Shloka 36
ब्राह्मणानुयात्रा—शौनकोपदेशः
Brāhmaṇas Follow into Exile and Śaunaka’s Instruction
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्,“खोटी बुद्धिवाले मनुष्योंके लिये जिसे त्यागना अत्यन्त कठिन है, जो शरीरके जरासे जीर्ण हो जानेपर भी स्वयं जीर्ण नहीं होती तथा जिसे प्राणनाशक रोग बताया गया है, उस तृष्णाको जो त्याग देता है, उसीको सुख मिलता है
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo 'sau prāṇāntiko rogās tāṃ tṛṣṇāṃ tyajataḥ sukham ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– မိုက်မဲသောဉာဏ်ရှိသူတို့အတွက် စွန့်ပစ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော၊ ကိုယ်ခန္ဓာအိုသော်လည်း မအိုမင်းသော၊ အသက်ကိုဖျက်ဆီးသောရောဂါဟု ဆိုကြသော ထိုတဏှာကို စွန့်လွှတ်နိုင်သူ၌သာ ပျော်ရွှင်ခြင်း ရှိ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Insatiable craving is portrayed as a fatal inner disease: it persists even as the body ages, and true happiness arises from relinquishing it through discernment and self-mastery.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, a moral reflection is given: he characterizes tṛṣṇā (craving) as stubborn and deadly, and states that the person who abandons it attains sukha (well-being).