Shloka 40
The Greatness of Puruṣottama
Goloka-tattva and Rādhā–Kṛṣṇa Upāsanā
प्रकृतेस्तु परो नित्यो मायया मोहितः शुभे । यस्तु साक्षी स्वयं पूर्णः सहानुशयिता स्थितः ॥ ४० ॥
prakṛtestu paro nityo māyayā mohitaḥ śubhe | yastu sākṣī svayaṃ pūrṇaḥ sahānuśayitā sthitaḥ || 40 ||
အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ နိစ္စတည်သော သတ္တဝါအမှန်တရားသည် ပရကృతိ (Prakṛti) ထက် ကျော်လွန်၏။ သို့ရာတွင် မာယာ (Māyā) ကြောင့် မောဟဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည်။ သို့ပေမယ့် သက်သေတော်အဖြစ် တည်နေသော အပြည့်စုံသော အရာသည် အတွင်းပိုင်းထိန်းညှိသူအဖြစ် အနုရှယ (anuśaya) ဟူသော လျှို့ဝှက်အကျင့်အလေ့အထများနှင့်အတူ တည်ရှိ၏။
Sanatkumāra (teaching to Nārada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It distinguishes the eternal Witness beyond Prakṛti from the deluding power of Māyā, teaching that liberation comes by recognizing the Self as the ever-complete sākṣī rather than identifying with nature and its changes.
By implying that true devotion matures into clear discernment: the devotee turns from Māyā-born identification to steady remembrance of the Supreme as the inner Witness and regulator, which supports steadfast Vishnu-bhakti and detachment.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is sādhana-oriented—watching the mind’s latent tendencies (anuśaya) and cultivating witness-awareness, which complements vrata, japa, and tīrtha practices mentioned elsewhere in the Narada Purana.