Shloka 6
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
साधु क्षमा दम: शौचं वैराग्यं चाप्यमत्सर: । अहिंसा सत्यवचनं नित्यानि वनचारिणाम्
sādhu kṣamā damaḥ śaucaṃ vairāgyaṃ cāpy amatsaraḥ | ahiṃsā satyavacanaṃ nityāni vanacāriṇām ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– «တောတွင် နေထိုင်သူတို့၏ နေ့စဉ် ဓမ္မတာဝန်များသည် အလွန်ကောင်းမြတ်သည်—သည်းခံခြင်း၊ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အတွင်းအပြင် သန့်ရှင်းခြင်း၊ လောကီကပ်လျက်မှုမှ ကင်းခြင်း၊ မနာလိုမဖြစ်ခြင်း၊ အဟിംဆာ (မထိခိုက်စေခြင်း) နှင့် အမှန်တရားကို ပြောခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse defines the enduring ethical disciplines of a forest-dwelling life: patience/forgiveness, restraint, inner and outer purity, detachment, freedom from envy, non-violence, and truthfulness—presented as exemplary, steady forms of dharma.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira articulates a concise list of virtues associated with those who live in the forest, highlighting the moral and spiritual orientation of renunciation and disciplined conduct.