Shloka 15
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
योगेश्वरं पद्मनाभं विष्णुं जिष्णुं जगत्पतिम् । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा वाग्विदां प्रवर: प्रभु:
yogeśvaraṁ padmanābhaṁ viṣṇuṁ jiṣṇuṁ jagatpatim | kṛtāñjalipuṭo bhūtvā vāgvidāṁ pravaraḥ prabhuḥ ||
ဝိုင်သမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် ထင်ရှားသော အရှင်တော်–စကားပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး–သည် လက်အုပ်ချီကာ အမြင့်ဆုံးအရှင်ထံ မိန့်ကြားလေ၏– ယောဂ၏ အရှင်၊ ပဒ္မနာဘ၊ ဗိෂ္ဏု၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော အောင်မြင်သူ၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်။
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic conduct through humility and devotion: true authority in speech and counsel is grounded in reverence for the divine and recognition of a higher moral order (Viṣṇu as jagatpati).
Vaiśaṃpāyana narrates a scene where an eminent, eloquent lord (described as foremost among speakers) folds his hands in salutation and addresses Viṣṇu with a series of honorific epithets, marking a formal, devotional opening to the discourse.