Shloka 13
The Vision of the Lord Granted to Rukmangada
Prepared to Slay His Son
विमोहनं रूपमिदं विडंबनं यद्भूमिपालेन न भुक्तमन्नम् । हरेर्दिने पापभयापहे तु तृणैः समाहं भविता त्रिविष्टपे ॥ १३ ॥
vimohanaṃ rūpamidaṃ viḍaṃbanaṃ yadbhūmipālena na bhuktamannam | harerdine pāpabhayāpahe tu tṛṇaiḥ samāhaṃ bhavitā triviṣṭape || 13 ||
ဤသည်မှာ မောဟဖြစ်စေသော ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ်—အံ့ဩဖွယ် အပြောင်အပြက်တစ်ခုပင်—မြေကိုကာကွယ်သော မင်းကြီးသည် အစာမစားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌၊ အပြစ်နှင့် အပြစ်ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးသောနေ့၌၊ ငါသည် တရီဝိဋ္ဌပ စွမ်းကောင်းသောကောင်းကင်တွင် မြက်ပုံတစ်ပုံနှင့်တူညီသွားမည်။
Narada (in dialogue with the Sanatkumara brothers; Uttara-Bhaga vrata-mahatmya narration)
Vrata: Harer-dina (commonly Ekādaśī in Purāṇic usage; here referenced generically as Hari’s sacred day)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It contrasts outward deprivation with inner merit: even if it seems “strange” that a king does not eat, observing Hari’s sacred day is praised as a powerful purifier that destroys sin and the fear of sin, granting exalted heavenly results.
Bhakti is shown as disciplined devotion—honoring Hari’s day with restraint (upavāsa/niyama) and reverence—where the devotee values divine observance over bodily comfort, trusting Vishnu’s grace to remove papa and insecurity.
Kalpa (ritual discipline) is implicit: the verse points to vrata-vidhi—timely observance of Hari’s day with regulated eating/fasting—as a practical dharmic method for purification and merit.