Shloka 37
Mohinī-prashna
The Question about Mohinī
मृता ह्यपि तथान्नेन प्रीयन्ते पितरो दिवि । कर्कंधुमात्रं प्रहुतं पुरोडाशं हि देवताः ॥ ३७ ॥
mṛtā hyapi tathānnena prīyante pitaro divi | karkaṃdhumātraṃ prahutaṃ puroḍāśaṃ hi devatāḥ || 37 ||
သေဆုံးပြီးသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံရှိ ပိတෘဘိုးဘွားတို့သည် ထိုအစာပူဇော်ခြင်းကြောင့် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြသည်။ ထို့ပြင် မီးထဲသို့ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်သည့် ပုရိုဍာသ (puroḍāśa) သည် ကာရကန္ဓု (karkaṃdhu) ဇီးသီးတစ်လုံးအရွယ်လောက်သာ ဖြစ်စေကာမူ ဒေဝတားတို့ကိုလည်း ကျေနပ်စေသည်။
Suta (narrating the teaching within the Uttara-Bhaga context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that sincere, properly performed offerings—especially food in Śrāddha and oblations in yajña—reach subtle recipients: Pitṛs in divi and the Devatās, showing that correctness and devotion matter more than quantity.
By emphasizing that even a tiny offering, when made with faith and according to vidhi, pleases higher beings; this reflects the bhakti principle that heartfelt intention and reverence can make simple acts spiritually effective.
Kalpa (ritual procedure) is implied: the verse stresses prahuta—“duly offered”—and mentions puroḍāśa, pointing to correct Śrauta/Smārta ritual method and measurements rather than lavish expenditure.