Shloka 11
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
चरन्ती हरिणै: सार्थ मृगीव वनचारिणी । चचार विपुलं धर्म ब्रह्मचर्येण संवृतम्
carantī hariṇaiḥ sārthaṃ mṛgīvavanacāriṇī | cacāra vipulaṃ dharmaṃ brahmacaryeṇa saṃvṛtam ||
နာရဒက ဆိုသည်– သမင်တို့နှင့်အတူ လှည့်လည်ကာ တောလှည့်သမင်မကဲ့သို့ သူမသည် တောအတွင်း နေထိုင်၍ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ထိန်းချုပ်မှု) ဖြင့် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းထားသော ကျယ်ပြန့်မြင့်မြတ်သည့် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents brahmacarya (disciplined chastity and self-restraint) as a protective boundary that enables the practice of ‘vipula dharma’—a broad, elevated ethical life. Inner restraint is shown as the condition for sustained righteousness.
Nārada describes a woman living in the forest in the company of deer, roaming like a doe. Her wilderness life is portrayed as purposeful: she is engaged in serious dharma-practice, characterized and safeguarded by brahmacarya.