Shloka 38
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
त्यागवांश्व पुनः पापं नालंकर्तुमिति श्रुति: । त्यागवाञ्जन्ममरणे नाप्रोतीति श्रुतिर्यदा
tyāgavāṃś ca punaḥ pāpaṃ nālaṅkartum iti śrutiḥ | tyāgavāñ janma-maraṇe nāprāpnotīti śrutir yadā ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– «သြတိ (Śruti) က စွန့်လွှတ်သူသည် အပြစ်ကို ‘အလှဆင်’ အဖြစ် ပြန်လည်မယူနိုင်၊ အလိုတမင် နေထိုင်ရာလမ်းစဉ်အဖြစ် မခံယူနိုင်ဟု ဆို၏။ ထို့ပြင် သြတိတူညီသည့်အရာက စွန့်လွှတ်သူသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၏ လှည့်ပတ်မှုထဲသို့ မကျရောက်ဟု ဆိုလျှင်၊ ဤသင်ခန်းစာနှစ်ရပ်ကို မည်သို့ တွဲဖက်နားလည်ရမည်နည်း?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Renunciation is presented as ethically transformative: a true renouncer should not deliberately return to sinful conduct, and renunciation is linked—per śruti—to freedom from the bondage of repeated birth and death. The verse frames a doctrinal question about how these scriptural claims cohere.
In the Śānti Parva’s dharma-discourse setting, Yudhiṣṭhira raises a pointed inquiry about scriptural authority: he cites śruti statements on the renouncer’s relation to sin and to saṃsāra, seeking clarification on their precise meaning and implications.