Shloka 5
Bhīṣma’s Hymn to Viṣṇu and Kṛṣṇa’s Criteria for Divine Self-Disclosure
मत्संश्रितं यदा55त्थ त्वं वच: पुरुषसत्तम । तेन पश्यामि ते दिव्यान् भावान दि त्रिषु वर्त्मसु
matsaṁśritaṁ yadā vākyaṁ tvayoktaṁ puruṣasattama | tena paśyāmi te divyān bhāvān triṣu vartmasu ||
ဘိဿမက ပြောသည်။ “အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ့အကြောင်းကို ရည်ညွှန်း၍ သင်ပြောခဲ့သော စကားကြောင့်၊ ယခု ငါသည် သင်၏ ဒိဗ္ဗသဘောနှင့် အာနုဘော်တို့ကို လမ်းသုံးပါးတစ်လျှောက်—အမှန်တကယ် လောကသုံးပါးအနှံ့—ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီ။”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A truthful, dharma-grounded utterance can awaken discernment: Bhishma says that the other’s words reveal a divine, all-pervading nature, suggesting that ethical authority and spiritual stature become evident through speech and conduct.
In the Shanti Parva dialogue, Bhishma responds to a statement made about him, addressing the listener as ‘best of men,’ and declares that, from those words, he perceives the listener’s divine qualities as extending through the three realms/paths (i.e., the three worlds).