रूहि वृंदारकसमद्युते । सूत उवाच । पित्राहं तु समादिष्टो व्यासशिष्येण धीमता

“ထို့ပြင် လာရောက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောကြားပါ၊ ဒေဝတားတို့နှင့်တူသော တောက်ပမှုရှိသူရေ။” စူတက ပြောသည်—“ကျွန်ုပ်ကို အဖေက အမိန့်ပေးခဲ့သည်၊ အဖေသည် ဗျာသ၏ ဉာဏ်ပညာရှိသော တပည့်ဖြစ်၏။”

Verse 15

शुश्रूषस्व मुनीन्गत्वा यत्ते पृच्छंति तद्वद । वदंतु भगवंतो मां कथयामि कथां तु यां

“မုနိတို့ထံ သွား၍ ရိုသေစွာ စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်ပါ; သူတို့ မေးသမျှကို ထိုအတိုင်း ဖြေပါ။ ဘုရားသဘော မုနိတို့က ကျွန်ုပ်ကို မေးမြန်းပါစေ—ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သိသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ကထာကို ဟောပြောမည်။”

Verse 16

पुराणं चेतिहासं वा धर्मानथ पृथग्विधान् । तां गिरं मधुरां तस्य शुश्रुवुरृषिसत्तमाः

ပုရာဏဖြစ်စေ၊ အိတိဟာသဖြစ်စေ၊ သာသနာဓမ္မ၏ မျိုးစုံကွဲပြားသော နည်းလမ်းများကို ဆိုထားသော်လည်း—အထူးမြတ်သော ရှိတော်မူသော ရှိများသည် သူ၏ ချိုမြိန်သော ဝဏ္ဏနာကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြ၏။

Verse 17

अथ तेषां पुराणस्य शुश्रूषा समपद्यत । दृष्ट्वा तमतिविश्वस्तं विद्वांसं लौमहर्षणिं

ထို့နောက် သူတို့သည် ပုရာဏကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုစိတ် ပေါ်လာကြ၏။ လောမဟာရှဏ၏ သားတော်—ယုံကြည်ထိုက်လွန်စွာနှင့် ပညာရှိ မုနိ—ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဖြစ်သည်။

Verse 18

तस्मिन्सत्रे कुलपतिस्सर्वशास्त्राविशारदः । शौनको नाम मेधावी विज्ञानारण्यके गुरुः

ထို ယဇ္ဉ-စတြ၌ သာသနာအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် (ကူလပတိ) သည် သာස්တရအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ မေဓာဝီ ရှောင်နက မုနိ—ဗိဇ္ဉာနာရဏ္ယ အစုအဝေး၏ ဂုရုအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရသူ—ဖြစ်၏။

Verse 19

इत्थं तद्भावमालंब्य धर्माञ्छुश्रूषुराह तम् । त्वया सूत महाबुद्धे भगवान्ब्रह्मवित्तमः

ထိုသို့ အခြေအနေကို အားထားကာ ဓမ္မကို နားထောင်လိုစိတ်ဖြင့် သူသည် ထိုသူအား ပြော၏—“ဟေ စူတ၊ ဟေ မဟာဗုဒ္ဓိ! သင်၏ အလယ်တန်းဖြင့် ဘဂဝန်၊ ဗြဟ္မကို အကောင်းဆုံး သိမြင်သူသည် ဝဏ္ဏနာကို ထုတ်ဖော်မည်”။

Verse 20

इतिहासपुराणार्थं व्यासः सम्यगुपासितः । दुदोहिथमतिं तस्य त्वं पुराणाश्रयां शुभां

အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့၏ အဓိပ္ပါယ်၌ သေချာစွာ အာရုံစိုက်ကာ ဗျာသသည် သင့်အား သင့်တော်သကဲ့သို့ ဆည်းကပ်ခဲ့၏။ သင်လည်း သူ၏ ဉာဏ်ကို နို့ညှစ်သကဲ့သို့ ထုတ်ယူကာ ပုရာဏအခြေပြု မင်္ဂလာရှိသော နားလည်မှုကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 21

अमीषां विप्रमुख्यानां पुराणं प्रति सम्प्रति । शुश्रूषाऽस्ते महाबुद्धे तछ्रावयितुमर्हसि

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ယခု ဗြာဟ္မဏအထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ သင်ကြားထားသော ပုရာဏကို ကြားနာလိုစိတ် ပြင်းပြနေပါသည်; ထို့ကြောင့် သင်က ရွတ်ဆို၍ ကြားနာစေသင့်ပါသည်။

Verse 22

सर्वे हीमे महात्मानो नानागोत्राः समागताः । स्वान्स्वानंशान्पुराणोक्ताञ्छृण्वन्तु ब्रह्मवादिनः

ဤနေရာတွင် မဟာသတ္တဝါတို့သည် မျိုးရိုးဂိုတ်ရ မတူညီကြသော်လည်း စုဝေးလာကြပြီ။ ဗြဟ္မန်ကို ဟောကြားသူတို့သည် ပုရာဏ၌ ဆိုထားသကဲ့သို့ မိမိတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းများကို ယခု နားထောင်ကြပါစေ။

Verse 23

संपूर्णे दीर्घसत्रेस्मिंस्तांस्त्वं श्रावय वै मुनीन् । पाद्मं पुराणं सर्वेषां कथयस्व महामते

ဤရှည်လျားသော ယဇ్ఞ-စတြာ ပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ ထိုမုနိတို့အား အမှန်တကယ် ရွတ်ဆို၍ ကြားနာစေပါ။ အို မဟာမတိ၊ အားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ပဒ္မပုရာဏကို ဟောပြောပါ။

Verse 24

कथं पद्मं समुद्भूतं ब्रह्म तत्र कथं न्वभूत् । प्रोद्भूतेन कथं सृष्टिः कृता तां तु तथा वद

ကြာပန်းသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ ထိုနေရာ၌ ဗြဟ္မာသည် မည်သို့ ရှိလာသနည်း။ ထို့ပြင် သူ ပေါ်ထွန်းပြီးနောက် စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြောပြပါ။

Verse 25

एवं पृष्टस्ततस्तांस्तु प्रत्युवाच शुभां गिरम् । सूक्ष्मं च न्यायसंयुक्तं प्राब्रवीद्रौमहर्षणिः

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသဖြင့် သူသည် မင်္ဂလာရှိသော စကားများဖြင့် သူတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ ထို့နောက် ရောမဟာရှဏိသည် အနုစိတ်၍ အကြောင်းပြချက်နှင့် သင့်လျော်မှုတို့နှင့် ကိုက်ညီသော ဟောပြောချက်ကို ပြောကြား하였다။

Verse 26

प्रीतोस्म्यनुगृहीतोस्मि भवद्भिरिह चोदनात् । पुराणार्थं पुराणज्ञैः सर्वधर्मपरायणैः

ငါသည် ပီတိဖြစ်၏၊ ဤနေရာ၌ သင်တို့၏ စိတ်မှန်သော တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကရုဏာတော်ကို ခံရ၏—ပုရာဏကို သိမြင်သူများ၊ ဓမ္မအားလုံး၌ တည်ကြည်သူများ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ပုရာဏ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ငါဟောပြမည်။

Verse 27

यथाश्रुतं सुविख्यातं तत्सर्वं कथयामि वः । धर्म एष तु सूतस्य सद्भिर्दृष्टः सनातनः

ငါကြားသမျှနှင့် လူသိများသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို သင်တို့အား ငါပြောကြားမည်။ ဤသည်မှာ သုတ၏ အစဉ်အမြဲ ဓမ္မဖြစ်၍ သဒ္ဓါရှိသူများက အသိအမှတ်ပြုထားသည်။

Verse 28

देवतानामृषीणां च राज्ञां चामिततेजसाम् । वंशानां धारणं कार्यं स्तुतीनां च महात्मनाम्

ဒေဝတားများ၊ ရှိများနှင့် အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော မင်းများ၏ မျိုးဆက်ဇာတိကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်၊ ထို့ပြင် မဟာအတ္မာတို့ကို ချီးမွမ်းသည့် စတုတိဂီတများကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 29

इतिहासपुराणेषु दृष्टा ये ब्रह्मवादिनः । न हि वेदेष्वधीकारः कश्चित्सूतस्य दृश्यते

အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့တွင် ဘြဟ္မဝါဒင်များကို တွေ့ရသော်လည်း၊ ဝေဒများတွင် သုတအတွက် အဓိကာရ မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရ။

Verse 30

वैन्यस्य हि पृथोर्यज्ञे वर्त्तमाने महात्मनः । मागधश्चैव सूतश्च तमस्तौतां नरेश्वरम्

ဝေန၏သား မဟာအတ္မာ ပೃထု၏ ယဇ్ఞ ပြုလုပ်နေစဉ်တွင် မာဂဓနှင့် သုတ ဘာဒ်များက လူတို့၏ အရှင် မင်းတော်ကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 31

तुष्टेनाथ तयोर्द्दत्तो वरो राज्ञा महात्मना । सूताय सूतविषयो मगधो मागधाय च

ထို့နောက် သူတို့အပေါ် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်သဖြင့် မဟာစိတ်ရှိသော မင်းကြီးသည် အရှင်မေတ္တာတော်ဖြင့် အပေးအယူတော်ကို ချီးမြှင့်하였다—စူတအား စူတတို့၏ နယ်မြေကို ပေး၍ မာဂဓအားလည်း မဂဓပြည်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 32

तत्र सूत्यां समुत्पन्नः सूतो नामेह जायते । ऐन्द्रे सत्रे प्रवृत्ते तु ग्रहयुक्ते बृहस्पतौ

ထိုနေရာ၌ စူတီမှ သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၍ ဤလောက၌ “စူတ” ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။ အဲဒီအခါ အိန္ဒြ၏ ယဇ္ဉ-စတြာ ဆက်လက်ကျင်းပနေပြီး ဘృဟස්ပတိသည် ကောင်းမြတ်သော ဂြိုဟ်ယောဂဖြင့် ယှဉ်တွဲနေ၏။

Verse 33

तमेवेंद्रं बार्हस्पत्ये तत्र सूतो व्यजायत । शिष्यहस्तेन यत्पृक्तमभिभूतं गुरोर्हविः

ထိုနေရာ၌ ဘృဟස්ပတိနှင့် ဆက်နွယ်သော ထိုပူဇာကర్మအတွင်း စူတသည် အိန္ဒြမှတင် မွေးဖွားလာ၏—အကြောင်းမှာ ဂုရု၏ ဟဝိ (ပူဇာအနုဓာတ်) ကို တပည့်၏ လက်ဖြင့် ရောနှောသဖြင့် အာဏာလျော့ကာ ဖိနှိပ်ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 34

अधरोत्तरधारेण जज्ञे तद्वर्णसंकरम् । येत्र क्षत्रात्समभवन्ब्राह्मण्याश्चैव योनितः

နိမ့်သော သွေးကြောင်းနှင့် မြင့်သော သွေးကြောင်း ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ထို “ဝဏ္ဏ-သင်္ကရ” ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အချို့သည် က္ଷတ္တရိယ ဖခင်မှ၊ ဘြာဟ္မဏ မိခင်၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 35

पूर्वेणैव तु साधर्म्याद्वैधर्मास्ते प्रकीर्तिताः । मध्यमो ह्येष सूतस्य धर्मः क्षेत्रोपजीविनः

အရင်အရာနှင့် ဆင်တူသဖြင့်သာ ကွဲပြားသည့် လက္ခဏာများကို ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် စူတ၏ အလယ်အလတ် ဓမ္မမှာ—ကွက်ရှေတရ (သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ) များကို ဝန်ဆောင်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 36

पुराणेष्वधिकारो मे विहितो ब्राह्मणैरिह । दृष्ट्वा धर्ममहं पृष्टो भवद्भिर्ब्रह्मवादिभिः

ဤနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ပုရာဏများအပေါ် အာဏာအခွင့်ကို ကျွန်ုပ်အား ခန့်အပ်ထားကြ၏။ ဓမ္မ၌ ကျွန်ုပ်၏တည်ကြည်မှုကို မြင်၍၊ ဟေ ဘြဟ္မန်ကို ဟောပြောသူတို့၊ သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 37

तस्मात्सम्यग्भुवि ब्रूयां पुराणमृषिपूजितम् । पितॄणां मानसी कन्या वासवं समपद्यत

ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ရှင်ရသီတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသော ပုရာဏကို မှန်ကန်စွာ ကျွန်ုပ်ကြေညာဟောပြောမည်။ ပိတೃတို့၏ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သမီးသည် ဝါသဝ (အိန္ဒြ) နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့၏။

Verse 38

अपध्याता च पितृभिर्मत्स्यगर्भे बभूव सा । अरणीव हुताशस्य निमित्तं पुण्यजन्मनः

ပိတೃတို့က လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် သူမသည် ငါး၏ ဝမ်းအတွင်း၌ ရောက်ရှိခဲ့၏။ မီးထွက်စေသော အရဏီကဲ့သို့ပင်၊ သူမသည် ပုဏ္ဏမြတ်သော မွေးဖွားခြင်း၏ အကြောင်းအရင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 39

तस्यां बभूव पूतात्मा महर्षिस्तु पराशरात् । तस्मै भगवते कृत्वा नमः सत्याय वेधसे

ထိုပါရာရှရမှ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်ရှင်းသော မဟာရသီတစ်ပါး မွေးဖွားလာ၏။ သစ္စာတော်နှင့် အရာအားလုံးကို စီမံတော်မူသော ဝေဓသ ဖြစ်သည့် ဘဂဝန်အား နမസ്കာရ ပြု၍ (သူ) ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်၏။

Verse 40

पुरुषाय पुराणाय ब्रह्मवाक्यानुवर्तिने । मानवच्छद्मरूपाय विष्णवे शंसितात्मने

ဗိဿဏုအား နမಸ್ಕာရ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ၊ ရှေးအဟောင်းပုရာဏ; ဗြဟ္မာ၏ ဝါကျကို လိုက်နာတော်မူသူ; လူ့ရုပ်ကို မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ ဆောင်ယူတော်မူသူ; ပညာရှိတို့ ချီးမွမ်းသော သဘာဝတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သူ။

Verse 41

जातमात्रं च यं वेद उपतस्थे ससंग्रहः । मतिमंथानमाविध्य येनासौ श्रुतिसागरात्

မွေးဖွားချင်းနှင့်တပြိုင်နက် ဝေဒများသည် စုစည်းကျမ်းများနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ လာရောက်ကာ အမှုတော်ထမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဉာဏ်ကို မသန့်တံကဲ့သို့ လှည့်ကာ သရုတိ၏ သမုဒ္ဒရာမှ ဗဟုသုတကို ဆွဲထုတ်ယူ하였다။

Verse 42

प्रकाशो जनितो लोके महाभारत चंद्रमाः । भारतं भानुमान्विष्णुर्यदि न स्युरमी त्रयः

လောက၌ အလင်းရောင် ပေါ်ထွန်းလာသည်—မဟာဘာရတသည် လကဲ့သို့၊ «ဘာရတ» သည် အို ဝိෂ္ဏု၊ နေကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဤသုံးပါး မရှိလျှင် လောကသည် အလင်းမဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 43

ततोऽज्ञानतमोंधस्य कावस्था जगतो भवेत् । कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम्

မဟုတ်လျှင် အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သော ဤလောကသည် မည်သို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်မည်နည်း။ ကృష్ణ-ဒွိုင်ပါယန ဝျာသကို သခင် နာရာယဏ ကိုယ်တိုင်ဟု သိမှတ်ပါ။

Verse 44

को ह्यन्यः पुंडरीकाक्षान्महाभारतकृद्भवेत् । तस्मादहमुपाश्रौषं पुराणं ब्रह्मवादिनः

ကြာပန်းမျက်စိရှိသော သခင်မှတပါး မဟာဘာရတကို ရေးသားနိုင်သူ အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မဝါဒင်—ဗြဟ္မန်၏ သစ္စာကို ဟောကြားသူများ—ထံမှ သင်ကြားသည့် ဤပုရာဏကို ကျွန်ုပ်က ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။

Verse 45

सर्वज्ञात्सर्वलोकेषु पूजिताद्दीप्ततेजसः । पुराणं सर्वशास्त्राणां प्रथमं ब्रह्मणा स्मृतम्

ဤပုရာဏသည်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော သခင်၏ သိရှိရာဖြစ်၍၊ လောကအားလုံးတွင် ပူဇော်ခံရကာ၊ တေဇောဓာတ်တောက်ပသော—ကျမ်းစာအားလုံးအနက် ပထမဆုံးဟု ဘြဟ္မာက မှတ်မိတော်မူ하였다။

Verse 46

उत्तमं सर्वलोकानां सर्वज्ञानोपपादकम् । त्रिवर्गसाधनं पुण्यं शतकोटिप्रविस्तरम्

ဤသည်မှာ လောကအပေါင်းတို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ဗဟုသုတအားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ တ్రိဝර්ဂ (ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်၊ ကာမ) ကို সাধনရာ၌ ပုဏ္ဏမြတ်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အလွန်ကျယ်ပြန့်ကာ ရာကုဋိတိုင်တိုင် ပျံ့နှံ့သည်။

Verse 47

निःशेषेषु च लोकेषु वाजिरूपेण केशवः । ब्रह्मणस्तु समादेशाद्वेदानाहृतवानसौ

ထို့နောက် ကေရှဝသည် မြင်းရုပ်ကို ခံယူ၍ လောကအားလုံးကို မလွတ်မကျန် လှည့်လည်သွားကာ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်အတိုင်း ဝေဒများကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာ하였다။

Verse 48

अंगानि चतुरो वेदान्पुराणन्यायविस्तरम् । असुरेणाखिलं शास्त्रमपहृत्यात्मसात्कृतम्

ဝေဒಾಂಗ၊ ဝေဒလေးပါး၊ ပုရာဏနှင့် နျာယ၏ ကျယ်ပြန့်သော အယူအဆများ—ဆိုလိုသည်မှာ သာသနာရေး သာස්တရအားလုံး—ကို အဆုရတစ်ဦးက လုယူ၍ မိမိပိုင်အဖြစ် ခံယူသွား하였다။

Verse 49

मत्स्यरूपेणाजहार कल्पादावुदकार्णवे । अशेषमेतदवददुदकांतर्गतो विभुः

ကလ္ပအစတွင် ဗိဘုသခင်သည် မတ္စျ (ငါး) ရုပ်ဖြင့် ရေမဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်းမှ ထိုအရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကယ်ယူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရေအတွင်း၌ပင် တည်ရှိလျက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဟောကြားရှင်းလင်း하였다။

Verse 50

श्रुत्वा जगाद च मुनीन्प्रतिवेदांश्चतुर्मुखः । प्रवृत्तिस्सर्वशास्त्राणां पुराणस्याभवत्तदा

ထိုအရာအားလုံးကို ကြားနာပြီးနောက် မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော ဘြဟ္မာသည် မုနိများနှင့် ဝေဒတစ်ပါးစီ၌ ကျွမ်းကျင်သူများကို ဟောပြောတော်မူ하였다။ ထိုအချိန်မှစ၍ သာස්တရအားလုံး—အထူးသဖြင့် ပုရာဏ—၏ ဆက်လက်လွှဲပြောင်းသင်ကြားမှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 51

कालेनाग्रहणं दृष्ट्वा पुराणस्य तदा विभुः । व्यासरूपस्तदा ब्रह्मा संग्रहार्थं युगे युगे

ကာလကြာမြင့်လာသဖြင့် ပုရာဏကို မှန်ကန်စွာ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့သည်ကို မြင်၍၊ အရှင်ဗြဟ္မာသည် ဗျာသရုပ်ကို ခံယူကာ ယုဂတိုင်း၌ ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် စုစည်းတည်းဖြတ်တော်မူ하였다။

Verse 52

चतुर्लक्षप्रमाणेन द्वापरे द्वापरे जगौ । तदाष्टादशधा कृत्वा भूलोकेस्मिन्प्रकाशितं

ဒွာပရယုဂတိုင်း၌ ၎င်းကို လေးသိန်း (ရှ్లోက) အတိုင်းအတာဖြင့် ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် အပိုင်း ၁၈ ပိုင်း ခွဲ၍ ဤလူ့လောက၌ ထင်ရှားစွာ ထုတ်ဖော်ပြသ하였다။

Verse 53

अद्यापि देवलोकेषु शतकोटिप्रविस्तरम् । तदेवात्र चतुर्लक्षं संक्षेपेण निवेशितम्

ယခုတိုင်တိုင်ပင် ဒေဝလောကများ၌ ၎င်း၏အသေးစိတ်သည် ကောဋိတစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်နေသော်လည်း၊ ထိုတူညီသော သဒ္ဓာတရားကို ဤနေရာ၌ အကျဉ်းချုပ်ကာ လေးသိန်းရှ్లోကအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။

Verse 54

प्रवक्ष्यामि महापुण्यं पुराणं पाद्मसञ्ज्ञितम् । सहस्रं पञ्चपञ्चाशत्पंचखण्डैस्समन्वितम्

အလွန်မင်္ဂလာပုဏ္ဏဖြစ်သော ‘ပဒ္မ’ ဟုခေါ်သော ပုရာဏကို ငါဟောပြမည်။ ၎င်းသည် ရှလိုက ငါးသောင်းငါးထောင် ပါဝင်ပြီး ခဏ္ဍ ၅ ခဏ္ဍဖြင့် စီစဉ်ထားသည်။

Verse 55

तत्रादौ सृष्टिखण्डं स्याद्भूमिखण्डं ततः परम् । स्वर्गखण्डं ततः पश्चात्ततः पातालखण्डकम्

ထိုတွင် အစဦးဆုံး ‘စೃಷ್ಟိ-ခဏ္ဍ’ ဟုဆိုပြီး၊ ထို့နောက် ‘ဘူမိ-ခဏ္ဍ’ လာသည်။ ထို့အပြီး ‘စွာဂ-ခဏ္ဍ’ ဖြစ်၍၊ ထို့နောက် ‘ပါတာလ-ခဏ္ဍ’ ဖြစ်သည်။

Verse 56

पञ्चमं च ततः ख्यातमुत्तरं खण्डमुत्तमम् । एतदेव महापद्ममुद्भूतं यन्मयं जगत्

ထို့နောက် ပဉ္စမခန်းကို အထူးမြတ်သော “ဥတ္တရခဏ္ဍ” ဟု ကျော်ကြားသည်။ ဤ “မဟာပဒ္မ” (ကြာပန်းကြီး) မှပင် စကြဝဠာလောက ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ လောကသည် ထို၏ သဘောတရားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 57

तद्वृत्तान्ताश्रयं यस्मात्पाद्ममित्युच्यते ततः । एतत्पुराणममलं विष्णुमाहात्म्यनिर्मलम्

ထိုအကြောင်းအရာကို အခြေခံထားသဖြင့် ထို့ကြောင့် “ပဒ္မ” ဟု ခေါ်သည်။ ဤပုရာဏသည် အမလ—ဗိဿဏု၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် အလုံးစုံ သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသည်။

Verse 58

देवदेवो हरिर्यद्वै ब्रह्मणे प्रोक्तवान्पुरा । ब्रह्मणाभिहितं पूर्वं यावन्मात्रं मरीचये

အတိတ်ကာလ၌ ဒေဝဒေဝ ဟရိက ဗြဟ္မာအား သင်ကြားပြောကြားခဲ့သမျှကို ဗြဟ္မာသည် ယခင်က မရီချိအား ထိုမျှသာ ပြန်လည်ဟောကြားခဲ့သည်။

Verse 59

एतदेव च वै ब्रह्मा पाद्मं लोके जगाद वै । सर्वभूताश्रयं तच्च पाद्ममित्युच्यते बुधैः

ဤအရာကိုပင် ဗြဟ္မာသည် လောက၌ “ပဒ္မ” ဟု ကြေညာဟောပြောခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်သဖြင့် ပညာရှိတို့ကလည်း “ပဒ္မ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 60

पाद्मं तत्पंचपंचाशत्सहस्राणीह पठ्यते । पंचभिः पर्वभिः प्रोक्तं संक्षेपाद्व्यासकारितात्

ဤပဒ္မပုရာဏကို ဤနေရာ၌ ပဉ္စပဉ္စာသတ် သဟသ္ရ (၅၅,၀၀၀) ရှလိုကာဖြင့် ရွတ်ဖတ်ကြသည်။ ဗျာသမုနိက အကျဉ်းချုပ်ပုံစံဖြင့် အပိုင်းငါးပိုင်းအဖြစ် စီစဉ်၍ ဟောကြားထားသည်။

Verse 61

पौष्करं प्रथमं पर्व यत्रोत्पन्नः स्वयं विराट् । द्वितीयं तीर्थपर्व स्यात्सर्वग्रहगणाश्रयम्

ပုရှ္ကရသည် ပထမမြောက် သန့်ရှင်းသော ပရဝဖြစ်၍ ထိုနေရာ၌ ကောသမစ် ဝိရာဋ်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ဒုတိယမှာ တီရ္ထပရဝဖြစ်ပြီး ဂြိုဟ်အစုအဝေးအားလုံး၏ အားကိုးရာနှင့် ထောက်တိုင်ဖြစ်သည်။

Verse 62

तृतीयपर्वग्रहणा राजानो भूरिदक्षिणाः । वंशानुचरितं चैव चतुर्थे परिकीर्तितम्

တတိယပရဝတွင် သန့်ရှင်းသော ဝရတနှင့် အကျင့်တရားများကို ဆောင်ရွက်ကာ ဒါနကို များစွာပေးလှူသော မင်းများကို ဖော်ပြထားသည်။ စတုတ္ထပရဝတွင် မျိုးဆက်ဝင်္သများ၏ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် သမိုင်းကို ရွတ်ဆိုထားသည်။

Verse 63

पंचमे मोक्षतत्वं च सर्वतत्वं निगद्यते । पौष्करे नवधा सृष्टिः सर्वेषां ब्रह्मकारिता

ပဉ္စမပရဝတွင် မောက္ခတတ္တဝနှင့် အရာတတ္တဝအားလုံးကို သင်ကြားဟောပြောသည်။ ပုရှ္ကရ၌ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို ကိုးမျိုးဟု ဆိုပြီး—သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဘြဟ္မာက ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 64

देवतानां मुनीनां च पितृसर्गस्तथापरः । द्वितीये पर्वताश्चैव द्वीपाः सप्त ससागराः

ဒေဝတားများ၊ မုနိများနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းလည်း သီးခြားရှိသည်။ ဒုတိယပရဝတွင် တောင်တန်းများကို ဖော်ပြပြီး သမုဒ္ဒရာများနှင့်တကွ ဒွီပ ခုနစ်ခုကိုလည်း ဆိုထားသည်။

Verse 65

तृतीये रुद्रसर्गस्तु दक्षशापस्तथैव च । चतुर्थे संभवो राज्ञां सर्ववंशानुकीर्त्तनम्

တတိယပရဝတွင် ရုဒြနှင့် ဆက်နွယ်သော ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဒက္ခ၏ ကျိန်စာကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ စတုတ္ထပရဝတွင် မင်းများ၏ မူလအစနှင့် မျိုးဆက်ဝင်္သအားလုံးကို ရွတ်ဆိုထားသည်။

Verse 66

अन्त्येपवर्गसंस्थानं मोक्षशास्त्रानुकीर्त्तनम् । सर्वमेतत्पुराणेऽस्मित्कथयिष्यामि वो द्विजाः

အို ဒွိဇတို့၊ ဤပုရာဏ၌ ငါသည် သင်တို့အား အရာအားလုံးကို ဟောကြားမည်—နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်ခြင်း (မောက္ခ) ၏ တည်ထောင်ပုံနှင့် မောက္ခ-ရှာස්တရများ၏ အနုကီර්တနာ၊ အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြချက်တို့ကို။

Verse 67

इदं पवित्रं यशसो निधानमिदं पितॄणामतिवल्लभं स्यात् इदं च देवस्य सुखाय नित्यमिदं महापातकभिच्च पुंसाम्

ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းမြတ်စွာသော အရာ၊ ဂုဏ်သတင်း၏ خزانہ ဖြစ်၏။ ပိတೃများအတွက် အလွန်ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြစ်လာ၏။ ဤသည်သည် နိత్యကာလ ဒေဝတား၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဖြစ်ပြီး လူတို့အတွက်လည်း မဟာပာပများကို ဖျက်ဆီးပေး၏။