Mahabharata — Virata Parva, Shloka 40
द्रौपदी-भीमसेनसंवादः
Draupadī–Bhīmasena Dialogue on Suffering, Kāla, and Daiva
इत्युवाच हि मां कुन्ती रुदती पुत्रगृद्धिनी । प्रत्रजन्तं महारण्यं तं परिष्वज्य तिषछतती
ity uvāca hi māṃ Kuntī rudatī putragṛddhinī | pratrajantaṃ mahāraṇyaṃ taṃ pariṣvajya tiṣṭhatī ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «ဤသို့ ကုန္တီသည် ငါ့အား ပြောခဲ့၏။ သူမသည် မျက်ရည်ကျကာ သားတို့ကို မခွာနိုင်သော စိတ်ဖြင့်၊ မဟာတောသို့ ထွက်ခွာမည့်သူကို ဖက်တွယ်လျက် ရပ်နေပြီး ပြောဆိုခဲ့သည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharma as care: even amid political danger and displacement, the ethical center is compassion and responsibility—especially a mother’s protective duty and the community’s obligation to safeguard those who are tender or vulnerable.
Vaiśampāyana reports that Kuntī, crying and deeply attached to her sons, embraces the departing son as he sets out for the great forest and speaks to the listener—introducing her instructions and concerns that follow in the surrounding passage.