Shloka 43
नीलभास्वरवर्णश्न॒ पादपैरुपशोभितम् | भ्रमरैरुपगीतं च पक्षिभिश्न महायशा:,नीले रंगके चमकीले वृक्ष उस वनकी शोभा बढ़ा रहे थे। भ्रमरोंके गुंजन और विहंगोंके कलरवसे वह वनप्रान्त शब्दायमान हो रहा था
nīlābhāsvara-varṇaṃ ca pādapaiḥ upaśobhitam | bhramaraiḥ upagītaṃ ca pakṣibhiś ca mahāyaśaḥ ||
အို ဂုဏ်သတင်းကြီးသူရေ၊ ထိုတောအရပ်သည် အပြာရင့်ရောင် တောက်ပသော သစ်ပင်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထား၏။ ပျားတို့၏ ဂုန်ဂုန်သံနှင့် ငှက်တို့၏ အော်ဟစ်သံတို့ကြောင့် ထိုတောအရပ်သည် အသံလှိုင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အသက်ဝင်လှပနေ၏။
यक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse primarily sets an atmosphere rather than stating a direct maxim: it frames the Yakṣa’s encounter in a living, resonant forest, preparing the listener for reflective questioning where attentiveness and discernment (dharma-buddhi) will matter.
The Yakṣa describes the forest scene—trees with a dark-blue radiance and the continuous soundscape of bees and birds—situating the dialogue in a vivid natural setting during the Yakṣa episode in Vana Parva.