Shloka 17
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
अतीवरूपिणी कि त्वमनजड्राड्रविहारिणी । अतीव भ्राजसे सुभ्रु प्रभेवेन्दोरनुत्तमा
atīvarūpiṇī ki tvaṁ anajaḍrāḍravihāriṇī | atīva bhrājase subhru prabhevendōranuttamā
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «သင်သည် မည်သူနည်း—အလွန်အမင်း လှပ၍ အားမထုတ်ဘဲ သဘာဝကျကျ လှုပ်ရှားသွားလာကာ မတုန့်ဆိုင်းဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်သူ။ မျက်ခုံးလှသောသူမ၊ သင်သည် လမင်းကဲ့သို့ မယှဉ်နိုင်သော ရောင်ခြည်ဖြင့် အလွန်တောက်ပလှ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment and respectful speech: extraordinary presence should be met with attentive inquiry and dignified praise, not rash judgment. It models a cultured response—recognizing excellence while seeking identity and context before acting.
In Virāṭa Parva, during the Pāṇḍavas’ incognito period, a speaker (as narrated by Vaiśampāyana) addresses a woman whose appearance and bearing seem exceptional. The line expresses astonishment and admiration, comparing her radiance to the moon and asking who she is.