Shloka 67
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि राष्ट्र राजकरणावश्यकत्वकथने सप्तषष्टितमो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi rāṣṭra-rāja-karaṇāvaśyakatva-kathane saptaṣaṣṭitamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော မဟာဘာရတ၏ ရှာန္တိပရဝ၌—အထူးသဖြင့် ရာဇဓမ္မကို သင်ကြားသော အပိုင်းအတွင်း—နိုင်ငံတော်နှင့် အုပ်ချုပ်သူကို ထိရောက်စေသော ကိရိယာများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဆွေးနွေးသည့် ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။ ဤသည်မှာ ဘိဿမ၏ နိုင်ငံရေးနှင့် ရာဇဓမ္မဆိုင်ရာ ဟောကြားချက်၏ အဆုံးကို မှတ်သားသည့် အဆုံးသတ် ကော်လိုဖွန် ဖြစ်သည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the line signals the completion of a chapter devoted to rājadharma—emphasizing that a kingdom’s stability depends not only on a righteous ruler but also on necessary instruments of rule (administration, enforcement, revenue systems, and allied supports) that make governance effective.
This is the formal closing marker of a chapter in Bhīṣma’s instruction to the king on dharma and governance within the Śānti Parva. It does not advance the story directly; it frames and concludes the preceding discourse by naming the text, parva, sub-parva, topic, and chapter number.