Shloka 13
गालवस्य विषादः तथा विष्णुप्रयाणम्
Gālava’s Despair and Resolve to Seek Viṣṇu
भक्तं प्रगृह्म मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रत: । स्थित: स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मार्ताशन:
bhaktaṃ pragṛhya mūrdhnā vai bāhubhyāṃ saṃśitavrataḥ | sthitaḥ sthāṇur ivābhyāśe niśceṣṭo mārutāśanaḥ ||
နာရဒက ပြောသည်– ကတိသစ္စာကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းသော အတောင့်အတင်းရှိသည့် မုနိသည် ပူဇော်ထားသော အစာပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ယူကာ ခေါင်းပေါ်တင်လေ၏။ အာရှရမ်အနီး၌ သူသည် သစ်တုံးတိုင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေပြီး၊ ထိုအခြေအနေတွင် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ခံယူလေ၏။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas and vow-discipline: true restraint is shown not merely by lacking food, but by mastering desire even when food is available, placing dharma and self-control above bodily impulse.
Nārada describes Viśvāmitra receiving food, lifting it reverently to his head, and then standing near the hermitage utterly motionless like a stump, living only on air—an image of extreme ascetic resolve.