Shloka 33
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
आयाति वत्वयि दुर्धर्षे वाति पुण्य: समीरण: । तव गन्धानुगस्तात येनास्मान् सुखमागमत्
āyāti vat tvayi durdharṣe vātti puṇyaḥ samīraṇaḥ | tava gandhānugas tāta yenāsmān sukham āgamat ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို မတားဆီးနိုင်သောသူရဲကောင်း၊ သင်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အလွန်သန့်ရှင်းသောလေညင်းက စတင်တိုက်ခတ်လာသည်။ ချစ်သားရေ၊ ထိုလေညင်းသည် သင့်ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အနံ့သင်းကို သယ်ဆောင်လာပြီး ထိုကြောင့် ငါတို့သည် သက်သာချမ်းမြေ့၍ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that the presence of a great, virtuous person is itself purifying and auspicious—so much so that nature responds with signs of sanctity and comfort. Ethical excellence is portrayed as having a tangible, beneficent influence on the world around.
As the addressed figure arrives, those present perceive an auspicious sign: a holy breeze begins to blow, carrying the person’s fragrance and bringing them happiness. The narration highlights a moment of reverence and transition within the Svargarohana (ascent to heaven) context.