Shloka 10
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
वनेषु मृगवासेषु व्याप्रविप्रोषितेषु च । दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च
vaneṣu mṛgavāseṣu vyāpraviproṣiteṣu ca | dāvāgniviprayukteṣu śūnyeṣu gahaneṣu ca ||
နာရဒက ဆိုသည်– လူတို့၏ အနှောင့်အယှက်ကင်း၍ လှုပ်ရှားမှု၏ ရှုပ်ထွေးမှုမှ ဝေးကွာသော၊ မီးတောမထိနိုင်သည့်၊ လူနေအိမ်ရာမရှိသည့်၊ နက်ရှိုင်း၍ တိတ်ဆိတ်သော သမင်အိမ်ရာတောများတွင် မာဓဝီသည် သမင်တို့အကြား သမင်မကဲ့သို့ နေထိုင်하였다။ နူးညံ့ချောမွတ်သော စိမ်းလန်းသစ်လွင် မြက်ပင်အညွန့်များကို စားကာ၊ သန့်ရှင်းသော မြစ်ရေ၏ သန့်စင်၊ အေးမြ၊ ကြည်လင်၍ ချိုမြိန်သော ရေကို သောက်လျက် ထိုတောအုပ်များကို လှည့်လည်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ထိန်းချုပ်မှု) ကို ထိန်းသိမ်းလျက် မြင့်မြတ်သော ဓမ္မကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through disciplined simplicity: choosing secluded, non-violent surroundings, living with purity and restraint, and upholding brahmacarya as a means to cultivate higher ethical conduct.
Nārada describes Mādhavī’s forest-dwelling: she moves among deer in remote, uninhabited, wildfire-free woods, sustains herself on tender grass and pure river-water, and lives a chaste, dharma-centered life.