Shloka 7
Gāndhārī’s Grief, Vyāsa’s Pacification, and the Ethics of Retaliation (गान्धारी-शोकः शमोपदेशश्च)
उच्यमानस्तु यः श्रेयो गृह्नीते नो हिताहिते । आपद: समनुप्राप्प स शोचत्यनये स्थित:,“जो हितकी बात बतानेपर भी हिताहितकी बातको नहीं समझ पाता, वह अन्यायका आश्रय ले बड़ी भारी विपत्तिमें पड़कर शोक करता है
ucyamānastu yaḥ śreyo gṛhṇīte no hitāhite | āpadaḥ samanupprāpya sa śocaty anaye sthitaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြော၏— «အကျိုးရှိသောအရာကို ပြောပြနေသော်လည်း အကျိုးနှင့် အန္တရာယ်ကို မခွဲခြားနိုင်သူသည်၊ ဘေးအန္တရာယ်များ နီးကပ်လာသောအခါ မတရားမှုကို အားကိုးကပ်လျက် ထိုလမ်းမှား၌ တည်နေပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးရ၏»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A person must discern and accept śreyas (true good) and distinguish hita from ahita; ignoring sound counsel and persisting in anaya (unrighteous conduct) leads to crisis and inevitable grief.
In Vaiśampāyana’s narration within the Strī Parva’s lamentation context, a general moral reflection is stated: those who do not heed beneficial instruction and cannot judge good versus harmful outcomes are overtaken by calamity and end up grieving due to their own wrongful stance.