Shloka 5
स्वर्गारोहणपर्व — तृतीयोऽध्यायः
Indra and Dharma’s Consolation; Celestial Gaṅgā Purification
विकृतानि शरीराणि यानि तत्र समन्तत:
vikṛtāni śarīrāṇi yāni tatra samantataḥ, vavau devasāmīpasthaḥ śītalo 'tīva bhārata |
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြော၏—အို ဘာရတ! ယုဓိဋ္ဌိရ မင်းကြီးက အနှံ့အပြား မြင်ခဲ့သော ပုံပျက်ကိုယ်ခန္ဓာများသည် အားလုံး မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော အနံ့သင်းကို သယ်ဆောင်လာပြီး စိတ်ကို သက်သာစေသော လေပြေတစ်စင်း တိုက်ခတ်လာသည်။ ဒေဝတားတို့အနီးတွင် စီးဆင်းသည့် ထိုလေသည် အလွန်အမင်း အေးမြလှ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage signals a moral and spiritual transition: terrifying, distorted appearances associated with suffering and karmic consequence give way to a purifying, fragrant, cooling breeze near the gods—an image of divine proximity, consolation, and the easing of distress as one moves toward a higher, clarified state.
After the scene in which dreadful, deformed bodies are visible all around, they suddenly disappear. Immediately afterward, a sacred, sweet-smelling, pleasant wind begins to blow, and in the vicinity of the gods it feels intensely cool—marking a shift from fear and harshness to serenity and divine comfort.