Markandeya Purana — Adhyaya 71, Shloka 14
Adhyaya 71 — The King’s Remorse and the Sage’s Counsel on the Necessity of a Wife
साम्प्रतं तु वने त्यक्ता न वेद्मि क्व नु सा गता । भक्षिताऽवापि विपिने सिंहव्याघ्रनिशाचरैः ॥
sāmprataṃ tu vane tyaktā na vedmi kva nu sā gatā / bhakṣitā vāpi vipine siṃha-vyāghra-niśācaraiḥ
သို့သော် ယခုအခါ တောထဲတွင် စွန့်ပစ်ထားသော သူမသည် ဘယ်သို့သွားသနည်းကို ကျွန်ုပ် မသိပါ—သို့မဟုတ် တောရိုင်းတွင် ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ သို့မဟုတ် ညအခါ လှည့်လည်သည့် သတ္တဝါများက စားသောက်သွားပြီလား မသိပါ။
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Neglect of duty creates real-world peril for dependents; remorse is sharpened when one imagines the concrete suffering one’s choices may have caused.
Narrative ethics (vaṃśānucarita-type episode) illustrating dharma through lived consequence rather than genealogical or manvantara data.
The ‘forest’ signifies the unstructured realm where social dharma is absent; abandoning one’s dharmic anchor leads the mind into a wilderness of fear (niśācara as inner terrors).