Shloka 19
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
निरीक्ष्य वक्त्रचन्द्रं ते लक्ष्म्मानुपमया युतम् । कृत्स्ने जगति को नेह कामस्य वशगो भवेत्
nirīkṣya vaktracandraṃ te lakṣmyānupamayā yutam | kṛtsne jagati ko neha kāmasya vaśago bhavet ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «မင်း၏ လမင်းကဲ့သို့သော မျက်နှာတော်ကို မမြင်မိဘဲ မနေနိုင်။ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အလှနှင့် သီရိလက္ခဏာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသဖြင့် ဤလောကတစ်လောကလုံးတွင် ကာမ၏ အာဏာအောက် မကျရသူ မည်သူရှိမည်နည်း။ ထိုမျက်နှာတော်သည် ဒေဝတန်ခိုးသကာလ ပျံ့လင်းတောက်ပ၍ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။ ထိုကို မြင်လျှင် မည်သည့်ယောက်ျားက ကာမ၏ အုပ်စိုးမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overpowering pull of sensual desire when confronted with striking beauty, implicitly pointing to the ethical need for restraint (dama) and vigilance so that attraction does not override dharma and right conduct.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker praises someone’s extraordinary beauty—describing a moon-like face endowed with incomparable splendor—and remarks that such a sight would naturally place men under the influence of Kāma (desire).