Shloka 33
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
तदनन्तर वर्षा करनेवाले मेघके समान मनु पापा-चारियोंको शान्त करते और उन्हें अपने वर्णाश्रमोचित कर्मोमें लगाते हुए भूमण्डलपर चारों ओर घूमने लगे ।।
tadanantaraṃ varṣā-karaṇavāle meghake samāna manuḥ pāpācārīṇo śāntaṃ kurvan tān sva-varṇāśramocita-karmasu niyojayan bhūmaṇḍale caturdiśaṃ paryaṭitum ārabdhaḥ || evaṃ ye bhūtim iccheyuḥ pṛthivyāṃ mānavāḥ kvacit | kuryur rājānam evāgre prajānugraha-kāraṇāt ||
ဘိဿမက ပြောသည်– ထို့နောက် မနုသည် မိုးဆောင်မိုးတိမ်ကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ မြေကြီးတစ်လျှောက် လှည့်လည်၍ အပြစ်ပြုနေသူတို့ကို ငြိမ်းစေကာ မိမိတို့၏ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမအလိုက် သင့်လျော်သော ကိစ္စတာဝန်များတွင် ချထား하였다။ ထို့ကြောင့် မြေကြီးပေါ်၌ မည်သည့်နေရာမဆို စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကျိုးတိုးပွားမှုကို လိုလားသူတို့သည် ပထမဦးစွာ ပြည်သူတို့ကို အကျိုးပြုရန်အတွက် မင်းကို တည်ထောင်သင့်သည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Prosperity and social well-being depend on establishing righteous kingship: a king is to restrain wrongdoing, restore people to their proper duties, and act for the protection and benefit of the subjects.
Bhishma describes Manu touring the earth like a life-giving cloud, calming sinful people and directing them toward varna- and ashrama-appropriate duties; he then generalizes that those seeking prosperity should first appoint a king to ensure the people’s welfare.