Shloka 26
Mohinī’s Speech
Mohinyāḥ Bhāṣaṇam
अनया सा रुजा तीव्रा विधृता प्रायशो जरा । इयं मां जनयित्वैव जाता शिथिलबंधना ॥ २६ ॥
anayā sā rujā tīvrā vidhṛtā prāyaśo jarā | iyaṃ māṃ janayitvaiva jātā śithilabaṃdhanā || 26 ||
ဤအကြောင်းကြောင့် သူမသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အများအားဖြင့် ခံထမ်းခဲ့ရပြီး၊ အိုမင်းခြင်းလည်း တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကို မွေးဖွားပြီးနောက် သူမ၏ အားကောင်းမှုနှင့် တင်းရင်းမှုတို့သည် လျော့ယွင်းသွားလေ၏။
Narrative speaker (a lamenting voice within the episode; exact interlocutor not explicit from the single verse)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It highlights deha-anityatā (the body’s impermanence): intense pain and the inevitability of jarā (old age) weaken all “bonds” of physical strength, prompting vairāgya and a turn toward enduring dharma and devotion.
By stressing that bodily supports inevitably slacken, the verse implicitly points to bhakti as a stable refuge—devotion to Hari/Vishnu is not diminished by age or pain, unlike physical capability.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is directly taught in this verse; the practical takeaway is ethical-spiritual: cultivate discipline and devotion early, before jarā reduces bodily capacity for sādhana.