Shloka 7
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
यन्नामोच्चारणान्मोक्षः कथं न तदुपोषणे । यस्मिन्संगीयते सोऽपि चिंत्यते पुरुषोत्तमः ॥ ७ ॥
yannāmoccāraṇānmokṣaḥ kathaṃ na tadupoṣaṇe | yasminsaṃgīyate so'pi ciṃtyate puruṣottamaḥ || 7 ||
နာမတော်ကို အသံထွက်ခြင်းသာဖြင့်ပင် မောက္ခ ဖြစ်ပေါ်လျှင်၊ ထိုသခင်အတွက် ဥပောသန (အစာရှောင်) ပြုရာတွင် မောက္ခ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ ထို့ပြင် နာမတော်ကို သီဆိုရာ၌လည်း ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံးပုရုရှ) ကို တကယ်ပင် စိတ်၌ ဆင်ခြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
Sanatkumara (teaching Narada in a didactic dialogue style typical of the Narada Purana)
Vrata: Upavāsa (fasting) for Hari (general; not a named vrata)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
The verse elevates Viṣṇu’s Name as intrinsically liberating and argues that vrata-practices like fasting are powerful because they intensify remembrance and contemplation of Puruṣottama.
It presents bhakti as accessible through nāma-uccāraṇa (recitation) and saṅkīrtana (devotional singing), where vocal devotion naturally becomes mental absorption (cintana) in the Supreme Lord.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual discipline (vrata/upoṣaṇa) aligned with mantra-like name-recitation and devotional singing.