Shloka 14
Tīrtha-vidhi (Procedure for Holy Places) — Prayāgarāja-māhātmya
अहंकारविमुक्तश्च स तीर्थफलमाप्नुयात । अकल्पको निरारम्भो लघ्वाहारो जितेंद्रियः ॥ १४ ॥
ahaṃkāravimuktaśca sa tīrthaphalamāpnuyāta | akalpako nirārambho laghvāhāro jiteṃdriyaḥ || 14 ||
အဟင်္ကာရမှ လွတ်မြောက်သူသည် တီရ္ထသို့ သွားရောက်ခြင်း၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိ၏။ အလှည့်အပြောင်းမရှိ ရိုးရိုးနေထိုင်၍ အလုပ်သစ်မစတင်၊ အစာကို ပေါ့ပါးစွာသာ စားသောက်ကာ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူ—ထိုသူသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။
Sanatkumara (teaching Narada on the true fruit of tīrtha-yātrā)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It defines the “real” tīrtha-phala as an inner attainment: egolessness, restraint, simplicity, and disciplined living—not merely physical travel to holy places.
By removing ahaṃkāra and mastering the senses, the heart becomes fit for sincere devotion; pilgrimage becomes an offering rather than a display, supporting steady bhakti and humility.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught in this verse; it emphasizes practical dhārmic discipline—moderate diet, sense-control, and non-restless conduct—as the operative “method” for gaining tīrtha merit.