Shloka 100
स्वर्णशुद्धीं च कपिलां सवत्सां वस्त्रसंवृताम् | वाचकाय च दद्याद्धि आत्मन: श्रेय इच्छता
svarṇaśuddhīṃ ca kapilāṃ savatsāṃ vastrasaṃvṛtām | vācakāya ca dadyād dhi ātmanaḥ śreya icchatā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်ကြားသည်– မိမိ၏ အကျိုးချမ်းသာ (အာတ్మရှ్రేయ) ကို လိုလားသူသည် ရွတ်ဖတ်သူ/ဟောပြောသူအား နွားကပီလာ (အညိုရောင်) ကို—နို့စို့ကလေးနှင့်တကွ—ပေးလှူသင့်သည်။ ထိုနွား၏ ချိုများကို သန့်စင်သော ရွှေဖြင့် အုပ်ကာ ကိုယ်ကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရမည်။ ဤသည်မှာ ဓမ္မတရားအရ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဒါနဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော မင်္ဂလာအလှူကို သင့်တော်သူထံ ပေးလှူကာ ကုသိုလ်နှင့် အတွင်းကောင်းကျိုးကို စိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်သည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that one’s śreyas (true welfare) is supported by dharmic giving: offering an auspicious, properly prepared gift (a kapilā cow with calf, adorned and covered) to a worthy recipient (the vācaka/reciter). It emphasizes intentional generosity aligned with religious and ethical norms.
In Vaiśampāyana’s narration within Svargarohana Parva, prescriptive guidance is being given about meritorious acts. Here, a specific form of go-dāna is recommended—donating a tawny cow with her calf, with gold and cloth adornment, to the reciter—presented as a means to secure spiritual benefit.