Shloka 4
यतो वायुर्विनि:सृत्य सूर्यरश्म्याश्रितो महान् | विजृम्भत्यम्बरे तत्र किमाश्चर्यमत: परम्
yato vāyur viniḥsṛtya sūryaraśmyāśrito mahān | vijṛmbhaty ambare tatra kim āścaryam ataḥ param ||
နာဂက ပြောသည်– «ကြည့်လော့၊ အင်အားကြီးသော လေဘုရားကို။ နေ၏ ရောင်ခြည်ကို အားကိုးရာယူကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဤထက် ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်ရာ အဘယ်ရှိမည်နည်း»
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse points to awe at the ordered functioning of nature: the wind, supported by the sun’s rays, pervades the sky. It invites humility and reflection—cosmic processes themselves can serve as a lesson in the greatness of divine powers and the interconnectedness of the elements.
A Nāga speaker presents an example of a marvel: the Wind-god emerges and, associated with the sun’s rays, spreads throughout the heavens—posed rhetorically as an unsurpassed wonder.