Shloka 17
Pātivratya-kathana
The Narrative of the Pativrata
प्रहर्षपुलको ह्यासीज्जननीं प्रेक्ष्य मोहिनीम् । स्तूयमानः स्वयं चापि मेघगंभीरया गिरा ॥ १७ ॥
praharṣapulako hyāsījjananīṃ prekṣya mohinīm | stūyamānaḥ svayaṃ cāpi meghagaṃbhīrayā girā || 17 ||
မိမိ၏ မောဟနီသဖွယ် ဆွဲဆောင်သော မိခင်ကို မြင်သော် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ ကိုယ်တစ်လုံးလုံး ကြက်သီးထလာ၏။ ချီးမွမ်းခံနေရသော်လည်း မိမိတိုင်ပင် မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆို하였다။
Suta (narrator)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
The verse highlights sāttvika-bhāvas—holy, involuntary signs like horripilation—arising when one beholds a revered, spiritually potent figure; it also emphasizes that praise (stuti) naturally culminates in inspired, dignified speech.
It reflects bhakti’s inner transformation: the devotee’s heart becomes overwhelmed on darśana, and stuti becomes both received and offered—devotion expressed through reverent emotion and praise.
Indirectly, it points to the discipline of chandas/alankāra-like sacred diction in stuti—cultivating measured, resonant speech suitable for praise—rather than a technical Vedanga procedure.