Shloka 37
The Greatness of Offering Piṇḍas at Viṣṇvādipada (Viṣṇupada) — Gayā Śrāddha Procedure and Fruits
कृतकृत्यं निजात्मानं मेने प्रत्यक्षभाषणात् । भीष्मो विष्णुपदे श्राद्ध आहूय तु पितॄन्स्वकान् ॥ ३७ ॥
kṛtakṛtyaṃ nijātmānaṃ mene pratyakṣabhāṣaṇāt | bhīṣmo viṣṇupade śrāddha āhūya tu pitṝnsvakān || 37 ||
ထိုသန့်ရှင်းသောအခါအခွင့်တွင် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခြင်းကြောင့် ဘီရှ္မသည် မိမိကိုယ်ကို ကိစ္စပြီးမြောက်ပြီဟု ထင်မြင်하였다။ ထို့နောက် ဗိෂ္ဏုပဒ (Viṣṇupada) တွင် မိမိ၏ ပိတೃ (pitṛs) များကို ဖိတ်ခေါ်ကာ သြရာဒ္ဓ (śrāddha) ကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်하였다။
Suta (narrator) [contextual narration within Uttara-Bhaga tirtha-mahatmya style]
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It presents Viṣṇupada as a powerful tīrtha where direct sacred utterance and śrāddha for one’s pitṛs are considered spiritually fulfilling, emphasizing completion of dharma through ancestral honoring in a Viṣṇu-sanctified place.
By placing śrāddha within Viṣṇupada, the verse frames ancestral rites as harmonized with Viṣṇu-bhakti—devotion is expressed not only by praise but also by dharmic acts performed at a Viṣṇu-tīrtha.
Kalpa (ritual procedure) is implicit: invoking the pitṛs and performing śrāddha at an appropriate tīrtha reflects applied smārta-ritual discipline rather than grammar or astrology.