Shloka 6
Bhīṣma’s Hymn to Viṣṇu and Kṛṣṇa’s Criteria for Divine Self-Disclosure
तच्च पश्यामि गोविन्द यत् ते रूपं सनातनम् | सप्त मार्गा निरुद्धास्ते वायोरमिततेजस:
tac ca paśyāmi govinda yat te rūpaṃ sanātanam | sapta mārgā niruddhās te vāyor amitatejasaḥ ||
ဘိဿမက ပြောသည်။ “အို ဂోవိန္ဒ၊ သင်၏ အနန္တကာလတည်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း ငါမြင်ရ၏။ ထို့ပြင် အလွန်တောက်ပ၍ အလင်းရောင်မတိုင်းတာနိုင်သော လေ၏ ရုပ်ကို ခံယူကာ အထက်ဘက် လောကခုနစ်ပါးကို သင် ပြည့်နှက်လွှမ်းခြုံထားသည်ကိုလည်း ငါမြင်ရ၏။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the Lord’s eternal nature and all-pervading presence: the Supreme can be realized as the timeless form behind all manifestations, and also as the subtle, life-sustaining force (like wind) that permeates the cosmos. Ethically, it supports a dharmic worldview in which devotion and right understanding reveal the unity behind diverse forms.
Bhishma, speaking to Govinda (Krishna), describes a direct vision of Krishna’s eternal form and His cosmic pervasion, likening it to the wind of immeasurable radiance filling the seven higher realms. It is a moment of reverent recognition of Krishna’s divine, world-sustaining aspect within the Shanti Parva’s reflective teachings.