Shloka 4
Adhyāya 290: Kuntī’s Mantra-Parīkṣā and the Appearance of Sūrya (कुन्ती–सूर्यसंवादः)
अन्तर्हित: प्रकाशो वा दिव्यैर्दत्तवरै: शरै: | जहि शत्रूनमित्रघ्न मम शस्त्रभृतां वर,शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ शत्रुनाशन वीर! जिनके लिये देवताओंने तुम्हें वरदान दिया है, ऐसे दिव्यास्त्रों-द्वारा प्रकटरूपमें या अदृश्य होकर मेरे शत्रुओंका नाश करो
antarhitaḥ prakāśo vā divyair dattavaraiḥ śaraiḥ | jahi śatrūn amitraghna mama śastrabhṛtāṃ vara ||
မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက ဆိုသည်– «ပျောက်ကွယ်နေလည်းကောင်း၊ ထင်ရှားစွာပေါ်လည်းကောင်း၊ နတ်တို့က ကောင်းချီးအဖြစ် ပေးအပ်ထားသော ထိုဒိဗ္ဗမြားများဖြင့် ရန်သူတို့ကို သတ်လော့။ အို ရန်သူဖျက်သူ၊ လက်နက်ကိုင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကောင်းကင်ပေး လက်နက်များဖြင့် ငါ့၏ ရန်ဘက်တို့ကို ချေမှုန်းလော့»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse frames the use of power—especially divinely sanctioned weaponry—as purposeful and duty-bound: force is invoked not for vanity but for protection and the removal of hostile threats, emphasizing disciplined, directed action rather than indiscriminate violence.
Mārkaṇḍeya addresses a warrior-hero, urging him to destroy enemies using divine arrows received as boons from the gods, whether acting invisibly (concealed) or openly (manifest), highlighting both capability and mandate to neutralize threats.