Shloka 17
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
तैः कृते अवमाने तु तव नाहं सहायवान् । कृते सहाये तव सूर्यसूनो भवेदनीतिर्मम देहघातिनी । विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः ॥ १७ ॥
taiḥ kṛte avamāne tu tava nāhaṃ sahāyavān | kṛte sahāye tava sūryasūno bhavedanītirmama dehaghātinī | viparyayo brahmapadātsupuṇyātkṛteva mārge saha viṣṇubhaktaiḥ || 17 ||
သူတို့၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သင်အရှက်ရစေသော် ငါသည် သင့်အတွက် ကူညီသူ မဖြစ်နိုင်။ သို့သော် ငါက သင့်ကို ကူညီမိလျှင်၊ အို နေမင်း၏သား၊ ထိုကူညီမှုသည် အဓမ္မဖြစ်ကာ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ထိခိုက်ဖျက်ဆီးမည်။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မပဒသို့ ဦးတည်သော အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်သော အခြေအနေမှလည်းကောင်း၊ ကృతယုဂတွင် ဝိෂ္ဏုဘက်တော်သားများနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းသော လမ်းမှလည်းကောင်း ပြန်လှန်ကျဆင်းစေမည်။
Sanatkumara (addressing Narada/another interlocutor in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that even well-intended “help” becomes spiritually harmful if it violates dharma; such an act causes a fall from puṇya and from the liberating orientation toward brahma-pada.
It links Viṣṇu-bhakti with sādhācāra (right conduct): the devotee’s path is not merely emotional devotion but a dharmic way of life aligned with the pure standard associated with the Kṛta-yuga ideal.
The verse primarily stresses dharma-nīti (ethical discernment) rather than a specific Vedāṅga; practically, it reflects the nīti-logic used in Dharmaśāstra-style reasoning—evaluating actions by their righteousness and karmic consequence.