Shloka 15
Mohinī’s Speech
Mohinyāḥ Bhāṣaṇam
षड्रस्य सुखोष्णस्य मोहिनीभोजनेच्छया । अमृतस्वादुकल्पस्य जनस्य तु महीपते ॥ १५ ॥
ṣaḍrasya sukhoṣṇasya mohinībhojanecchayā | amṛtasvādukalpasya janasya tu mahīpate || 15 ||
အို မင်းကြီး၊ လူတို့သည် အရသာခြောက်မျိုးပြည့်စုံ၍ နွေးနွေးထွေးထွေး သာယာကောင်းမွန်သော အစားအစာကို စားလိုသည့် မောဟနီကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်သော ဆန္ဒကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံရကြပြီး၊ ၎င်းကို အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကပ်လျက်နေကြ၏။
Narada (addressing a king, mahīpati)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bibhatsa
FAQs
It highlights how sensory pleasure—especially taste—creates delusion, making ordinary food seem “nectar-like,” and thereby strengthens worldly attachment that obstructs dharma and liberation-oriented living.
By diagnosing attachment to taste as a form of moha (delusion), the verse implies that devotion requires redirecting craving from sense-objects to the Lord—cultivating restraint so the mind can rest steadily in bhakti.
No specific Vedanga is taught directly; the practical takeaway is dharmic discipline—moderation in food and mastery over the six tastes (ṣaḍrasa)—a foundational aid for japa, vrata observance, and focused worship.