Shloka 13
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
बाहुभ्यां परिरभ्यैनं प्राबोधयदनिन्दिता । सिंहं सुप्तं वने दुर्गे मृसराजवधूरिव,उसने उन्हें दोनों भुजाओंसे कसकर जगाया; ठीक वैसे ही, जैसे दुर्गम वनमें सोये हुए सिंहको सिंहिनी जगाती है
bāhubhyāṃ parirabhyainaṃ prābodhayad aninditā | siṃhaṃ suptaṃ vane durge mṛgarājavadhūr iva ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြော၏—အပြစ်ကင်းသော မိန်းမသည် သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ကာ နိုးထစေ၏—အန္တရာယ်များ၍ ဝင်ရောက်ရခက်သော တောအတွင်း အိပ်ပျော်နေသည့် ခြင်္သေ့ကို ခြင်္သေ့မ နိုးထစေသကဲ့သို့။ ဤဥပမာသည် ကာကွယ်လိုသော ချစ်ခင်မှုနှင့် သတ္တိကို တစ်ပြိုင်နက် ထင်ဟပ်စေသည်—သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ၊ သတိနှိုး၍ လုပ်ဆောင်ရန် လှုံ့ဆော်လေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights fearless, protective love expressed through decisive action: the woman’s embrace is not merely tender but also a means to rouse vigilance—suggesting that care and courage can coexist, especially when duty requires readiness.
Vaishampayana narrates that a blameless woman wakes a man by tightly embracing him. The scene is intensified through a comparison: like a lioness awakening a sleeping lion in a dangerous forest, she stirs him to awareness and action.