Shloka 93
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
कृष्णव्रता: कृष्णमनुस्मरन्तो रात्रौ च कृष्णं पुनरुत्थिता ये । ते कृष्णदेहा: प्रविशन्ति कृष्ण- माज्यं यथा मन्त्रहुतं हुताशे
kṛṣṇavratāḥ kṛṣṇam anusmaranto rātrau ca kṛṣṇaṃ punar utthitā ye | te kṛṣṇadehāḥ praviśanti kṛṣṇam ājyaṃ yathā mantrahutaṃ hutāśe ||
ဘီရှ္မက ဆိုသည်– ကృష్ణ၏ ဝရတကို ခံယူထားသူတို့၊ ကൃഷ്ണကို အမြဲအမှတ်ရနေသူတို့၊ ညအချိန်၌ပင် ကൃഷ്ണကို စိတ်ထဲထားကာ ထပ်မံနိုးထလာသူတို့သည် ကൃഷ്ണ၏ ကိုယ်တိုင်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်လာ၍ ကൃഷ്ണထဲသို့ ဝင်ရောက်ပေါင်းစည်းကြသည်။ မန္တရဖြင့် ပူဇော်သည့် ဂျီ (သန့်စင်ထောပတ်) သည် မီးထဲသို့ ဝင်သကဲ့သို့ပင်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion expressed as disciplined remembrance (vrata + anusmaraṇa) transforms the devotee’s nature; such a person ‘enters’ Kṛṣṇa—i.e., attains intimate union or final refuge in the divine—like a properly consecrated oblation reaching the fire.
In Bhīṣma’s instruction in the Śānti Parva, he praises Kṛṣṇa-centered observance: devotees who continually remember Kṛṣṇa, even rising at night for renewed recollection, are described as becoming Kṛṣṇa-formed and merging into him, illustrated through the sacrificial image of ghee offered with mantra entering Agni.