Shloka 45
The Account of Mohinī
Mohinī-upākhyāna
देवार्थमेषा भववर्द्धनार्थँ नृपोपकाराय च संप्रवृत्ता । न स्वार्थकामा लभतेऽवमानं कथं द्विजातोऽपकृतिं क्षमस्व ॥ ४५ ॥
devārthameṣā bhavavarddhanārthaṃ nṛpopakārāya ca saṃpravṛttā | na svārthakāmā labhate'vamānaṃ kathaṃ dvijāto'pakṛtiṃ kṣamasva || 45 ||
ဤလုပ်ငန်းသည် နတ်တို့အကျိုးအတွက်၊ ကံကောင်းခြင်းတိုးပွားစေရန်နှင့် ဘုရင်၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် စတင်ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျိုးမလိုလားသူသည် အရှက်ရမှု မရရှိတတ်—ထို့ကြောင့် ဒွိဇာတ (ဗြာဟ္မဏ) သည် ဓမ္မကို ထိခိုက်စေသော အပြစ်ကို မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။
Narada (instructional narration within Uttara-Bhaga discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It frames dharmic action as fundamentally public and divine-oriented—done for devas, prosperity, and the king’s welfare—so the doer should be free from selfish motive and the dishonor that follows it.
By emphasizing action offered beyond self-interest (for devas and the common good), it aligns karma with devotional intent—service performed as an offering rather than as personal gain.
It primarily highlights dharma-śāstra style applied ethics (sadācāra and rāja-dharma) rather than a technical Vedanga; the practical takeaway is motive-purity in ritual/charity and public duties to avoid avamāna (dishonor).