Shloka 38
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ऐश्व॒र्ये वर्तता चैव सांख्ययोगवता तथा । नैकतन्त्रविबुद्धेन दृष्टवा दिव्येन चक्षुषा
aiśvarye vartatā caiva sāṅkhyayogavatā tathā | naikatantravibuddhena dṛṣṭvā divyena cakṣuṣā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «ဝိညာဉ်ရေး အာနုဘော်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ စံခယနှင့် ယောဂ၌ တည်မြဲကာ၊ သာသနာပညာ အမျိုးမျိုး၌ နိုးကြားသိမြင်သူ မုနိ ဗျာသသည် ဒိဗ္ဗဒೃષ્ટိဖြင့် မြင်ကာ ဤ Itihāsa ကို စီရင်ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုသို့ရေးသားခြင်းမှာ မဟာတ్మ ပाण्डဝ များနှင့် ဓနကြွယ်ဝ၍ တေဇောထွန်းသော မင်းများ၏ ကီर्तिကို လောကတစ်ဝှမ်း ပျံ့နှံ့စေရန် ဖြစ်သည်။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Mahābhārata as a dharma-oriented sacred history authored by a spiritually accomplished seer. It emphasizes that true authority in transmitting ethical narrative comes from inner purity (tapas), disciplined wisdom (Sāṅkhya-Yoga), and comprehensive learning, so that the exemplary fame (kīrti) of righteous figures may guide later generations.
Vaiśampāyana describes Vyāsa’s qualifications—spiritual power, mastery of Sāṅkhya and Yoga, and multi-śāstra expertise—and states that, using divine sight, Vyāsa composed this history to spread the renown of the Pāṇḍavas and other illustrious kings.