Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 12
तेषां श्राद्धानि देयानि श्रुत्वा भारत भारतम् । ब्राह्मणेभ्यो यथाशक्त्या भक्त्या च भरतर्षभ
teṣāṃ śrāddhāni deyāni śrutvā bhārata bhāratam | brāhmaṇebhyo yathāśaktyā bhaktyā ca bharatarṣabha ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်—“ဘာရတတို့၏ ဤအကြောင်းအရာကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ အို ဘာရတ၏ မျိုးဆက်၊ သူတို့အတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပေးဆောင်သင့်သည်—အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ မိမိစွမ်းအားအလိုက် ဘရဟ္မဏတို့အား သဒ္ဓါဖြင့် ပေးကမ်းလှူဒါန်းရမည်။”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links hearing the Bhārata narrative with ethical action: one should honor the departed through śrāddha and support worthy recipients (Brāhmaṇas) with gifts given within one’s means, performed with devotion rather than display.
Vaiśaṃpāyana addresses a Bharata-descended listener, prescribing a concluding religious-ethical response to the heard account: perform śrāddha for those concerned and give offerings to Brāhmaṇas according to capacity, emphasizing bhakti.