Shloka 12
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रत: । गाणपत्यं च लभते देहं त्यक्त्वा न संशय:
tatrābhiṣekaṃ kurvīta pitṛdevārcane rataḥ | gāṇapatyaṃ ca labhate dehaṃ tyaktvā na saṃśayaḥ ||
ထိုနေရာ၌ အဘိသေက (သန့်ရေဖြင့် အလောင်းအလျား/အလိမ်းအကျံ) ကို ပြုလုပ်ကာ ဒေဝတားတို့နှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို ပူဇော်ရာ၌ သစ္စာတည်မြဲစွာ နေထိုင်ရမည်။ ထိုသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီးနောက် ဂဏပတိ (Gaṇapati) နှင့် ဆက်နွယ်သော အခြေအနေ/အဆင့်ကို ရရှိမည်—သံသယမရှိ။
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined ritual devotion—especially bathing/abhiṣeka at a sacred place and sincere worship of both devas and pitṛs—bears powerful spiritual fruit, culminating in an exalted posthumous attainment associated with Gaṇapati.
A speaker is describing the merit (māhātmya) of a particular tīrtha: one who goes there, performs the prescribed consecratory bathing and engages in worship of gods and ancestors is promised a specific reward after death—attaining gāṇapatya—stated with emphatic certainty.