Shloka 25
व्यस्मयन्त ततो योधा ये तत्रासन् समागता: । शरान् विसृजतोस्तूर्ण साधु साध्वित्यपूजयन्,तदनन्तर जो-जो सैनिक वहाँ आये थे, वे एक-दूसरेपर तीव्र गतिसे बाण-वर्षा करनेवाले दोनों वीरोंकी 'साधु-साधु" कहकर सराहना करने लगे---
vyasmayanta tato yodhā ye tatrāsan samāgatāḥ | śarān visṛjatostūrṇaṃ sādhu sādhv ity apūjayan |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ထို့နောက် အဲဒီနေရာသို့ စုဝေးလာသော စစ်သည်များသည် အံ့ဩသွားကြသည်။ နှစ်ဦးသော သူရဲကောင်းတို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်လျင်မြန်စွာ မြားမိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်ကြသော် “ကောင်းလှ၏! ကောင်းလှ၏!” ဟု အော်ဟစ်ချီးကျူးကြပြီး—တိုက်ပွဲ၏ အန္တရာယ်အလယ်၌ပင် စစ်ရေးထူးချွန်မှုကို ဂုဏ်ပြုကြလေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya ethos: even in conflict, excellence, courage, and skill are publicly acknowledged. Ethical admiration is directed toward disciplined prowess rather than mere hatred of an opponent.
A crowd of assembled warriors watches two combatants exchange rapid volleys of arrows. The spectators are amazed and repeatedly acclaim both fighters with cries of “sādhu, sādhu,” thereby honouring their performance.