Shloka 116
The Account of Kāṣṭhīlā (Kāṣṭhīlā-ākhyāna) within the Mohinī Narrative
अहत्वैकं द्विजश्रेष्ठ नगच्छति पुरंदरम् । यद्वधाय प्रक्षिपेत्तां सोऽमरोऽपि विनश्यति ॥ ११६ ॥
ahatvaikaṃ dvijaśreṣṭha nagacchati puraṃdaram | yadvadhāya prakṣipettāṃ so'maro'pi vinaśyati || 116 ||
အို မြတ်သော ပုဏ္ဏား၊ (ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါ) တစ်ဦးကိုမျှ မသတ်ဘဲလျက် Purandara (သိကြားမင်း) ထံသို့ မရောက်နိုင်ပါ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုသတ္တဝါကို အသတ်ခံရရန် ပစ်လိုက်ပါက၊ ထိုသူသည် နတ်ဘုရား ဖြစ်လင့်ကစား ပျက်စီးရလိမ့်မည်။
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It warns that complicity in killing—especially abandoning a being so it will be slain—creates grave demerit that blocks heavenly attainment and can even bring ruin upon the powerful.
Bhakti in the Purāṇic sense is not mere praise; it is supported by dharma such as compassion and restraint. Cruelty or indirect violence undermines spiritual eligibility and higher attainments.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is dharma-śāstric karma-ethics—avoiding direct and indirect himsā to prevent pāpa.