Markandeya Purana — Adhyaya 41, Shloka 10
Adhyaya 41 — Yogic Conduct and the Discipline Leading to Siddhi
अत ऊर्ध्वं पश्चापि अदुष्टापतितेषु च । भैक्ष्यचर्या विवर्णेषु जघन्या वृत्तिरिष्यते ॥
ata ūrdhvaṃ paścāpi aduṣṭāpatiteṣu ca | bhaikṣyacaryā vivarṇeṣu jaghanyā vṛttir iṣyate ||
ထို့ထက်လည်း (နိမ့်သောအဆင့်တွင်) မကောင်းသူမဟုတ်သော်လည်း သင့်လျော်သောအကျင့်မှ ကျဆင်းသွားသူများအကြား၌လည်းကောင်း၊ ဝဏ္ဏအမိန့်အပြင်ရှိသူများ (vivarṇa) အကြား၌လည်းကောင်း ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးခြင်းကို အနိမ့်ဆုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bibhatsa", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The passage ranks sources of support, aiming to protect the renunciant’s discipline and reputation; it reflects the text’s social-ritual purity framework, where association and dependence are carefully regulated.
Not pañcalakṣaṇa; it is social-ethical instruction (ācāra) within a yogic teaching sequence.
On an inner reading, ‘higher’ and ‘lower’ vṛttis symbolize subtler vs. grosser supports for the mind: purer contexts reduce agitation and help stabilize meditation.