Shloka 14
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
भीमसेनमुप श्लिष्यद्धस्तिनीव महागजम् | वीणेव मधुरालापा गान्धारं साधु मूर्छती । अभ्यभाषत पाञज्चाली भीमसेनमनिन्दिता,जैसे हथिनी महान् गजराजका आलिंगन करती है, उसी प्रकार निर्दोष पाज्चालराजकुमारी भीमसेनसे सटकर गान्धार स्वरमें मधुर ध्वनि फैलाती हुई वीणाकी भाँति मीठे वचनोंमें बोली---
bhīmasenam upa śliṣyad hastinīva mahāgajam | vīṇeva madhurālāpā gāndhāraṃ sādhu mūrcchatī || abhyabhāṣata pāñcālī bhīmasenam aninditā |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်ကြားသည်– အပြစ်ကင်းသော ပာဉ္စာလီသည် မဟာဆင်မတစ်ကောင်က မဟာဆင်ထီးကို ဖက်ကပ်သကဲ့သို့ ဘီမစေနကို ကပ်လျက်ဖက်ကာ၊ ဂန္ဓာရ သံလမ်း၌ သေချာစွာညှိထားသော နူးညံ့သံများ ပျံ့နှံ့သကဲ့သို့ ဝီဏာတူသော ချိုမြိန်စကားဖြင့် ဘီမစေနအား ပြောဆိုလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical communication: in moments of strain, gentle, well-tuned speech (like music) and affectionate closeness can guide a powerful person toward restraint and right action, rather than provoking rashness.
Vaiśampāyana narrates that Draupadī (Pāñcālī), drawing close to Bhīma and embracing him, speaks sweetly and persuasively—her words compared to a vīṇā playing a pleasing Gāndhāra mode—suggesting an intimate attempt to influence his response within the Virāṭa-period tensions.