ဝါစုသည် မိုဟိနီအား တီရ္ထခရီးစဉ်များ၏ အကျိုးကို ရှာဖွေရန် အကြံပေးပြီး မိုဟိနီဖြစ်ရပ်ကို ဘြဟ္မာထံ သတင်းပို့သည်။ ဘြဟ္မာက ဝါစုကို ချီးမွမ်းကာ အပေးအယူတစ်ရပ် ပေးတော်မူသည်။ ဝါစုသည် ဝೃန္ဒာရဏ்ய (ဝೃန္ဒာဝန်) တွင် နေထိုင်လိုကြောင်း ရွေးချယ်ပြီး ရှည်လျားသော တပဿာကျင့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿ္ဏု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုပေးအယူကို အတည်ပြုတော်မူသည်။ ဝೃန္ဒာဝန်တွင် အံ့ဩဖွယ်အရာများကို သိလိုသော ဝါစုသည် နာရဒကို တွေ့ကာ ဘက္တိကို တိုးပွားစေသော ဓမ္မများကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ရှိဝထံမှ ရရှိသည့် ပရောဖက်တော်မူချက်ကို ပြောကြားသည်—ဂိုလိုက၌ စုရဘီထံမှ ကြားသိခဲ့သော ရှိဝ၏ စကားအရ ဟရီသည် မြေကြီး၏ ဘာရကို လျော့စေရန် ဆင်းသက်လာမည်၊ ကృష్ణ၏ ဗြဇလီလာများ (ပူတနာသတ်ခြင်း၊ ကာလိယကို ချုပ်နှိမ်ခြင်းနှင့် အခြား အဆုရများကို သတ်ခြင်း), မထုရာတွင် ကံစ သေဆုံးခြင်း, ဒွာရကာကာလ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် စစ်ပွဲများ, နောက်ဆုံး ယာဒဝများ၏ ဆုတ်ခွာခြင်းနှင့် ဟရီ၏ မိမိအာဝါသသို့ ပြန်လည်သွားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ နာရဒသည် ဝီဏာတီးကာ သီချင်းဆို၍ ထွက်ခွာသွားပြီး ဝါစုသည် ဗြဇတွင် နေကာ ကృష్ణ၏ လီလာများကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။
No shlokas available for this adhyaya yet.
Residence in Vṛndāraṇya is presented as a lasting sādhana: Vasu’s tapas culminates not in worldly power but in perpetual proximity to Hari’s līlā-field, making ‘place’ itself a vehicle of bhakti and mokṣa within the Uttara-bhāga’s tīrtha-mahātmya framework.
It establishes layered authority and cosmological scope: Goloka (Surabhi) grounds the narrative in transcendent reality, Śiva functions as cosmic witness and interpreter, and Nārada as itinerant teacher delivers the revelation into the human devotional sphere—legitimizing Vrindavan-centered bhakti as both ancient and foreknown.
It anchors a pan-Indian arc of Kṛṣṇa’s deeds within the Vrindavan locus by making Vṛndāraṇya the chosen boon and contemplative seat from which the future līlā is disclosed, thereby turning sacred geography into the interpretive hub of sacred history.