Shloka 6
Kṣātra-dharma as the Public Foundation of Dharma (क्षात्रधर्म-प्रशंसा)
निर्मयदि चाशुचौ क्रूरवृत्तौ हिंसात्मके त्यक्तधर्मस्ववृत्ते । हव्यं कव्यं यानि चान्यानि राजन् देयान्यदेयानि भवन्ति चास्मै
nirmaryādi cāśucau krūravṛttau hiṁsātmake tyaktadharma-svavṛtte | havyaṁ kavyaṁ yāni cānyāni rājan deyānyadeyāni bhavanti cāsmai ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်– «အို မင်းကြီး၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ထိန်းချုပ်မှုမရှိ၊ မသန့်ရှင်း၊ အကျင့်ကြမ်းတမ်း၊ အကြမ်းဖက်မှုကိုလိုလား၍ မိမိ၏ ဓမ္မနှင့် သမာအလုပ်အကိုင်ကို စွန့်ပစ်ထားလျှင်၊ ဟဗျ (နတ်တို့အတွက် ပူဇော်ရာ)၊ ကဗျ (ဘိုးဘွားတို့အတွက် ပူဇော်ရာ) သို့မဟုတ် အခြားလှူဒါန်းမှုများသည် ထိုသူအတွက် မလှူသင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသို့သောသူထံ လှူဒါန်းခြင်းသည် ဓမ္မဖလ အမှန်တကယ် မပေးနိုင်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that the spiritual value of giving depends on the worthiness and conduct of the recipient. If a brāhmaṇa has abandoned dharma—becoming impure, cruel, and violent—then even sacred offerings (havya and kavya) lose their intended religious efficacy when given to him.
In the Śānti Parva, Bhīṣma instructs King Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he explains criteria for proper giving and ritual offerings, warning that gifts to a morally fallen brāhmaṇa are effectively equivalent to not giving.