Shloka 59
राजेन्द्र! सभापर्व आरम्भ होनेपर ब्राह्मणोंको पूओं, कचौड़ियों और मिठाइयोंके साथ खीर भोजन कराये ।।
vaiśampāyana uvāca |
rājendra! sabhāparva ārambha honepara brāhmaṇoṃ ko pūoṃ, kacoṛiyoṃ aura miṭhāiyoṃ ke sātha khīra bhojana karāye ||
āraṇyake mūlaphalaiḥ tarpayet tu dvijottamān |
araṇīparva cāsādya jalakumbhān pradāpayet |
vanaparva meṃ śreṣṭha brāhmaṇoṃ ko phala-mūloṃ dvārā tṛpta kare; araṇīparva meṃ pahuṃcakara jala se bhare hue ghaṛoṃ kā dāna kare |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– «အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီးရေ၊ သဘားပရဝ (Sabhā-parvan) စတင်သောအခါ ဗြာဟ္မဏတို့အား နို့ထမင်းပူဒင် (kṣīra) ကို ကြော်မုန့်များ၊ အစာဖြည့်မုန့်များနှင့် ချိုမြိန်အစားအစာများနှင့်အတူ ကျွေးမွေးရမည်။ အာရဏျက အပိုင်း (Āraṇyaka) တွင်တော့ တောထဲမှ အမြစ်နှင့် အသီးတို့ဖြင့် အမြတ်ဆုံးသော ဒွိဇ (twice-born) များကို တင်းတိမ်စေသင့်သည်။ အရဏီ အပိုင်း (Araṇī) သို့ ရောက်သောအခါ ရေဖြည့်ထားသော ရေခွက်/ရေအိုးများကို လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်တိုင်းတွင် အလှူနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုမှုတို့ကို နေရာနှင့် အခြေအနေအလိုက် သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်ကာ ပညာရှိတို့ကို ဂုဏ်ပြု၍ အသက်ရှင်ရေးကို ထောက်ပံ့ရမည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honor the learned (Brahmins) through appropriate hospitality and gifts, adapting one’s giving to the setting—rich foods in settled contexts, simple forest produce in wilderness, and life-sustaining water where it is most needed.
Vaiśampāyana instructs a king on prescribed acts of feeding and donation associated with different parvan/sections—Sabhā, Āraṇyaka/Vana, and Araṇī—mapping ethical duties of support and reverence onto the progression of the epic’s contexts.